Ruth Smeets Kinderen 25 mei 2026, 11:02

Leestijd: 4 minuten

Esther Goedegebuure zag bekende vaders huilen: ‘Ze willen praten, maar hebben het nooit geleerd’

Fouten toegeven, emoties tonen en sorry zeggen. Vijftig jaar geleden was het ondenkbaar voor veel vaders, inmiddels vinden ze het vaak heel normaal. Het vaderschap ontwikkelde zich razendsnel. Journalist Esther Goedegebuure schreef het boek ‘Vaders’, waarvoor ze met talloze bekende vaders en deskundigen sprak over vaderschap.

J/M Ouders sprak Esther over haar boek en de inzichten die ze opdeed over vaders, vroeger en nu.

Aandacht voor vaders

Het is nog maar drie jaar geleden dat haar boek ‘Moeders’ verscheen, met openhartige verhalen over wat moederschap betekent voor bekende moeders en haarzelf. Nog vóór het verschijnen van dat boek, vroeg de uitgever Esther of ze ook in gesprek wilde gaan met bekende vaders. Want wie zijn zij eigenlijk als zoons? En wat doen ze zelf anders, of onbedoeld hetzelfde, dan hun eigen vaders?

Minder hiërarchie, meer verbinding

Esther kwam tot één belangrijke conclusie: het vaderschap is de afgelopen decennia radicaal veranderd. Meer dan ooit ligt de focus op het geluk van het kind. “Tot generatie X, waartoe ik zelf behoor, was een ouder-kindrelatie hiërarchisch”, zegt ze daarover. “Ouders waren de baas, het kind moest doen wat zij zeiden. Vanaf generatie X zijn we meer náást de kinderen gaan staan. Gezag maakte plaats voor het zoeken naar verbinding.”

Stoere vaders met een draagzak

Sindsdien zijn ouders volgens haar meer gefocust op het delen en bespreekbaar maken van emoties. Minder dan de prestaties, is het geluk van het kind belangrijk. “Ook vaders zijn nu meer geneigd om hun zachte kant te laten zien en zijn minder afstandelijk dan de babyboomers en generaties daarvoor.”

Dat zien we overal terug. Vaders brengen meer tijd door met hun kinderen, zorgen meer en zijn intiemer. “Vijftig jaar geleden zag je mannen niet zo snel hand in hand met kinderen over straat lopen. Waar stoere gasten nu met een baby in de draagzak door de stad slenteren, werden babyboomers niet geacht om achter de kinderwagen te lopen.”

Vaders in tranen

Voor haar boek sprak Esther met talloze bekende vaders, onder wie A.F.Th Van der Heijden, Edson da Graça, Eric Corton, Sander Schimmelpenninck, Kluun, Ronald Giphart en Özcan Akyol. Lange gesprekken over hun jeugd, de relatie met hun vader en de betekenis van hun eigen vaderschap maakte dikwijls veel los. Anders dan de moeders die Esther sprak voor haar eerdere boek, kwamen de vaders door emoties vaak niet meer uit hun woorden.

“Ze werden vaak tot tranen toe geroerd”, zegt ze. “Ik merkte dat ze minder zijn getraind om over dit soort dingen na te denken en al helemaal niet gewend zijn woorden te geven aan die gevoelens. Maar ze gaven zich wel over. Dat was heel lief en mooi. Ze willen en kunnen het, maar doen het gewoon niet zo vaak.”

Zonder voorbeeld

Ze ontdekte: steeds meer vaders vinden het fijn om een hechte relatie met hun kinderen te ervaren. Juist dat hebben ze zelf vaak hebben gemist. “Het is soms wel moeilijk voor ze: als je geen voorbeeld hebt gehad, moet het allemaal uit jezelf komen. Iemand als Bart Chabot, die een gewelddadige, liefdeloze vader had, is zelf een extreem toegewijde vader geworden met een heel hecht gezin. Maar ‘ik hou van jou’ zeggen tegen zijn zonen, dat kan hij niet.”

Vaders als inspiratie

Maatschappelijk mag er volgens haar nog een en ander veranderen om vaders net zo actief te maken in de zorgtaken als moeders. Al kunnen moeders ook wat leren van vaders. Waar mom guilt voor veel moeders vanzelfsprekend is, ontdekte Esther dat vaders minder worden geplaagd door schuldgevoelens. “Vaders zijn gewoon minder veeleisend en streng voor zichzelf. Daardoor mogen vrouwen zich best laten inspireren.”

Inzichten over ouderschap

Tijdens het maken van ‘Vaders’ zag ze opnieuw hoe groot de invloed is van welvaart en tijdsgeest op de manier waarop we ouderschap invullen. “Wie zijn handen vol heeft aan het voorzien in de basisbehoeften, kan zich simpelweg niet veroorloven om bezig te zijn met persoonlijke ontwikkeling. En dat heeft consequenties voor bewust ouderschap.”

Ook ziet ze dat ‘vrienden zijn’ met je kind niet per se wenselijk is. “Ik vind het leuk dat de generatiekloof niet meer echt bestaat. We zijn closer met onze kinderen. Maar vriendschap gaat uit van wederkerigheid en dat hoort niet thuis in ouderschap. Kinderen verdienen onvoorwaardelijke aandacht en liefde. Daar hoeven ze niets voor terug te doen.”

Troost en herkenning

“Ik hoop dat lezers net als ik genieten van deze lieve en ontroerende verhalen”, concludeert ze. “Dat het boek steun en troost biedt, en herkenning. We zijn allemaal anders, maar ervaren in het ouderschap dezelfde thema’s, worstelen met dezelfde dingen en genieten van soortgelijk geluk.”

Het boek ‘Vaders’ van Esther Goedegebuure ligt vanaf 19 mei in de winkels en is ook online verkrijgbaar.

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.