Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 08:56

Leestijd: 4 minuten

Brenda (42): ‘Mijn dochter (11) moet van school samenwerken met een meisje dat haar pest’ 

Brenda (42) maakt zich zorgen over haar dochter (11), die in groep acht zit. Al maanden wordt ze gepest door een klasgenootje en toch heeft de leerkracht de meisjes samen in een groepje gezet voor een schoolopdracht. Volgens de juf moeten kinderen leren met iedereen samen te werken. Brenda vindt dat er te weinig rekening wordt gehouden met wat haar dochter meemaakt.

“Mijn dochter is elf en zit in groep acht. Het zou een bijzonder jaar moeten zijn, met het schoolkamp, de eindmusical en de voorbereiding op de middelbare school. Maar eerlijk gezegd hoop ik vooral dat dit schooljaar snel voorbijgaat. Ze heeft het al maanden moeilijk met een meisje uit haar klas dat haar voortdurend kleineert en buitensluit.

Vervelende opmerkingen 

Het begon vorig schooljaar met vervelende opmerkingen. Dat meisje zei dat mijn dochter rare kleding droeg en lachte haar uit als ze iets verkeerd deed. In het begin dacht ik dat het gewone ruzietjes tussen kinderen waren, maar het werd steeds erger. Er werden grapjes over haar gemaakt, ze mocht soms niet meedoen tijdens het buitenspelen en een paar andere meisjes begonnen mee te doen.

Mijn dochter is geen kind dat snel terugpraat. Ze trekt zich eerder terug en doet alsof het haar niets uitmaakt. Thuis kwam het verdriet eruit: ze vertelde dat ze zich alleen voelde en soms bang was om naar school te gaan. Ik heb daar meerdere keren contact over gehad met de leerkracht. Die zei dat ze de situatie in de gaten hield en met de betrokken kinderen had gesproken.

Groot project 

Een paar weken geleden kwam mijn dochter thuis met de mededeling dat ze voor een groot project moest samenwerken met precies dat meisje. Ze moesten samen met nog twee kinderen een presentatie voorbereiden die meetelde voor hun beoordeling. Mijn dochter was helemaal overstuur, want ze zei dat ze bang was dat het meisje haar weer zou uitlachen en expres niets zou laten doen.

Ik heb meteen een bericht gestuurd naar de juf. Ik vroeg of mijn dochter misschien in een ander groepje kon worden geplaatst, gezien alles wat er de afgelopen maanden was gebeurd. De reactie verbaasde me enorm. De juf schreef dat kinderen moeten leren samenwerken met verschillende persoonlijkheden en dat je later in het leven ook niet altijd kunt kiezen met wie je werkt.

Verschil 

Op zichzelf ben ik het daar natuurlijk mee eens. Je kunt niet iedereen aardig vinden en je moet leren omgaan met mensen die anders zijn dan jij. Maar er is toch een verschil tussen samenwerken met iemand met wie je weinig gemeen hebt en samenwerken met iemand die je al maanden pest?

Ik heb dat ook gezegd. De juf vond dat ik mijn dochter moest helpen om de situatie als een leermoment te zien. Ze zou de groepjes goed begeleiden en verwachtte dat iedereen zich normaal zou gedragen. Ik wilde haar graag vertrouwen, maar ik zag thuis wat het met mijn dochter deed. Ze sliep slecht, had buikpijn en vroeg iedere ochtend of ze echt naar school moest.

Huilend naar huis 

Na de eerste groepsbijeenkomst kwam ze huilend thuis: het meisje had gezegd dat haar ideeën stom waren en had samen met een ander kind gelachen toen ze iets probeerde uit te leggen. Mijn dochter was daarna maar stilgebleven. Toen ik vroeg of ze dat tegen de juf had gezegd, antwoordde ze dat ze niet wilde klikken. Ze was bang dat het pesten dan alleen maar erger zou worden.

Ik werd zo boos. Niet op mijn dochter, maar op de situatie. Waarom moet zij steeds degene zijn die leert omgaan met moeilijk gedrag? Waarom wordt er van haar verwacht dat ze zich aanpast, terwijl het andere meisje degene is die over grenzen gaat?

Gesprek aangevraagd 

Mijn man en ik hebben inmiddels een gesprek aangevraagd met de leerkracht en de intern begeleider. We willen duidelijke afspraken over hoe school het pesten aanpakt en hoe onze dochter veilig aan opdrachten kan werken.

Ik verwacht niet dat ze nooit meer met dat meisje in één ruimte hoeft te zijn. Dat zou ook niet realistisch zijn, maar ik vind het wel redelijk dat ze niet gedwongen wordt om intensief samen te werken zolang het pesten doorgaat.

Niet alles accepteren

Wat me het meeste verdriet doet, is dat mijn dochter inmiddels denkt dat ze gewoon wat sterker moet worden. Dat zegt ze zelf ook, maar ik wil haar juist leren dat je niet alles hoeft te accepteren om te bewijzen dat je sterk bent. Ze moet nog tot de zomer op deze school blijven en ik gun haar een fijne afsluiting van haar basisschooltijd. Ze verdient het om met plezier naar de musical en het schoolkamp uit te kijken, in plaats van iedere dag bezig te zijn met de vraag wat dat meisje nu weer gaat zeggen.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties