Anne Tonen Kinderwens vandaag, 11:00

Leestijd: 5 minuten

’Ik wilde mijn kinderwens niet langer laten afhangen van een partner’: Rozemarijn (38) koos bewust voor een donor

Jarenlang dacht Rozemarijn van Brussel (38) dat ze vanzelf de man zou ontmoeten met wie ze een gezin zou stichten. Ze had relaties, ging jarenlang  op dates en bleef hopen dat de liefde op tijd zou komen. Maar na haar 35e veranderde er iets. Haar kinderwens werd steeds groter, terwijl de juiste partner uitbleef. Ze besloot haar leven niet langer in de wacht te zetten en koos voor een fertiliteitstraject met een donor. Inmiddels is ze bijna vijftien weken zwanger. “Ik wilde niet langer wachten op iets waar ik geen controle over had.“

Juiste moment

Moeder worden voelde voor Rozemarijn altijd vanzelfsprekend. “Ik heb mezelf eigenlijk altijd als moeder gezien. Dat verlangen zat heel diep. Nu ik zwanger ben, merk ik ook dat die rol heel natuurlijk voelt; alsof ik er al heel lang naartoe heb geleefd.“

Toch verliep haar liefdesleven anders dan ze zich had voorgesteld. “Ik heb jarenlang gedatet. Iedere keer dacht ik: misschien is dit hem. Maar uiteindelijk bleek het toch niet de juiste persoon of wilden we iets anders van het leven.“

Hoe ouder ze werd, hoe meer de tijd begon te dringen. “Mijn kinderwens werd steeds groter. Op een gegeven moment dacht ik: waarom maak ik mijn toekomst eigenlijk afhankelijk van iemand die ik nog niet eens heb ontmoet?“ Dat betekende niet dat ze geen relatie meer wilde. “Ik geloof nog steeds in de liefde. Alleen voelde ik steeds sterker dat mijn kinderwens van mij was. Het voelde dat ik die wens niet langer afhankelijk wilde maken van het ontmoeten van de juiste partner.“

Loslaten

Dat besluit betekende ook afscheid nemen van het beeld waarmee ze was opgegroeid. “Natuurlijk heb ik gerouwd. Ik had ook liever samen een kindje gekregen. Eerst bleef ik maar daten, omdat ik dacht dat het nog wel zou gebeuren. Tot ik me afvroeg: wacht ik nog op iets dat misschien nooit komt? Op dat moment besefte ik dat ik mijn kinderwens niet langer wilde uitstellen.“

Ze verwijderde alle datingapps. “Dat voelde bevrijdend. Ineens kwam er rust. Voor het eerst richtte ik mijn energie niet meer op het vinden van een partner, maar op wat ík echt wilde.“

Zoektocht

Toen begon een compleet nieuwe zoektocht. “Ik had geen idee waar ik moest beginnen.“ Via de huisarts kwam ze terecht bij ziekenhuizen en vruchtbaarheidsklinieken. Daar wachtte de volgende teleurstelling. “Ik kwam erachter dat de wachtlijsten enorm lang zijn. Bij sommige ziekenhuizen (dit was toen vooral bij één ziekenhuis) kon ik me niet eens meer aanmelden. Ik hing huilend de telefoon op. Toen besefte ik pas hoe belangrijk het was dat ik niet langer had gewacht.“ Ze startte uiteindelijk bij een kliniek die werkte met een buitenlandse donorbank, maar stapte later over naar een ziekenhuis met een Nederlandse donorbank. 

Ook het kiezen van een donor vond ze bijzonder. “Je krijgt een map met profielen voor je en moet een keuze maken. Dat voelt heel onwerkelijk. Uiteindelijk kijk je naar iemands motivatie, opleiding, uiterlijke kenmerken, hobby’s en achtergrond. Uiteindelijk weeg je alle informatie af en maak je een heel persoonlijke keuze, waarbij je ook vertrouwt op je intuïtie en op wat voor jou het meest klopt.“

Voor haar was het belangrijk dat haar toekomstige kind later de mogelijkheid krijgt om de donor te leren kennen. “Ik wil daar altijd open over zijn. Als mijn kind vragen heeft, gaan we het daar over hebben.”

Onbegrip

“Ik heb ontzettend veel warme en liefdevolle reacties gekregen, vooral van de mensen die dicht bij me staan. Zij weten al heel lang hoe groot mijn kinderwens is, dus voor hen kwam deze keuze niet als een verrassing. Natuurlijk waren er ook kritische vragen en zorgen. Niet omdat mensen mijn keuze afkeurden, maar juist omdat ze met me meedachten. Die gesprekken vond ik waardevol, omdat ze me bevestigden in hoe bewust ik deze beslissing heb genomen.

