Lisette Gerbrands Zwanger-worden vandaag, 15:01

Leestijd: 7 minuten

Sophie Dirven (36) probeert al 5 jaar zwanger te worden: ‘Ik kon het gewoon even niet meer’

Vijf jaar nadat Sophie Dirven (36) stopte met de pil, is haar kinderwens nog altijd onvervuld. Na miskramen, IUI, IVF en twee afgebroken rondes neemt ze nu een pauze. Haar droom om moeder te worden laat ze niet los. Aan J/M Ouders vertelt ze haar verhaal.

Zo’n vijf jaar geleden stopte Sophie met de pil. Ze ging er eigenlijk vanuit dat het vast niet gelijk raak zou zijn. Misschien na twee of drie maanden. Dat zou dan ook al best snel zijn. Nu, vijf jaar later, probeert ze nog steeds zwanger te worden.

“Je hoort natuurlijk vaak dat je lichaam na het stoppen met de pil weer even moet wennen aan de nieuwe hormoonbalans. Na ongeveer een klein jaar was het raak. Ik had een positieve test in mijn handen! We waren zo ontzettend blij. Ik weet nog goed hoe we de eerste keer daarna uit eten gingen. We zaten aan een barretje en toen de barman vroeg wat we wilden drinken, fluisterden we giechelend dat Kev een wijntje wilde, maar ik een alcoholvrij drankje, want we kregen een kindje!

Helaas was die blijdschap niet van langeduur. Na een paar weken begon ik te bloeden en bleek ik een vroege miskraam te hebben gehad. We probeerden het daarna opnieuw, maar het wilde niet meer lukken. Uiteindelijk ben ik naar de dokter gegaan en werd ik doorverwezen naar de fertiliteitsafdeling van het ziekenhuis. Daar moesten we vervolgens nog zes maanden wachten voordat er plek was. Toen besefte ik wel dat zwanger worden niet zomaar iets is waar je voor kiest en dat het dan ook gebeurt.

Iedere positieve test voelt als euforie

Inmiddels heb ik meerdere miskramen meegemaakt en dat doet echt ontzettend veel met je. De spanning tijdens het wachten op de dag dat je een zwangerschapstest mag doen, is al best groot. Maar als je dan een positieve test hebt, ben je zo ontzettend blij. Ik ben iemand die echt buitensporig blij kan worden van dingen en het gevoel van zo’n positieve test is gewoon euforisch. In je hoofd heb je de hele kinderkamer al ingericht, de geboortekaartjes ontworpen en zie je bij iedereen op straat met een kinderwagen voor je hoe het zou zijn als wij daar straks lopen.

En dan komt het moment dat je beseft dat je het allemaal weer kwijt bent. Dat is ontzettend zwaar en verdrietig. Ik kan gelukkig goed relativeren en was steeds best snel weer oké. Toch knaagt het stiekem aan je. En hoe langer het duurt en hoe vaker je deze situatie meemaakt, hoe meer het gaat knagen. Nog steeds ben ik optimistisch en heb ik hoop dat het ons ooit gegund gaat zijn. Maar ondertussen ga je samen ook het gesprek aan over: wat als het niet gaat lukken? Hoe ziet ons leven er dan uit? Kunnen we dan nog steeds net zo gelukkig worden? Gelukkig hebben wij het gevoel dat dit wel zo zou zijn. Maar eraan denken dat dit ook echt een optie zou kunnen zijn, kan ik toch ook weer niet helemaal.

Vijf jaar vol behandelingen

Inmiddels hebben we IUI en IVF gehad, medicatie gebruikt, ontzettend veel echo’s gehad en zelfs operaties in België ondergaan. Als ik moet zeggen wat het zwaarste is geweest, dan is dat vooral de invloed die het heeft op mezelf en op onze relatie. Voor mezelf is het stukje hormonen heel zwaar geweest. Ik heb daardoor echt een hele nieuwe versie van mezelf leren kennen. Van altijd positief en opgewekt naar soms letterlijk het tegenovergestelde. Zwaar, moe, nergens zin in en in huilen kunnen uitbarsten om niks. Soms begreep ik zelf niet eens waar die gevoelens vandaan kwamen.

