Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 9 mei 2026bijgewerkt: 30 mei 2026, 19:51

Leestijd: 4 minuten

Co-ouderschap zonder relatie: Christian (38) regelde alles vooraf

Voor Christian Brienen (38) was het geen vraag of hij ooit kinderen wilde krijgen, maar vooral: hoe dan? Vanuit een relatie was dat niet zijn route. “Als je op mannen valt, zijn de opties beperkt,” zegt hij nuchter. “Maar de wens om het ouderschap samen te doen, die was er heel sterk.”

Die wens werd het begin van een bijzonder traject: geen klassieke relatie, maar een bewuste keuze voor co-ouderschap nog vóór er een kind was. “Voor mij was het altijd duidelijk dat ik geen weekendvader wilde zijn. Geen bijrol. Als je dit doet, doe je het echt samen.”

Een gedeeld plan

Samen met de moeder van zijn dochter bouwde hij stap voor stap aan een vorm van ouderschap die vanaf het begin gelijkwaardig moest zijn. “We noemden het in het begin sixty-sixty, omdat we ook veel overlap hebben in ons leven. Maar in de praktijk is het gewoon fifty-fifty.”

Die verdeling gaat verder dan tijd alleen. Ze delen de zorg, de verantwoordelijkheid en regelmatig ook het dagelijks leven. “We komen bij elkaar over de vloer, gaan samen op pad en soms zelfs samen op vakantie. Het is niet strak gescheiden, maar juist verweven.”

Tegelijkertijd is er bewust ruimte voor een eigen leven. “Die afwisseling is precies wat het werkbaar maakt. De dagen dat ik voor mijn dochter zorg, ben ik er volledig. En de dagen dat zij er niet is, kan ik opladen. Sporten, vrienden zien, werken, gewoon even mezelf zijn.”

Grip krijgen 

Wat voor buitenstaanders misschien zakelijk klinkt, is voor hem juist een manier om rust te creëren. Nog voor ze het traject begonnen legden ze afspraken op papier vast, een uitgebreid document van twintig pagina’s. “Dat klinkt heel formeel, maar het is eigenlijk een gezamenlijke blauwdruk,” legt hij uit. Daarin staat alles: van zorgverdeling en financiën tot vakanties, achternamen en zelfs hoe ze omgaan met nieuwe partners of een eventuele uitbreiding van het gezin, met elkaar of met andere partners.

Het belangrijkste deel gaat volgens hem niet over regels, maar over intenties. “We hebben onszelf drie vragen gesteld: wat gun je jezelf, wat gun je de ander en wat gun je je kind?” De gesprekken die daaruit voort kwamen waren niet altijd makkelijk. “Er waren momenten dat ik dacht: komen we hier wel uit? Maar juist doordat we het vóór alles hebben vastgelegd, voordat emoties en slaaptekort een rol speelden, gaf het ons houvast.”

Vertrouwen

Waar veel gescheiden ouders moeten bouwen aan vertrouwen na een breuk, begon hun verhaal anders. “Wij komen niet uit een relatie die stuk is gegaan. We zijn begonnen vanuit een gedeelde wens.” Die start maakte gesprekken direct intens en concreet. “Je hebt het al snel over opvoeding, waarden, verwachtingen. Dat gaat dieper dan veel romantische relaties, omdat er geen verliefdheid is die dingen mooier maakt dan ze zijn. Ook omdat we met een heel specifiek doel aan het ‘daten’ waren”

Toen hun dochter er eenmaal was, moest de praktijk nog wel groeien. “We hadden veel besproken, maar moesten nog wennen aan het samen ouders zijn zonder dat er een romantische relatie aan ten grondslag ligt. Misschien juist omdat die er niet was. Het belang van ons kind stond altijd voorop. Daardoor bleef het vertrouwen groeien, juist ook in de moeilijke momenten.”

Draagkracht

Financiën spelen in hun situatie een relatief kleine rol. “We hebben een gezamenlijke rekening voor de kosten van onze dochter en verdelen verder alles naar draagkracht. Omdat we ongeveer gelijk verdienen, is het gewoon fifty-fifty.” Maar hij benadrukt dat dat geen vast gegeven is. “Als dat verandert, passen we het aan. Het gaat niet om winnen of verliezen, maar om eerlijkheid en duidelijkheid.”

Grootste uitdaging

De theorie is helder, maar het echte leven zit in de logistiek. “We wonen allebei in Amsterdam, maar wel aan verschillende kanten van de stad. In de spits kan het zomaar anderhalf uur reizen zijn.”

Dat klinkt praktisch, maar het bepaalt het ritme van alles. “De opvang zit in Oost, dus ik probeer mijn werk en planning daar zo goed mogelijk op af te stemmen. Gelukkig is mijn werk flexibel, maar het blijft een puzzel.” Hij zoekt inmiddels actief naar een woning dichterbij. “Maar als alleenstaande is een huis kopen bijna onmogelijk. Zelfs met overwaarde is het extreem lastig.”

“Doe het gewoon”

Aan ouders die twijfelen over co-ouderschap: “Blijf niet te lang blijven hangen in scenario’s. Ik kreeg zelf ooit het advies: doe het gewoon. En daar zit veel in.” Volgens hem is perfectie geen realistisch uitgangspunt. “Het leven loopt toch anders dan je denkt. Het enige wat je kunt doen is flexibel zijn en er het beste van maken.”

Wat volgens Christian het verschil maakt, is niet de ideale constructie, maar de intentie. “Zoek iemand met wie je dit echt wilt doen. Spreek alles uit, maak afspraken, en vertrouw erop dat je er samen uitkomt.” En misschien wel het belangrijkste inzicht: “Een kind heeft geen perfect plaatje nodig. Wel ouders die er volledig voor gaan.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.