Suzanne verruilde Rome voor het Italiaanse platteland: ‘Met 2 kinderen is niet alles makkelijker’
Suzanne Gits pakte in 2016 haar koffers en verhuisde voor de liefde naar Italië. Samen met haar Italiaanse partner Andrea woonde ze zes jaar in Rome. Tot ze ouders werden en toegaven aan hun verlangen naar een leven in de natuur. Inmiddels runnen ze een vakantieverblijf en olijfgaard in het zonovergoten Umbrië, in het midden van Italië.
In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.
“Rome is zonder twijfel een van de mooiste steden die ik ken. Met al die prachtige gebouwen voelt het als één groot openluchtmuseum. Maar er wonen is natuurlijk iets heel anders dan er op vakantie zijn. Ik heb er nooit echt kunnen aarden. De drukte, het verkeer, de chaos en de vervuiling, het paste gewoon niet bij mij. Ik dacht regelmatig aan teruggaan naar Nederland.
Tegelijkertijd droomden Andrea en ik al langer van een groot huis midden in de natuur. Een bevriend echtpaar had ooit een oude ruïne in Umbrië omgetoverd tot hun droomhuis. Zij waren echt ons voorbeeld. Toch was het niet eenvoudig om uit Rome te vertrekken. We zorgden voor Andrea’s vader Sergio, die al op leeftijd was. Zijn overleden vrouw Giovanna, Andrea’s moeder, lag begraven in Rome en die plek betekende ontzettend veel voor hem.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F11%2FJM-Ouders-10.jpg)
Een nieuwe stap
“Toen we kinderen kregen, groeide ons verlangen naar een ander leven. We wilden onze jongens laten opgroeien met meer vrijheid, ruimte en natuur. Het beslissende moment kwam in 2021, toen we na de geboorte van onze tweede zoon vanuit Nederland terugreden naar Italië. Onderweg keken Andrea en ik elkaar aan en zeiden we: ‘We gaan het gewoon doen!’
We zetten ons huis te koop en hadden geen idee hoe alles zou lopen, maar het voelde als het juiste moment om eindelijk de stap te zetten. Uiteindelijk stond Sergio ook achter onze beslissing en verhuisde hij met ons mee naar Umbrië. Ons nieuwe huis noemden we Casa Nina, naar de roepnaam van Andrea’s overleden moeder. Zo kreeg zij op haar eigen manier toch een plekje in ons nieuwe leven en is ze er een beetje bij.”
Leven op het Italiaanse platteland
“Achteraf ben ik zo blij met onze keuze. Die gezamenlijke droom van een groot huis midden in de Italiaanse natuur spookte al jarenlang door ons hoofd. We wilden ook nooit zozeer weg uit Italië, maar vooral een leven creëren dat beter bij ons paste. En dat hebben we in Umbrië gevonden.
Nederland zelf mis ik eigenlijk niet. Wel mis ik mijn ouders en goede vriendinnen. Maar inmiddels voel ik me ontzettend thuis in Umbrië. Ik vind het bijzonder dat onze kinderen opgroeien met twee talen en culturen. Ze krijgen van beide landen iets mee. Dat zie ik echt als een verrijking. En ondanks de moeilijkheden die dit avontuur soms brengt, past het leven hier heel goed bij wat wij belangrijk vinden.”
Opgroeien tussen de olijfbomen
“Hoe de kinderen de verhuizing ervaarden? Onze oudste zoon Luc was net drie toen we verhuisden, onze andere zoon Noah was pas één. Hun jonge leeftijden werkten in ons voordeel. Voor hen was het vooral één groot avontuur.
Luc wilde overal bij helpen. Vaak liep hij in zijn overall, met een bouwhelm op en zijn kinderhamer en zaagje in de hand, alsof hij zelf de verbouwing leidde. Voor zijn derde verjaardag kreeg hij een tractor waarmee hij trots door de olijfgaard reed. Noah kroop overal een beetje achteraan en begon kort daarna ook te lopen.
Voor de kinderen opende zich vooral een nieuwe wereld op te ontdekken. Wennen was niet moeilijk. Ze groeiden allebei op in Italië en waren nog zo jong dat deze omgeving vanzelfsprekend voor hen werd. We waren samen, hun vertrouwde basis bleef hetzelfde en ze kregen alle ruimte om lekker kind te zijn. Casa Nina werd daardoor al snel hun thuis.”
