Vera Guldemeester School gisteren, 09:04

Leestijd: 4 minuten

Maribel (38): ‘Mijn dochter (9) wordt nooit uitgenodigd voor kinderfeestjes en de juf vindt dat niet haar probleem’

Maribel (38) ziet hoe haar dochter (9) steeds opnieuw wordt overgeslagen als klasgenootjes hun verjaardag vieren. Bijna de hele klas lijkt regelmatig uitgenodigd te worden, behalve zij. Toen Maribel haar zorgen met de leerkracht besprak, kreeg ze een reactie die haar behoorlijk teleurstelde.

“Mijn dochter zit in groep zes. Ze is een lief, rustig meisje dat niet meteen op de voorgrond staat. Ze heeft een paar kinderen met wie ze op school speelt, maar is niet iemand die gemakkelijk een hele groep vriendinnen om zich heen verzamelt. Dat vond ik eigenlijk nooit zo’n probleem, want niet ieder kind hoeft de populairste van de klas te zijn.

Kinderfeestjes

Tot ik begon te merken dat ze bijna nooit werd uitgenodigd voor kinderfeestjes. Natuurlijk nodigt niet iedereen de hele klas uit en dat hoeft ook helemaal niet, maar na een tijdje zag ik een patroon. Op het schoolplein hoorde ik moeders praten over feestjes waar acht of tien kinderen waren geweest en mijn dochter zat daar nooit bij.

Een keer kwam ze thuis en vertelde ze dat alle meisjes uit haar klas zaterdag naar een trampolinepark gingen voor een verjaardag. Alleen zij was niet uitgenodigd. Ze probeerde luchtig te doen, maar ik zag dat ze het moeilijk vond. Ze zei dat het niet erg was en dat ze toch liever thuis wilde blijven, maar ik zag dat ze er toch anders over dacht. 

Iets mis met haar

Wat me het meest raakte, was dat ze op een gegeven moment begon te denken dat er iets mis met haar was. Ze vroeg waarom andere meisjes haar nooit kozen en of ze misschien saai was. Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Ik wilde niet zeggen dat die andere kinderen onaardig waren, want ik weet niet wat er precies speelt. Maar ik wilde ook niet doen alsof het normaal is dat één kind steeds buiten de groep valt.

Ik heb geprobeerd om zelf speelafspraken te organiseren. Ik nodigde klasgenootjes uit, stelde voor om samen naar de speeltuin te gaan en organiseerde een gezellige middag met knutselen en pannenkoeken. Soms kwamen er kinderen en hadden ze het hartstikke leuk, maar andersom gebeurde er weinig. Mijn dochter werd nooit teruggevraagd.

Praten met de juf 

Daarom besloot ik met haar juf te praten: niet omdat ik verwacht dat zij kinderen kan verplichten om mijn dochter uit te nodigen, maar omdat ik me zorgen maak over haar plek in de groep. Misschien is er iets aan de hand in de klas of misschien wordt ze buitengesloten of zijn er groepjes ontstaan waar ze moeilijk tussenkomt. Ik hoopte dat de juf daar iets over kon vertellen.

Haar reactie stelde me behoorlijk teleur… Ze zei dat kinderfeestjes buiten schooltijd plaatsvinden en dat zij daar geen invloed op heeft. Volgens haar is het niet de taak van school om te bepalen wie er bij wie op een feestje komt en dat begrijp ik natuurlijk. Ik vroeg helemaal niet of ze uitnodigingen ging uitdelen namens mijn dochter.

Groepsdynamiek

Ik probeerde uit te leggen dat het mij om de groepsdynamiek ging. Hoe gaat het in de pauzes? Met wie speelt mijn dochter? Wordt ze betrokken bij groepsopdrachten? De juf zei dat ze in de klas geen grote problemen zag en dat mijn dochter rustig en zelfstandig was. Daarmee leek het gesprek voor haar klaar.

Ik ging met een ontzettend onbevredigd gevoel naar huis. Want als mijn dochter thuis verdrietig is omdat ze zich niet bij de groep voelt horen, vind ik dat wel degelijk iets wat school serieus mag nemen. Niet omdat de juf alle sociale problemen moet oplossen, maar omdat kinderen een groot deel van hun dag samen in die klas doorbrengen.

Vorige week was er opnieuw een feestje en mijn dochter hoorde op vrijdag dat zes meisjes waren uitgenodigd. Ze zei niets toen ze thuiskwam, maar ’s avonds in bed begon ze te huilen. Ze vroeg of ze volgend jaar misschien naar een andere school mocht en dat vond ik zo verdrietig om te horen. 

Buitenstaander voelen

Mijn man zegt dat we vooral moeten investeren in de vriendinnen die ze buiten school heeft en daar ben ik het mee eens. Ze zit op turnen en heeft daar gelukkig een meisje met wie ze het goed kan vinden, maar ik wil ook niet dat ze zich iedere schooldag een buitenstaander voelt.

Ik ga opnieuw een gesprek aanvragen, dit keer met de intern begeleider erbij, want ik wil weten hoe mijn dochter zich in de klas beweegt en wat school kan doen om haar sociale aansluiting te versterken. Ik verwacht geen uitnodiging voor ieder kinderfeestje, maar ik wil alleen dat mijn dochter voelt dat ze erbij hoort. Is dat nou echt zo veel gevraagd?”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties