Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:03

Leestijd: 6 minuten

Moeder is eerlijk over verhuizen naar de Verenigde Staten: ‘Het is heus niet altijd even gezellig’

Toen haar man een baan kreeg in de buurt van Kansas City, viel voor Wendy alles op zijn plek. Met hun zoon Mika (8) en drieling Liv, Evi en Zoé (5) verruilden ze Nederland tijdelijk voor de Verenigde Staten. Daar bouwen ze aan een nieuw leven vol ruimte, avontuur en een andere cultuur.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“De kans om dit mee te kunnen geven aan onze kinderen is een van de belangrijkste redenen dat we vertrekken naar de Verenigde Staten. Al jaren hebben we het erover dat we een keer in het buitenland willen wonen. Maar dan wel alleen zolang de kinderen nog op de basisschool zitten. Toen mijn man een baan kreeg in de buurt van Kansas City, wisten we: dit is het juiste moment.

De meeste mensen lachen als we zeggen dat we daarheen gaan. Zij verwachten eerder dat we lekker naar de kust zouden verhuizen. Maar nee, we wonen nu in de staat Missouri, in midwest-Amerika. Dat is echt wel wat anders.

Met de camper door de Verenigde Staten

Onlangs kwamen we aan bij onze nieuwe woning. Daarvóór reisden we tweeënhalve week rond met een camper. We begonnen in San Francisco en eindigden in Las Vegas. Tussendoor reden we door prachtige nationale parken.

We blijven hier één of twee jaar als expats. Hopelijk kunnen we in die tijd nog veel meer van Amerika zien. Het avontuur dat dit land biedt, trekt ons enorm. Net als de ruimte, de natuur en alle mogelijkheden voor ons gezin. Amerika is zó groot en wij houden van reizen. Hoe waardevol is het dat we dat de komende tijd samen met de kinderen kunnen doen?

Naar een Amerikaanse school

Mijn man zal straks vooral bezig zijn met werken en studeren. De kinderen beginnen na de zomervakantie op een Amerikaanse school. Daar zitten meer internationale kinderen, dus is er veel diversiteit.

Onze zoon van acht is erg sociaal. Ik ben er niet bang voor dat hij geen aansluiting zal vinden met andere kinderen. Hij durft al Engels te praten en verstaat veel. Dat maakt de overgang voor hem makkelijker.

Gemengde gevoelens

Toen we hem voor het eerst vertelden over ons plan, had hij het wel moeilijk. Mika’s eerste reactie was: “Ik wil niet.” Naarmate de verhuizing dichterbij kwam, wisselde zijn houding steeds. Het ene moment had hij er zin in, het andere moment niet.

Inmiddels zijn we hier en mist hij zijn vriendjes en vriendinnetjes, maar tegelijkertijd is hij ook heel enthousiast. Ook de meisjes missen hun vriendinnetjes, al zijn ze nog te jong om het echt te snappen. Zij dachten vooral dat we op vakantie gingen en vroegen of ze veel konden zwemmen.

Voor mezelf is het nog te vroeg om te zeggen hoe ons leven er straks echt zal uitzien, met mijn man op zijn werk en de kinderen op school. Hopelijk vind ik een leuke klik met één of een groepje vrouwen in hetzelfde schuitje, zodat we samen leuke dingen kunnen ondernemen. En verder ben ik natuurlijk ook gewoon druk met het huishouden, de boodschappen en het halen en brengen van de kinderen.

Verschillen met Nederland

Sommige cultuurverschillen zien we nu al. Zo zijn Amerikaanse ouders wat beschermender dan Nederlandse ouders, bijvoorbeeld rondom buitenspelen. Ze blijven overal bij. In Nederland speelde Mika weleens zelfstandig in de wijk. Dat is hier ondenkbaar.

Ook opvallend is hoe gigantisch de scholen zijn. Tegelijkertijd zijn de klassen veel kleiner, met maar ongeveer zestien kinderen per groep. En er is veel meer aandacht voor sport, buitenschoolse activiteiten en het ontwikkelen van interesses en talenten.

Moeilijke momenten

Natuurlijk gaan we familie en vrienden enorm missen. Afscheid nemen is nooit leuk. Die voorlopig laatste knuffels op Schiphol waren moeilijk. Ik vind het lastig om mijn vriendinnen niet in de buurt te hebben. Om niet even spontaan af te kunnen spreken voor een lunch. Ons hele netwerk valt weg. Niemand kan meer eventjes oppassen of helpen als dat nodig is.

Hoewel ons verhuisplan niet uit de lucht kwam vallen, vond onze omgeving het ook lastig. De vanzelfsprekendheid van bij elkaar aanbellen of de feestdagen samen vieren, valt weg. Natuurlijk hebben we Facetime en WhatsApp, maar er is ook zeven uur tijdsverschil. Daardoor is videobellen soms lastig en lopen gesprekken langs elkaar heen. Stuur je iets, dan ligt de ander vaak in bed, of andersom. Ook daarin zullen we onze draai moeten vinden. We vertrouwen erop dat we vanzelf meer in het ritme komen.

‘Ons hele netwerk valt weg. Niemand kan meer eventjes oppassen of helpen als dat nodig is.’

Grote veranderingen

Ik mis niet alleen de mensen, maar ook het strand. Dat lag in Nederland op loopafstand, hier moeten we er zestien uur voor rijden. En ik mis de alledaagse dingen, zoals het Nederlandse brood en de vertrouwde supermarkt, waar je precies weet wat je kunt vinden. Hier zijn de winkels veel groter en lijken de keuzes oneindig.

Op de fiets stappen of reizen met het openbaar vervoer is er niet meer bij. In de Verenigde Staten moet alles al snel met de auto. De afstanden zijn hier nu eenmaal veel groter. De komende tijd wordt echt een ontdekkingstocht, waarin we langzaam steeds meer nieuwe gewoontes zullen omarmen.

Wonen in het buitenland is niet altijd rooskleurig

Het leven in het buitenland voelt soms echt als een droom. Alles is nieuw en we maken als gezin bijzondere herinneringen. Toch is lang niet alles rooskleurig en hebben we ook te maken met uitdagingen. We waren maandenlang bezig met de voorbereidingen, moesten alles opnieuw uitzoeken en proberen nu een nieuw ritme op te bouwen in een andere cultuur.

Zeker met kinderen is dat soms pittig. Zij wennen evengoed aan een nieuwe omgeving, met nieuwe routines en alle veranderingen die daarbij komen kijken. Dat vraagt veel van iedereen. Het is heus niet altijd even gezellig. Maar we wilden dit al lange tijd en kunnen onze droom nu eindelijk verwezenlijken.

Advies voor verhuizen naar het buitenland

Tegen iedereen die droomt van een leven in het buitenland zou ik zeggen: doe goed onderzoek, maar laat je niet tegenhouden door onzekerheden. Er komt nooit een perfect moment en je kunt niet alles plannen. Geef jezelf en de kinderen de ruimte en tijd om te wennen. Er zullen leuke momenten zijn, maar ook zware dagen.

Zelf leerde ik vooral om niet alles meteen perfect te willen doen. Om open te staan voor nieuwe ervaringen, flexibel te zijn en ook te genieten van de kleine momenten met elkaar. Het gaat niet alleen om het land waar je gaat wonen, maar vooral om de herinneringen die je samen maakt. Doe wat goed voelt. Uiteindelijk is het een supermooie kans.”

Een leven in het buitenland klinkt vaak als een droom, maar er komt veel bij kijken. J/M Ouders sprak emigratie-expert Karin Wouters over wat zo’n grote verandering doet met kinderen.

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.