Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 1 jun 2026, 11:25

Leestijd: 5 minuten

‘Ik moest weer met spoed naar het ziekenhuis’: Melissa (28) over hoe het is om chronisch ziek én moeder te zijn

Voor veel ouders voelt het dagelijks leven al als een voortdurende balans tussen zorgen, regelen en doorgaan. Voor Melissa Ramakers Quekel (28) komt daar nog iets bij: leven met een chronische ziekte die haar onverwacht in het ziekenhuis kan laten belanden.

Toch draait haar verhaal niet alleen om ziek zijn. Het gaat juist over aanpassen, hulp durven vragen en ontdekken dat goed moederschap er soms anders uitziet dan het perfecte plaatje dat je online vaak ziet. “Mijn kinderen hebben vooral liefde nodig. En liefde kun je op heel veel manieren geven.”

Slechte dagen

Hoe een gemiddelde dag eruitziet? Dat hangt volledig af van haar gezondheid. “Het wisselt echt per fase,” vertelt Melissa. “Op een mindere dag lopen we bijvoorbeeld een korter rondje buiten met de hond. En sorry Lotte, maar dan slaan we de eendenvijver even over.” Op zulke dagen kiest ze bewust voor rustiger activiteiten. Kleuren aan tafel, blokken bouwen of samen televisiekijken. “Ja, we kijken dan meer tv,” zegt ze eerlijk. “Jammer dan. Ik doe niet streng aan schermtijd als het gewoon even nodig is.”

Ook praktische dingen worden eenvoudiger gemaakt. Geen uitgebreide lunch, maar gewoon brood. Geen perfecte planning, maar vooral kijken naar wat wél lukt. En soms gaat het ineens veel slechter. “Dan is het plannen en rondbellen. ‘Kun je nu komen? Ik moet met spoed naar het ziekenhuis.’ Dat hoort helaas ook bij ons leven.”

Elektrische kinderwagen

Door haar ziekte heeft Melissa creatieve manieren gevonden om het dagelijks leven werkbaar te houden. Niet alles gaat op de standaardmanier, en juist daarin zit voor haar kracht. “Ik heb bijvoorbeeld een elektrische kinderwagen,” vertelt ze. “Die rijdt niet vanzelf weg hoor,” lacht ze. “Het werkt eigenlijk een beetje zoals een elektrische fiets.” De wagen helpt haar om minder kracht te hoeven zetten tijdens het lopen. “Ik hoef niet te duwen, alleen te sturen. En eerlijk? Soms gebruik ik hem ook zonder kinderen erin. Dan is het gewoon mijn rollator.”

Ook thuis heeft ze slimme routines ontwikkeld. Ze verzorgt haar dochters vaak zittend op bed of op een mat op de grond en legt kleding voor een hele week klaar. “Dan hoeven mijn man en ik niet meer na te denken. Gewoon pakken en aantrekken.” Praktisch denken is noodzakelijk geworden. Zeker omdat een ziekenhuisopname soms ineens kan gebeuren. “Dan is het letterlijk: inpakken en wegwezen.”

Vertrouwen

Met dertien antibioticakuren dit jaar en meerdere ziekenhuisopnames leeft Melissa voortdurend tussen twee werelden: moeder zijn en patiënt zijn. “Soms is dat echt zwaar,” zegt ze open. Haar dochters blijven alleen bij mensen die ze volledig vertrouwt. Toch blijft het emotioneel moeilijk. “Ik weet heus wel dat het soms beter is als ze even ergens anders zijn of als ik opgenomen ben. Maar tegelijkertijd denk ik: ik ben hun moeder. Ze horen bij mij.”

Toch probeert ze positief en realistisch te blijven. Eind mei had ze een belangrijke afspraak in het ziekenhuis in UMCG, waar ze zich voor het eerst écht gehoord voelde. “Ik krijg nu een ziekteplan voor thuis en een noodprotocol voor ziekenhuizen, huisartsenpost en ambulance. Dat geeft hoop dat dingen straks beter verlopen.” Daarnaast is ze doorverwezen naar een infectioloog, in de hoop eindelijk antwoorden te krijgen. “Want soms denk ik echt: hoe kan dit allemaal?”

Hulp toelaten

Door haar ziekte moet Melissa regelmatig dingen uit handen geven. Iets wat ze rationeel begrijpt, maar emotioneel moeilijk blijft vinden. “Het voelt anders wanneer je kinderen weg moeten omdat jij met spoed naar het ziekenhuis moet. Dat is toch iets anders dan een avondje oppassen omdat je samen uit eten gaat.” Toch twijfelt ze niet aan haar liefde voor haar kinderen. “Ik doe dingen anders, maar ik voel mezelf nog steeds een goede moeder.” Sterker nog: ze ziet het inmiddels ook als kracht om hulp toe te laten. “Toegeven dat niet alles lukt, is óók sterk.”

Haar dochters groeien bovendien op in een realiteit die voor hen vanzelfsprekend voelt. Ze mogen haar hulpmiddelen bekijken, voelen en vragen stellen. “Ze weten dat mama een sonde heeft. Natuurlijk gaat het weleens mis. Maar doordat ze ermee mogen omgaan, wordt het normaal voor hen. Het hoort gewoon bij mama.”

Echt helpen

Melissa benadrukt meerdere keren hoe belangrijk haar omgeving is geweest in moeilijke momenten. Een stel uit de straat staat dag en nacht voor haar gezin klaar. “We mogen ze altijd bellen, zelfs midden in de nacht.” Daarnaast springen familieleden regelmatig bij. Haar moeder vangt de meisjes vaak onverwachts op en ook haar schoonouders helpen wanneer ziekenhuisbezoeken uitlopen.

“Mensen denken vaak echt met je mee. Boodschappen doen, de hond uitlaten of een paar uur oppassen zodat ik even kan slapen, dat soort dingen betekenen enorm veel.” Volgens haar vinden mensen helpen meestal helemaal niet erg, zolang je duidelijk bent in wat je nodig hebt.

Wat Melissa andere ouders vooral wil meegeven, is dat liefde veel belangrijker is dan perfectie. “Kinderen hebben liefde nodig. Heel veel liefde. Maar dat hoeft niet altijd te betekenen dat je overal fysiek aan mee kunt doen. Ik hoop dat ouders stoppen met zichzelf vergelijken met het perfecte plaatje dat overal zichtbaar lijkt. Je hoeft niet altijd te voetballen of overal mee naartoe te gaan. Het gaat erom dat je samen bent en kijkt naar wat bij jullie gezin past.”

Ook over hulp vragen wil ze eerlijk zijn. “Pff… het blijft lastig. Maar aangeven dat je het niet alleen kunt, maakt je niet zwak. Integendeel. Het geeft ruimte. Voor medische afspraken, voor rust of simpelweg om even adem te halen. Ik ben niet alleen. Jij bent niet alleen. Praat erover. Dat helpt echt.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.