Laura (40) begint aan haar laatste IVF-ronde: ‘Dit is heel spannend’
Voor Laura Disco (40), Client Director bij So PR, begon haar fertiliteitstraject vier jaar geleden met een duidelijke wens: een gezin stichten met haar partner. Ze waren klaar voor de volgende stap en voelden aan alles: het is tijd, we zijn er klaar voor. Maar zwanger worden bleek niet vanzelfsprekend. Het ging niet vanzelf, en haar huisarts verwees ze vrij snel door naar het VUMC. Nu begint ze binnenkort aan haar laatste IVF-poging.
Grenzen vervagen tijdens het traject
Waar vooraf nog duidelijke grenzen waren, veranderde dat al snel toen medische hulp nodig bleek. “Voordat je begint aan een fertiliteitstraject zijn er grenzen, dan denk en voel je, maar we gaan tot zo ver en niet verder. Die grenzen vervagen along the way. De wens, het verlangen is groter.”
Na zeven IUI-rondes zonder resultaat, richtte Laura haar hoop op IVF. “Ik dacht dat IVF het antwoord was, dat het wel goed zou komen, de hoop was zo groot.”
Toch liep het anders. Tijdens haar eerste IVF-ronde overleed haar schoonvader, nadat ze in de jaren ervoor haar eigen ouders verloor. “Ik geloof dat emoties veel met een mens doen, zowel mentaal als lichamelijk.” Ondanks vijf embryo’s bleef een zwangerschap uit. “Helaas bleef er geen ‘plakken’.”
Leven tussendoor, emoties op de achtergrond
In het dagelijks leven probeerde Laura het traject zo min mogelijk ruimte te geven, maar toch heeft het haar leven beïnvloed. “Ik zeg vaak, dat het wel meevalt. Ik probeerde alle afspraken, de echo’s, de puncties en de terugplaatsingen zo goed mogelijk te plannen.”
Achteraf ziet ze dat anders. “Terugkijkend ben ik mezelf vaak vergeten, de hoop, verdriet, het zijn echt golven van emoties, waar ik soms wat meer ruimte voor had mogen nemen.”
Rouw, verlies en een miskraam
De moeilijkste momenten zitten diep. „Het gemis van mijn moeder, het is een kwetsbaar traject, waarin ik sterk wil zijn.”
Een bijzonder beladen moment was de positieve zwangerschapstest op de sterfdag van haar moeder. “Deze eindigde in een miskraam, het bleek een ZOL zwangerschap.” Een ZOL zwangerschap is een Zwangerschap op Onbekende Locatie: je hebt dan positieve zwangerschapstest waarbij op een echo geen vruchtzakje in of buiten de baarmoeder te zien is. “Dit voelde als een herkenbare rouw, maar ik kon het niet plaatsen.”
“Mijn ouders verliezen dat is echte rouw, dit was een verlangen dat niet lukte, niet maakbaar was: een eigen keuze. Met een maatschappelijk werker gespecialiseerd in een (onvervulde) kinderwens leer ik steeds beter deze gevoelens en emoties een plek te geven. Voor mij is rouw een vorm van liefde.”
Liefde als houvast
Ondanks alles blijft Laura hoop houden. “Ik haal kracht en hoop uit liefde, heel veel liefde. Mijn partner en ik zijn sterker dan ooit, hij is meer dan mijn allerbeste vriend.”
Ook haar omgeving speelt een belangrijke rol. “We hebben een gelukkig leven met onze hond Noah, lieve familie, vrienden, mijn werk bij So PR, ik ben ondanks alles ook een dankbaar en gelukkig mens.”
De laatste IVF-poging
De komende periode staat in het teken van haar vierde en laatste IVF-ronde. “Dit is een spannende.”
Hoewel het stel al keek naar eiceldonatie in Spanje, kwam er ander advies. “De lieve Nederlandse arts daar zei; daar zijn jullie nog niet, ga voor IVF. En daar staan we nu, de laatste ronde met heel veel hoop, een medisch handje en een hoop levensmagie!”
Initiatief dat een persoonlijke snaar raakt
Het initiatief Wensmoederdag van FertiFriend kwam voor Laura op het juiste moment. “Toen Judith en Daphne van Fertfriend mij benaderde was ik meteen geraakt en oprecht wist ik vooraf niet dat het zoveel voor mij zou betekenen.”
Ze benadrukt het belang van erkenning. “Wensmoederdag, de dag voor Moederdag is zo’n mooi initiatief van Fertifriend. Het initiatief zorgt ervoor dat wensmoeders gezien worden. Het is belangrijk, want vrouwen met een (overvulde) kinderwens voelen zich al moeder! Er mag erkenning, herkenning en vooral heel veel liefde zijn. Dat bloemetje op tafel van je partner, een extra knuffel van je moeder, vriendinnen die er zijn. Ik zou het elke vrouw gunnen, dat zij dit niet alleen hoeft te dragen.”
‘Draag het niet alleen’
Wat haar helpt, is de steun van haar omgeving. “Ik kan mij geen beter vangnet wensen, er is veel liefde om ons heen. Dat een vriendin hetzelfde heeft meegemaakt en nu een prachtig dochtertje heeft, geeft mij hoop.” Toch blijft het een proces dat ruimte vraagt. “Gelukkig definieert deze kinderwens ons niet, we zijn nog steeds dezelfde Tijs en Lau, we genieten van het leven.”
Aan anderen in een vergelijkbare situatie wil ze vooral dit meegeven: „Alles, maar dan ook alles mag er zijn. Gevoelens van hoop, rouw, jaloezie, verwarring, boosheid, geluk. Draag het niet alleen, daarvoor is het te zwaar en daarvoor ben jij te waardevol! En heel praktisch, vertrouw op jezelf en je intuïtie. Stel vragen, blijf nieuwsgierig naar wat je nodig hebt. Het hoeft allemaal niet in stilte.”
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F02%2FSophie-2026.jpg.jpeg)
:format(jpeg):background_color(fff)/https%3A%2F%2Fwww.jmouders.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F05%2FLaura-Disco-1-e1778009068876.jpg)