Ruth Smeets Kinderen vandaag, 11:02

Leestijd: 3 minuten

Linda (46) is pleegouder: ‘Van dof en verdrietig naar pretlichtjes in de ogen van een kind, dáár doen we het voor’

Tien jaar geleden gooide Linda het roer om: ze stopte met haar baan en koos voor pleegzorg. In haar gezin vangt ze kinderen op die tijdelijk niet thuis kunnen wonen. ‘Pleegouder zijn is een bewuste keuze: je geeft liefde, ook als het tijdelijk is.’

“Ik wilde graag iets betekenen voor de maatschappij. Vanuit dat verlangen stopte ik tien jaar geleden met mijn baan in de commerciële wereld. Rond die tijd zag ik online iets voorbijkomen over pleegzorg. Het raakte me meteen.

Ook mijn man voelde dat: als pleegouders zouden we misschien echt iets kunnen betekenen voor kinderen die tijdelijk een veilige plek nodig hebben. We meldden ons aan voor de STAP-training bij pleegzorgorganisatie Levvel, de verplichte voorbereiding voor aspirant-pleegouders.

Van crisisplaatsing naar langdurige opvang

In februari 2017 kregen we de zorg over onze pleegzoon. Hij was toen nog maar drie maanden oud. Alles voelde nieuw en spannend. Niet alleen voor ons, maar ook voor onze kinderen. Tegelijkertijd was het meteen heel bijzonder om voor hem te mogen zorgen en onze liefde met hem te delen.

Wat begon als een crisisplaatsing groeide uit tot langdurige opvang. Inmiddels is hij negen jaar. Pleegouderschap leerde ons veel waardevolle lessen. Ieder kind komt uit een andere situatie en heeft een eigen verhaal. Juist daarom is het zo mooi om te zien wanneer een kind weer begint te ontspannen, vertrouwen krijgt en gaat stralen. Ik had nooit verwacht dat pleegouderschap zoveel voldoening zou geven. Je ziet een kind echt opbloeien.

Liefde geven, ook als het tijdelijk is

Eigenlijk lijkt pleegouderschap in veel opzichten op ‘gewoon’ ouderschap. De kinderen draaien mee in het ritme van ons gezin. Natuurlijk zijn er ook verschillen. We hebben te maken met bezoeken aan ouders en contact met de pleegzorgorganisatie en Jeugdzorg. Pleegkinderen hebben meer nabijheid nodig. Ze hebben vaak veel meegemaakt.

In mei 2024 was er, net als nu, een tekort aan crisisopvang door pleegouders. Daarom meldden we ons aan voor crisisplaatsingen voor kinderen van 0 tot 2 jaar. Het moeilijke daaraan is dat je na enkele weken of maanden afscheid moet nemen. Van nature raak je gehecht aan een kindje. Maar pleegouderschap is een bewuste keuze: je geeft een kind tijdelijk liefde, rust en verzorging. Laat de thuissituatie het toe, dan kan een kind weer terug naar de ouders. Dat is uiteindelijk altijd het doel.

Een open blik op ouderschap

Buitenstaanders zeggen vaak: ‘Wat knap dat jullie dit kunnen en doen.’ Voor ons voelt het heel normaal. Dit is ons leven. En ja, daarbij horen dingen die voor de buitenwereld vaak onzichtbaar blijven. De bezoeken aan ouders, bijvoorbeeld. En het intensieve contact met de pleegzorgorganisatie en andere betrokken instanties.

Pleegouderschap leerde me om met een open blik naar anderen te kijken. Iedereen kan in een situatie terechtkomen waarin het tijdelijk niet lukt om voor je kinderen te zorgen. Pleegouders nemen die zorg dan tijdelijk over. Daarna gaat het kind terug naar de ouders of naar een langdurig pleeggezin. Die wetenschap maakt dat ik mijn eigen stabiele basis nog meer ben gaan koesteren.

Daar doe je het voor als pleegouder

Het allermooiste? Wanneer een kindje verdrietig en met doffe ogen bij ons binnenkomt en na een tijdje weer pretlichtjes in de ogen krijgt. Dat is waarvoor we het doen. Pleegzorg is zo mooi, liefdevol en waardevol. Of je nu tijdelijk pleegouder bent, een kind alleen in het weekend of tijdens vakanties opvangt, of langdurig voor een kind zorgt: door een kind een veilige en fijne tijd te geven, maak je echt verschil.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.