Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 5 minuten

Ilse na tien zwangerschappen en acht miskramen: ‘Ik draag ze allemaal met me mee’

In 2013 besloten Ilse (41) en Maarten dat ze graag ouders wilden worden. “We begonnen daar heel onbevangen aan. Zoals zoveel mensen waren we niet bezig met wat er allemaal mis zou kunnen gaan. Totdat ze in juni 2014 voor het eerst zwanger werd en deze zwangerschap eindigde met een miskraam. Nog voordat dochter Saar in 2017 werd geboren, kreeg Ilse drie miskramen, volgden IUI-behandelingen en een eileideronderzoek. Alles stond in het teken van één wens: een kindje in hun armen sluiten.

“Toen Saar er eindelijk was, waren we intens gelukkig. We genoten van ons gezin en besloten het leven zijn gang te laten gaan. We deden niets om een zwangerschap te voorkomen, maar waren er ook niet bewust mee bezig. Alles wat zou komen, was welkom.” Maar ook daarna bleef de weg hobbelig.

Steeds opnieuw beginnen

In 2019 eindigden opnieuw twee zwangerschappen in een miskraam. De frustratie groeide. Was er lichamelijk iets mis? Er volgde opnieuw een eileideronderzoek en in het voorjaar van 2021 begonnen Ilse en haar man opnieuw aan IUI-behandelingen. “Toen ook die behandelingen nergens toe leidden, was ik op. Ik was teleurgesteld, moe en gefrustreerd. We besloten die zomer om met alles te stoppen.”

Juist toen gebeurde het onverwachte. “In september 2021 werd ik spontaan voor de zevende keer zwanger. De blijdschap was er, maar ook de angst. Ik durfde er nauwelijks van te genieten. Er was steeds dat onbestemde gevoel dat  er iets niet goed was met het kindje of dat het opnieuw mis zou gaan. Tijdens de termijnecho bleek dat er iets niet klopte. Een vlokkentest bevestigde dat onze dochter Luna het syndroom van Down had. Na veel gesprekken, verdriet en afwegingen besloten we haar uit liefde los te laten. Met zestien weken zwangerschap werd Luna geboren.”

Daar bleef het niet bij. In 2022, 2023 en 2024 werd Ilse opnieuw zwanger. Ook die drie zwangerschappen eindigden in een miskraam. Tien zwangerschappen. Eén dochter die opgroeit. Eén dochter die voor altijd deel uitmaakt van hun gezin. Acht kindjes die ze veel te vroeg moest loslaten.

Vertrouwen terugvinden

Al die jaren zocht Ilse naar manieren om overeind te blijven. Niet alleen in de medische wereld, maar ook daarbuiten. “Ik deed aan yoga, meditatie, massages en liet een luisterkindafstemming maken. Vooral omdat ik het vertrouwen in mijn eigen lichaam helemaal kwijt was geraakt. Ik ontdekte dat de grootste verandering uiteindelijk niet in een behandeling zat, maar in mijn eigen manier van kijken. Toen ik me realiseerde dat al mijn zwangerschappen spontaan ontstonden rond vakanties, periodes waarin er meer rust was en minder druk, ging ik anders naar onze situatie kijken. Dat besef gaf me het vertrouwen dat stoppen met behandelingen voor ons de juiste keuze was. Onze maatschappij wekt soms de indruk dat kinderen krijgen maakbaar is. Dat als iets niet lukt, er altijd nóg een behandeling is. Maar de natuur laat zich niet altijd sturen.”

Een onzichtbare familie

Hoewel slechts één van haar kinderen fysiek bij haar is, voelt Ilse zich moeder van allemaal. “Ik zie onze familie vaak als een grote kring. Tien kindjes en twee ouders. Een deel zichtbaar, een deel onzichtbaar. Maar ze horen allemaal bij ons. Luna heeft een tastbare plek in huis gekregen. Door foto’s en filmpjes die gemaakt zijn van de zwangerschap, de geboorte en het afscheid. Ieder jaar op 8 december gaan we met ons gezin samen uit eten om haar leven te herdenken. Ik heb ook een klein fotoboekje van Luna dat altijd in mijn handtas zit.