Geen rozengeur en maneschijn
“Op alledaagse momenten besef ik dat dit precies het leven was waar we op hoopten. Ik besef het wanneer Andrea en ik buiten aan het werk zijn, de kinderen ergens in de tuin spelen, de hond rondloopt en de kat gezellig komt kijken. Iedereen is lekker bezig en niemand hoeft ergens naartoe.
Dat besef komt ook tijdens de olijfoogst, wanneer we met z’n allen tussen de bomen zijn. We werken hard en de jongens helpen een beetje mee of beleven hun eigen avonturen. Dan kijk ik soms om me heen, zie ik ons huis tussen de heuvels en denk ik: dit is het. Dit is waarvan we ooit droomden.
Natuurlijk is ons leven niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er moet altijd wel iets worden gemaaid, gesnoeid, gerepareerd of onderhouden. We zijn nooit klaar, soms zijn we doodmoe en loopt alles anders dan gepland. Maar juist op zulke momenten besef ik hoe bijzonder het is dat we samen een leven hebben opgebouwd dat echt bij ons past.”
Voordelen en uitdagingen
“We genieten volop van de rust, de ruimte, het prachtige landschap en het leven met de seizoenen. We zijn veel meer buiten en leven dichter bij de natuur. Ook vind ik het heel mooi aan Italië dat kinderen vanzelfsprekend overal deel van uitmaken. In de zomer spelen ze tot laat op het dorpsplein, gaan ze mee naar restaurants en zijn ze overal bij betrokken. Hoe heerlijk is dat?
Wel moest ik wennen aan de late etenstijden en bedtijden. Het is hier heel normaal dat kinderen pas rond acht of negen uur ’s avonds eten en om tien of elf uur naar bed gaan. Daarin zijn wij toch wat Nederlandser. We eten meestal rond zes uur of halfzeven en de jongens liggen tussen acht en negen uur in bed. Maar in de zomer laten we de teugels veel meer vieren. Met drie maanden zomervakantie en lange zomeravonden leven we dan heel anders. Die vrijheid vind ik heerlijk.
Wel heb ik nog steeds moeite met het traditionele schoolsysteem in Italië. Kinderen krijgen al jong huiswerk en zodra het in het najaar kouder wordt, blijven ze soms binnen omdat docenten bang zijn dat ze ziek worden. Ik vind juist dat kinderen elke dag naar buiten moeten kunnen, ongeacht het seizoen. Soms voelt dat als vechten tegen de bierkaai. Gelukkig gaan onze jongens met heel veel plezier naar school en hebben ze het fijn met hun vriendjes. Dat is uiteindelijk het allerbelangrijkste.”
Mengelmoes van culturen
“Of we als Nederlandse en Italiaanse ouders verschillend opvoeden? Ik denk dat die verschillen weinig te maken hebben met onze nationaliteit en meer met wie we zijn als persoon en hoe we zelf zijn opgegroeid. Andrea en ik komen allebei uit een warm en liefdevol gezin en delen grotendeels dezelfde normen en waarden. Daardoor zitten we behoorlijk op één lijn als het gaat om de opvoeding.
Natuurlijk zijn er weleens verschillen, maar die zou je met een Nederlandse partner evengoed hebben. Als we ergens anders over denken, bespreken we dat gewoon. Uiteindelijk willen we allebei hetzelfde voor onze jongens. En ik vind het juist ontzettend leuk hoe onze twee culturen thuis samenkomen.
Ik spreek Nederlands met de jongens, Andrea spreekt Italiaans en onderling spreken we vaak Engels. Ook vieren we zowel Nederlandse als Italiaanse tradities, van Sinterklaas tot La Befana, de oude heks die in de nacht van 5 op 6 januari cadeautjes en speelgoed brengt. Beide culturen komen ook terug aan tafel. De ene dag eten we Italiaans, de andere dag gewoon Hollandse pot. Onze kinderen groeien heel vanzelfsprekend op met verschillende talen, gewoontes en tradities.”
Het beste van twee werelden
“Ik wil mijn kinderen vooral meegeven dat ze zelfstandig leren denken, hun eigen mening durven hebben en voor zichzelf opkomen. Dat ze vragen mogen stellen, grenzen mogen aangeven en zich vrij voelen om zichzelf te zijn. Ik weet niet of dat specifiek Nederlands is of gewoon hoe ik zelf in het leven sta.
Daarnaast wil ik dat ze de Nederlandse taal goed beheersen. Taal is zoveel meer dan alleen communiceren. Het is ook een stukje van hun identiteit en de verbinding met mijn familie en hun Nederlandse wortels. Ik wil dat ze moeiteloos met hun opa en oma kunnen praten en zich ook in Nederland helemaal thuis voelen.
