Redactie Dreumes vandaag, 09:04

Leestijd: 4 minuten

Laura werkt al 15 jaar in de kinderopvang: ‘Jij vertrekt huilend, je kind eet alweer een rijstwafel’

Na vijftien jaar in de kinderopvang kent Laura Mooij het tafereel: een huilende peuter, een ouder vol schuldgevoel en een afscheid dat eindeloos duurt. In deze column deelt Mooij wat er gebeurt nadat die ouder de deur achter zich dichttrekt.

Ouderschap is prachtig, maar soms ook gewoon een kwestie van overleven. Van slapeloze nachten, volle agenda’s, poepluiers en de eeuwige zoektocht naar een beetje rust.

Het ideale afscheid in het hoofd van de gemiddelde moderne ouder is een aaneenschakeling van regenbogen en unicorns. Jullie fietsen gezellig naar de opvang, zingen kinderliedjes in canon en eenmaal binnen huppelt je kind vrolijk op de pedagogisch professionals af. Een dikke kus, een betekenisvolle knuffel en een trotse zwaai bij het raam. Jij fietst fluitend naar je werk, vervuld van een diep gevoel van pedagogisch succes.

Wachten op telefoontje

Maar helaas verloopt de gemiddelde ochtend volgens een totaal ander script. Je hebt je wekker gemist, rent rond met opgedroogde tandpasta als wit oorlogsspoor op je blouse en op de wang van je kind zit nog een verdwaalde havermoutvlek. Na een halve ochtend onderhandelen krijg je hem eindelijk over de drempel en dan gebeurt het: je kind muteert in een doodsbange koala die zich met bovennatuurlijke grijpkracht aan je linkerbeen vastklampt.

Je probeert jezelf en die dertien kilo krijsend kindermateriaal over de linoleumvloer naar binnen te manoeuvreren. Het schaamrood stijgt naar je kaken en je hebt het gevoel dat de GGD ieder moment met getrokken wapens je ouderlijke macht komt afnemen. Uiteindelijk vertrek je met een brok in je keel, alsof je je kind persoonlijk op een verlaten eiland hebt achtergelaten. Achter je laptop zit je met klotsende oksels te wachten op het telefoontje: “Je kind huilt nog steeds. Het gaat niet goed. Je moet onmiddellijk terugkomen.”

Maar dat telefoontje komt niet. Want ergens op de groep vraagt een pedagogisch professional of je kind een rode auto wil, leest samen met hem een boekje of wacht simpelweg tot de grootste emotionele storm voorbij is. En dus zit je kind vijf minuten later alweer een rijstwafel te eten. Dezelfde jongen die je zojuist nog met zijn eigen armen probeerde te wurgen.

Heerlijk onvoorspelbaar

Het afscheid kan voor jou voelen als een traumatische gebeurtenis, terwijl je kind alweer in de normale programmering zit. Dat maakt de tranen niet nep, maar huilen bij het afscheid betekent ook niet automatisch dat hij de hele ochtend ongelukkig is.

Professionals zien dit ritueel voortdurend. Het ene kind heeft even nodig om uit te razen in de poppenhoek, terwijl een ander liever een flinke knuffel krijgt. En soms ben je als professional nog bezig met het eerste betraande gezicht, terwijl het volgende kind alweer is afgeleid door een spectaculaire niesbui aan de andere kant van de groep. Peuters zijn wat dat betreft heerlijk onvoorspelbaar.

Onnodig ingewikkeld afscheid

Er zijn ook ouders bij wie het afscheid maar niet afgerond raakt. Nog een kusje, nog een knuffel, toch nog even zwaaien en voor je het weet sta je alweer door het raam te kijken. Dat is de absolute hoofdzonde: zodra je kind je opnieuw ziet, kun je het hele afscheid van voren af aan beginnen. De pedagogisch professional denkt waarschijnlijk: ‘Ouder, je maakt zijn én mijn ochtend nu echt onnodig ingewikkeld.’

Niet omdat ze je kind maar gewoon willen laten huilen. Juist omdat zij degene moeten zijn die rustig blijft, je kind helpt landen en ondertussen de groep draaiende houdt. Dus trek die pleister bij voorkeur in één keer af. Vertel wat er gaat gebeuren, geef een knuffel en zwaai desnoods nog even bij het raam, maar probeer daarna ook echt te gaan.

Vijf minuten later

Blijft je kind lang verdrietig en lukt het niet om hem te troosten, dan zal een goede professional dat niet zomaar wegwuiven. Die neemt contact met je op om te bespreken wat er speelt en wat je kind nodig heeft. Dat is iets anders dan een alarmbel. En wil je weten hoe het vijf minuten later gaat? Vraag het gerust. De kans is groot dat je een antwoord krijgt waar je niet op voorbereid was: “Hij heeft net een rijstwafel gegeten.”

En jij zit ondertussen op kantoor met een lauwe koffie en een knoop in je maag, terwijl je kind alweer vrolijk met de Duplo speelt. Van die regenbogen en unicorns op de heenweg is weinig terechtgekomen. Maar hé, morgen mag je het hele circus gewoon opnieuw opvoeren.

Reacties