Binnen mijn familie lag dat iets genuanceerder. Mijn ouders, en vooral mijn moeder, moesten in het begin wennen aan mijn keuze om alleen moeder te worden. Hun reactie kwam voort uit bezorgdheid en het toekomstbeeld dat zij voor mij hadden. Inmiddels probeer ik hen zoveel mogelijk mee te nemen in mijn traject en zwangerschap, en ik merk dat daar steeds meer ruimte en begrip in ontstaat.“

Toch probeert Rozemarijn zich niet daarop te focussen. “Ik heb moeten accepteren dat niet iedereen mijn keuze begrijpt. Gelukkig heb ik een netwerk om mij heen en vrienden die juist zeggen: je hoeft het niet allemaal alleen te dragen. Er is een mooie uitspraak: It takes a village to raise a child. Zo kijk ik er ook naar.“

Niet alleen

Juist tijdens haar traject ontdekte ze iets wat ze nooit had verwacht. “Ik kwam terecht in een community van alleenstaande wensmoeders. Dat heeft echt geholpen.“

Via een Single Mama Café leerde ze vrouwen kennen die al moeder zijn of midden in hetzelfde traject zitten. “We begrijpen elkaar zonder veel uitleg. We helpen elkaar, passen straks op elkaars kinderen en delen alles waar je tegenaan loopt. Daardoor voelde dit traject ineens helemaal niet meer eenzaam. Daarnaast heb ik inmiddels veel contact met andere bewust alleenstaande moeders. We begrijpen elkaar en kunnen veel aan elkaar hebben.“

Volgens Rozemarijn groeit die groep vrouwen snel. “Er zijn veel meer vrouwen die deze keuze maken dan mensen denken. Dat gaf mij ontzettend veel kracht.“

Open voor de liefde

Toen na haar eerste IVF-behandeling een positieve test verscheen, kon ze het nauwelijks geloven. “Ik danste letterlijk door de woonkamer. Een paar dagen later vierde ik mijn verjaardag en het voelde als het mooiste en grootste cadeau dat ik had kunnen krijgen.“

Hoewel ze haar kindje straks alleen krijgt, sluit ze een relatie nog altijd niet uit. “Ik geloof nog steeds dat ik iemand ga ontmoeten. Alleen hoeft dat niet meer vóór mijn kinderwens. Misschien kom ik mijn grote liefde straks wel tegen op het schoolplein of tijdens een vakantie met mijn kindje.“

Zoektocht

Aan vrouwen die hetzelfde overwegen wil ze vooral één advies meegeven. “Ga je op tijd oriënteren. Dat betekent niet dat je meteen een traject hoeft te starten, maar de wachtlijsten zijn lang. Praat met vrouwen die hetzelfde meemaken, lees boeken, luister podcasts en onderzoek wat bij jou past.Ik heb nooit getwijfeld aan mijn kinderwens. Alleen aan de route ernaartoe. Nu voelt het alsof ik precies ben waar ik moet zijn.“

Musthave volgens de redactie:

Met de steeds warmere zomers is een airco voor veel gezinnen geen overbodige luxe. Deze compacte mobiele airco zonder afvoerslang zorgt snel voor verkoeling en blaast krachtige, koude lucht. Gebruikers zijn bovendien erg tevreden: het apparaat krijgt op bol een gemiddelde beoordeling van 4,5 uit 5 sterren.

Mobiele airco zonder afvoer-mobiele airco zonder slang-3-in-1 mini-afvoerloze draagbare airconditioner-mobiele airco voor slaapkamer-3 windsnelheden, grote watertank, luchtkoeler voor slaapkamer, thuiskantoor-wit € 43,59 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Anne Tonen

Hoewel journalist Anne Tonen (1987) uit Amsterdam zelf al jarenlang weet dat ze geen kinderwens heeft, ziet ze door haar leeftijd steeds meer mensen om zich heen een gezin stichten. Juist die nieuwsgierigheid naar het moderne gezinsleven en alles wat daarbij komt kijken, zorgt ervoor dat ze zich graag verdiept in persoonlijke verhalen over ouderschap, relaties en familie. Met haar achtergrond bij De Telegraaf en RTL Boulevard bouwde ze een groot netwerk op binnen de wereld van BN’ers en influencers. In haar interviews durft ze alles te vragen en zoekt ze naar eerlijke, kwetsbare verhalen waarin anderen zich kunnen herkennen. Verhalen die laten zien dat niemand alles perfect doet en waardoor lezers zich minder alleen voelen.