Ruth Smeets Kinderen 9 mei 2026, 09:07

Leestijd: 6 minuten

Gezin verruilt Utrecht voor een boerderij in Italië: ‘Hier groeien onze kinderen vrij op tussen de dieren’

Wat begon als een fietsreis, eindige in een nieuw leven in Italië. Ward (37) en Katinka (38) verruilden het Utrechtse stadsleven voor het platteland van Abruzzo, waar ze nu met hun drie kinderen wonen op een boerderij.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

“De wens om te emigreren ontstond per toeval, tijdens een fietsreis van Nederland naar Italië. Zeven maanden lang trokken we rond met een tent, onze kinderen achterop: Floris was vier, Sofie anderhalf. De regio Abruzzo, midden in Italië, raakte ons diep: de bergen, de zee, natuur, de mensen, de ruimte. We gingen meteen huizen bekijken. Eén daarvan was de boerderij waar we nu wonen.

Nieuw leven op een boerderij in Italië

Terug in Nederland hakten we al na twee maanden de knoop door: we wilden een ander leven opbouwen. We woonden in het centrum van Utrecht en verlangden al langer naar ruimte en rust. Tijdens en na de pandemie droomden we, zoals velen, van meer buitenruimte, maar zulke plekken werden onbetaalbaar of pasten niet bij wat we zochten. Het avontuur van de fietsreis was het laatste zetje. We besloten: we gaan naar Italië.

De boerderij bleek al tien jaar buiten gebruik. We wilden dat in ere herstellen. Ook verlangden we naar een plek waar we fokmerries konden houden en waar dieren op een natuurlijke manier kunnen leven. Met 27 hectare grond kunnen we hier alle kanten op. Inmiddels hebben we niet alleen paarden, maar ook geiten, koeien, kippen, loopeenden, honden en katten.

Vrij leven in de buitenlucht

De verschillen met Nederland zijn groot. Kinderen worden hier beschermend opgevoed. Is het kouder dan vijftien graden, dan dragen ze sjaals, mutsen en dikke jassen. Buren vinden het maar gek dat onze kinderen buiten rondlopen op blote voeten. Volgens hen kan er van alles gebeuren of kunnen ze ziek worden.

Ook kunnen Italianen het moeilijk aanzien dat we onze kinderen veel laten experimenteren en oefenen met spannende dingen, zoals vuur maken en snijden met een mes. Voor ons voelt die vrijheid juist goed. Zodra ze wakker worden, rennen ze de deur uit en gaan ze buiten spelen of knuffelen met de dieren. In Utrecht was dat ondenkbaar.

Kinderen in het middelpunt

Kinderen worden in Italië op handen gedragen en gaan overal mee naartoe. Op feesten, verjaardagen en in restaurants zitten jong en oud door elkaar. Uiteten gaan met het hele gezin is hier de normaalste zaak van de wereld, ook al openen veel restaurants pas om half acht ’s avonds. Kinderen worden verwend en kunnen weinig verkeerd doen.

Tegelijkertijd is er meer hiërarchie dan in Nederland. Dat voelt soms wat ouderwets. Maar het is ook ontroerend om te zien dat kinderen en ouderen hier meer met elkaar in aanraking komen. Familiegevoel gaat in Italië boven alles.

De kinderen vinden het heerlijk dat ze zoveel aandacht en lekkers krijgen. Toch zijn bepaalde dingen soms nog steeds wennen. Floris en Sofie vinden het gek dat ze in de supermarkt aaitjes over hun bol krijgen van onbekende omaatjes. Onze jongste zoon Olivier is hier geboren en kent niet anders. Hij is helemaal niet eenkennig en geniet enorm van alle fysieke aandacht. Ook lacht hij naar iedereen. ‘Che bello!’ horen we dan.

Naar school in Italië

Op school merken we grote verschillen. Italiaanse dorpsscholen voelen soms als een stap terug in de tijd. De afstand tussen de leerkrachten en de klas is groot, er is weinig tijd en ruimte om te spelen en er ligt een grote focus op herhaling en huiswerk.

Daarom gingen we op zoek naar een andere vorm van onderwijs. Die vonden we in een scuola parentale. Floris staat hiermee niet ingeschreven op een ‘gewone’ school, maar volgt onderwijs via een organisatie met meer oog voor natuur, buiten spelen en een lossere omgang met kinderen.

Ongedwongen

Het leven op het platteland van Abruzzo is simpel. We genieten van de kleine dingen: lekker, vers eten en samenzijn. Aan tafel blijft niemand lang stilzitten. Integendeel: tussen de gangen door staan we even op voor een wandelingetje, knuffelen we met de dieren en spelen we een spelletje. Dat gebeurt ook in restaurants. Het is heel ongedwongen.

We omarmen het mediterrane ritme, maar dat betekent niet dat onze kinderen áltijd laat naar bed mogen. Zeker in combinatie met school en werk is dat voor ons onhaalbaar. Daarom houden we meestal vaste bedtijden aan. Maar in de zomervakantie, die hier drie maanden duurt, laten we die regels los. We krijgen dan vaak bezoek van familie en vrienden en zitten tot laat samen.

Vrijheid en gemeenschapszin

Wonen in Italië verdiepte onze ideeën over opvoeden. De ruimte hier maakt het makkelijker om onze kinderen de vrijheid te geven die we ze gunnen. Natuurlijk zijn er grenzen, maar er mag en kan veel.

Heel waardevol vinden we dat ze opgroeien met dieren en leren wat zorgen betekent. Ook onze liefde voor koken groeide enorm. En misschien wel het belangrijkste: mensen kijken hier meer naar elkaar om. We hebben veel contact met onze buren. Die gemeenschapszin veranderde onze manier van opvoeden. Het voelt veel makkelijker om anderen toe te laten, ook binnen ons gezin.

Gemis naar Nederland

We ontmoeten hier veel nieuwe mensen, maar al die contacten vervangen natuurlijk geen oppasdag door opa en oma. Die vanzelfsprekendheid viel weg. We missen onze familie en vrienden enorm, de mensen die ons door en door kennen en die we blindelings vertrouwen.

Ook missen we soms het gemak van Nederland. Net als het aanbod van educatieve uitjes voor kinderen. Dat speelt hier op het platteland veel minder. Kinderen leren vooral van het leven zelf.

Wacht niet te lang

Aan andere ouders die dromen van emigreren willen we meegeven: wacht niet te lang. We zagen duidelijke verschillen tussen Floris en Sofie, die vijf en drie jaar oud waren toen we verhuisden. Vooral in taal en hoe snel ze weer zichzelf waren.

We dachten dat de kinderen de taal heel snel zouden oppikken, maar het duurde ruim een jaar voordat ze het vertrouwen hadden om zich te uiten in het Italiaans. Ook miste Floris zijn oude school en vriendjes nog lang. Dat hebben we onderschat. Toch zijn we ontzettend blij met onze keuze. Het is heerlijk om de kinderen in vrijheid te zien opgroeien.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.