Tegelijkertijd waardeer ik het sociale aspect van de Italiaanse manier van leven. Het spontane contact met mensen, het samen eten, het leven op het dorpsplein en de tijd die mensen voor elkaar maken. Niet alles hoeft altijd gepland te zijn. Gewoon even ergens aanschuiven of een praatje maken, dat hoort hier echt bij het dagelijks leven.”
Hoop voor later
Ik hoop dat onze jongens later terugkijken op een gelukkige jeugd. Dat ze zich herinneren hoe ze eindeloos buiten speelden, vies mochten worden, avonturen beleefden en alle ruimte hadden om kind te zijn. Dat ze terugdenken aan de lange zomers, het zwembad, de dieren, de olijfoogst, hun vriendjes en al die kleine momenten die voor ons misschien heel gewoon lijken, maar later hun mooiste jeugdherinneringen vormen.
Ik hoop ook dat ze begrijpen waarom wij deze keuze hebben gemaakt. Niet omdat we dachten dat een jeugd in Italië per definitie beter zou zijn dan een jeugd in Nederland, maar omdat we geloofden dat dit leven past bij ons als gezin. Uiteindelijk gaat het er niet om waar je opgroeit, maar om hoe je je daar voelt. Ik hoop dat ze later terugkijken op een jeugd waarin ze zich vrij, geliefd en thuis voelden.
Ook wens ik dat ze zich in beide landen thuis blijven voelen. Dat ze hun Nederlandse én Italiaanse achtergrond koesteren en van beide culturen het mooiste meenemen. Ze hoeven wat mij betreft nooit te kiezen tussen die twee.”
Advies over emigreren
Tegen iedereen die droomt van een leven in het buitenland zou ik zeggen: durf te dromen, maar blijf ook realistisch. Emigreren is niet alleen maar een nieuw huis, mooi weer en een ander leven. Je laat ook ontzettend veel achter: familie, vrienden, vertrouwdheid en soms zelfs een stukje van jezelf.
Ik weet uit eigen ervaring dat het tijd kan kosten om ergens echt je plek te vinden. Toen ik in 2016 voor de liefde naar Italië verhuisde, had ik nooit kunnen bedenken hoe mijn leven er tien jaar later uit zou zien. Er waren momenten waarop ik het liefst terug wilde naar Nederland. Maar uiteindelijk heb ik hier, samen met Andrea, een leven opgebouwd waarin ik me ontzettend thuis voel. En onderweg heb ik mezelf steeds beter leren kennen.
Emigreren betekent ook niet dat alle problemen ineens verdwijnen. Die neem je gewoon mee. Maar als het een droom is die echt bij je past, stop die dan niet zomaar weg uit angst. Je hoeft niet van tevoren te weten hoe alles gaat lopen. Dat wisten wij ook niet.
Wel vind ik het belangrijk om met kinderen goed stil te staan bij wat zo’n verhuizing voor hen betekent. Onze jongens waren pas één en drie toen we naar Umbrië verhuisden. Ze groeien allebei op in Italië en voor hen is dit gewoon hun thuis, hun leven. Dat kan heel anders zijn voor oudere kinderen die hun vriendjes, school en vertrouwde omgeving moeten achterlaten.
Kijk vooral naar wat bij jullie past als gezin en neem niet alleen je eigen dromen serieus, maar ook de behoeften van je kinderen. Het gaat er niet om waar je woont, maar om de vraag of je samen een plek kunt creëren waar iedereen zich gelukkig en thuis voelt. Voor ons is dat Casa Nina.”
Meer lezen over emigreren met kinderen?
In onze rubriek Ons leven in het buitenland delen we regelmatig verhalen van gezinnen die de stap wagen en emigreren. Vaak zijn dat inspirerende succesverhalen, maar emigreren kent ook uitdagingen, zeker voor kinderen. Wat doet zo’n grote verandering met hen? En waar moeten ouders rekening mee houden? Deze experts vertellen wat emigreren voor een kind kan betekenen.
- Taalexperts waarschuwen: 7 op de 10 emigrerende gezinnen onderschatten dit risico voor hun kind
- Francis Bak ziet nieuwe trend: steeds meer ouders willen emigreren vanwege hun kind
- Emigratie-expert Karin Wouters: ‘Kinderen ervaren emigreren totaal anders dan ouders’
- Expert over emigreren met kinderen: waarom enthousiasme en weerstand vaak iets heel anders betekenen
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2025%2F10%2Fruth.jpg)