De zwangerschappen zijn volgens Ilse niet los te zien van wie ze vandaag is. “Ze hebben mij gevormd. Als vrouw, als moeder en ook in mijn relatie met Maarten. Uiteindelijk hebben ze me zelfs de kracht gegeven om andere vrouwen te begeleiden die hetzelfde meemaken.”

Woorden die helen, en woorden die pijn doen

Na een miskraam of babyverlies weten mensen vaak niet wat ze moeten zeggen. Ilse begrijpt dat. “Je merkt dat mensen je graag willen helpen. Wat mij echt hielp, was verrassend eenvoudig. Een luisterend oor, zonder oplossingen. Vriendinnen die spontaan een etentje regelden of me meenamen voor een dagje weg. Mensen die vroegen hoe het écht ging. Of die eten kwamen brengen of Saar een fijne dag bezorgden.”

Juist de goedbedoelde opmerkingen deden soms het meeste pijn. “Een gynaecoloog zei ooit: ‘Een vroege miskraam is vervelend, maar laatst had ik een vrouw bij wie het hartje met 36 weken stopte.’ Alsof verdriet met elkaar te vergelijken is. Ook opmerkingen als ’timing is alles’ of zorgverleners die haar gevoel niet serieus namen, bleven lang hangen. Verlies is geen wedstrijd. Iedereen beleeft verdriet op zijn of haar eigen manier.”

Van verdriet naar een boek

Na haar tiende zwangerschap, die opnieuw eindigde in een miskraam, voelde Ilse dat er iets moest veranderen. “Ik kwam terug op mijn werk en merkte dat mijn hoofd daar helemaal niet meer was. Het enige waar ik aan dacht, was het boek dat ik wilde schrijven.” Dat boek werd Ik draag jullie in mij, dat verschijnt op 9 oktober 2026 aan het begin van de Baby Loss Awareness Week, maar is nu al in pre-order te bestellen. “Door het schrijven besefte ik eigenlijk pas hoeveel we allemaal hadden meegemaakt. Tot die tijd vertelde ik er vaak over alsof het iemand anders was overkomen. Dat deed ik onbewust, misschien om mezelf te beschermen.”

Rouw verandert, maar verdwijnt niet

Jaren later is het verdriet niet weg. “Rouw komt in golven. Luna hoort bij ons en zal altijd onderdeel van ons gezin blijven. Soms is er ineens weer een golf. Een liedje, een opmerking of een datum kan alles weer dichtbij brengen. En toch is er naast dat verdriet ook iets anders gegroeid. Veerkracht. Niet omdat het verlies kleiner werd, maar omdat het verweven is in mijn leven. Er is geen goede of foute manier. Er is geen eindpunt waarop het ‘klaar’ moet zijn. Je hoeft je kindje ook niet los te laten om verder te kunnen. Voor mij is het juist andersom. Ik neem al mijn zwangerschappen elke dag met me mee. Ze hebben me gevormd tot de vrouw en moeder die ik vandaag ben. Misschien is dat wel de belangrijkste les die twaalf jaar vol hoop, verlies en liefde me hebben geleerd: sommige kinderen groeien op in je armen, andere leven voor altijd voort in je hart. Maar allemaal horen ze erbij.”

Musthave volgens de redactie:

Met de steeds warmere zomers is een airco voor veel gezinnen geen overbodige luxe. Deze compacte mobiele airco zonder afvoerslang zorgt snel voor verkoeling en blaast krachtige, koude lucht. Gebruikers zijn bovendien erg tevreden: het apparaat krijgt op bol een gemiddelde beoordeling van 4,5 uit 5 sterren.

Mobiele airco zonder afvoer-mobiele airco zonder slang-3-in-1 mini-afvoerloze draagbare airconditioner-mobiele airco voor slaapkamer-3 windsnelheden, grote watertank, luchtkoeler voor slaapkamer, thuiskantoor-wit € 43,59 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.