Ook voor onze relatie is het pittig geweest. Kev heeft me supergoed gesteund waar hij kon, maar het hakt er gewoon in. Je moet zo vaak naar het ziekenhuis: bloedprikken, gesprekken, echo’s, operaties, terugplaatsingen en andere behandelingen. Dat is niet alleen ingewikkeld qua planning, maar ook voor de balans tussen leuke en minder leuke dingen. Al die afspraken zijn toch een beetje beladen. We proberen daarom vaak leuke dingen tussendoor te doen om even lucht te krijgen, maar toch merk je dat het hele traject je soms opbreekt. Je wordt minder luchtig richting elkaar. Het is echt de kunst om goed te blijven praten, maar wij zijn allebei binnenvetters. Zo makkelijk is dat dus niet altijd.

“Ik kon het even niet meer.”

Er zijn meerdere momenten geweest waarop ik dacht: ik stop ermee. Op dit moment ben ik ook al een paar maanden ‘gestopt’. Niet omdat ik mijn kinderwens heb opgegeven, maar omdat ik even weer mezelf wilde worden. De laatste twee rondes waren helaas extra zwaar. Er zijn fouten gemaakt door het ziekenhuis. Een echo werd te laat gepland, waardoor mijn eisprong al was geweest en de terugplaatsing moest worden afgebroken. De keer daarna werd de verkeerde hoeveelheid medicijnen voorgeschreven, waardoor mijn cyclus in de war liep en ook die ronde moest worden afgebroken.

Ik ben toen zo emotioneel geworden en raakte zoveel vertrouwen kwijt dat ik voelde dat ik het even niet meer kon. Daarom hebben we samen besloten om een pauze te houden. Zolang als ik nodig heb om er weer klaar voor te zijn. Misschien klinkt het heel idioot, maar ik zie het gewoon echt voor me dat wij samen ouders gaan worden. Ooit ben ik een mama van hele lieve, schattige, maar ook heel ondeugende kleine droppies. Van die kinderen met grote, snoezige ogen die ondertussen heel veel kattenkwaad uithalen. De wereld heeft daar volgens mij echt nog wel een plekje voor. Misschien is het een droombeeld dat ik heb, maar ik ben gewoon nog niet van plan om die droom los te laten.

Gouden tip

Het was echt een enorme drempel om mijn verhaal online te delen. Ik deel normaal gesproken eigenlijk alleen maar vrolijke, kleurrijke interieurcontent. Dit is dus echt totaal iets anders. Ik was best bang dat mensen het niet van me zouden verwachten en het misschien niet interessant of zelfs raar zouden vinden. Maar gelukkig was het tegenovergestelde waar. Ik kreeg ontzettend veel lieve reacties, herkenning en vooral heel veel tips. Ik ben momenteel nog even in de pauzestand, maar merk dat ik langzaam weer begin na te denken over wat de volgende stappen kunnen zijn.

Wat ik heel lastig vind, is dat het moeilijk is om goede en duidelijke informatie te vinden als je al zo’n lang traject achter de rug hebt. In de ziekenhuizen in Nederland kun je het traject doorlopen, maar verder kijken dan de behandelingen doen ze naar mijn gevoel niet echt. Op internet lees je vervolgens van alles, maar er is geen eenduidig beeld van wat je zou moeten of kunnen doen in een situatie zoals de onze. Daarom dacht ik: ik heb zo’n groot bereik met heel veel fijne, lieve vrouwen. Wie weet zit er iemand tussen met dé gouden tip.

En wauw, dat is gelukt. Ik heb bakken met tips gekregen. Ik moet ze allemaal nog onderzoeken, maar ik ben nu al ontzettend dankbaar voor iedereen die de moeite heeft genomen om haar verhaal of ervaring met mij te delen.

Nooit opgeven

Als ik één ding zou mogen zeggen tegen andere vrouwen die al lange tijd proberen zwanger te worden, dan is het: deel het. Praat erover en zoek elkaar op. Misschien is er iemand die precies begrijpt wat jij doormaakt, of iemand die een ervaring heeft waar jij iets aan hebt. Ik weet hoe eenzaam zo’n traject soms kan voelen. Daarom wil ik vooral blijven geloven in mijn droom. Never give up. We’re in this together.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties