Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 8 mei 2026bijgewerkt: 9 mei 2026, 09:17

Leestijd: 4 minuten

Solo-moeder Imke (41): ‘70 procent van de tijd sta je aan’

Vier jaar geleden veranderde het leven van Imke Walenberg (41). Na haar scheiding, wat zowel de beste als moeilijkste keuze was, stond ze er alleen voor in de zorg voor haar twee dochters. “Het is niet één groot kantelpunt dat alles anders maakt. Maar achteraf zie je wel: hier begon een heel nieuwe fase.”

Wat haar vooral opviel in die periode, was hoe stil het voelde. Niet zozeer in huis, maar in de gesprekken eromheen. “Ik miste een klankbord. Iemand met wie je even kon checken: doe ik dit goed, hoe doen anderen dit eigenlijk?” Die behoefte aan herkenning bleef, ook jaren later nog af en toe terugkomen.

Alles tegelijk

De eerste tijd na haar scheiding omschrijft ze als een soort permanente overprikkeling. “Er ligt ineens zoveel open. Regelwerk, emoties, praktische dingen. En je hoofd staat daar niet altijd naar.” Toch ontstond er ook iets anders: een vorm van veerkracht die ze niet eerder zo had ervaren.

“Ik voelde op een gegeven moment echt: ik ga dit gewoon doen. Ik ga het regelen.” Dat ging met vallen en opstaan. “Ik had niet alle financiële of praktische wijsheid zelf in pacht, maar ik leerde wel hulp vragen, iets wat ik voorheen nooit deed. En daardoor kwam ik verder dan ik zelf dacht.” Die periode heeft haar kijk op zelfstandigheid veranderd. “Ik voel me sindsdien echt onafhankelijk. Niet omdat ik alles alleen wil doen, maar omdat ik weet dat ik het kan.”

Altijd ‘aan’ 

Solo-ouderschap betekent voor haar vooral continu schakelen. “Mensen denken soms dat je in de tijd dat je kinderen er niet zijn, veel rust hebt. Dat klopt deels. Maar de rest van de tijd sta je echt altijd aan. En bij mij is dat 70 procent van de tijd.” Er is weinig ruimte om mijn fulltime werk, kinderen, sporten en alles daar omheen te verdelen. “Als er iets misgaat, is er niet automatisch iemand die het overneemt. Dat is soms zwaar, maar het maakt je ook vindingrijk.” 

Wat ze vooral heeft geleerd, is dat hulp vragen geen zwakte is. “Ik dacht vroeger dat ik anderen niet moest belasten. Maar dat maakte het alleen maar moeilijker.” Inmiddels is er een netwerk ontstaan van mensen om haar heen. “Mijn moeder, mijn zus, mijn ex-schoonouders, vrienden, buren… je bouwt langzaam je eigen vangnet.”

Vooroordelen 

Volgens Imke bestaan er nog veel misverstanden over alleenstaande ouders. “Sommige mensen denken dat je meer vrijheid hebt, of juist dat het vooral zwaar is. Maar het is nooit één verhaal.” Zelf ziet ze vooral de complexiteit. “Ja, ik heb af en toe een weekend voor mezelf. Maar daar staat tegenover dat ik de rest van de tijd alles alleen draai. En dat is niet iets wat je even kunt vergelijken met een andere situatie.” Ook haar nieuwe relatie verandert dat beeld niet volledig. “Hij heeft zelf ook kinderen en woont in een andere stad. We ondersteunen elkaar, maar we blijven allebei grotendeels op onszelf aangewezen. Dat is, voor nu, gewoon de realiteit.”

Trots

In gesprekken met andere ouders valt haar telkens één ding op: trots. “Wat mij het meest raakt is de kracht van iedereen. Of het nu gaat om mensen die net gescheiden zijn, of die bewust alleen ouder zijn geworden.” Ze hoort vaak dat mensen, ondanks alles, achter hun keuzes staan. “Er zit zoveel trots in, zelfs als het moeilijk is. Dat vind ik mooi om te zien.”

Wat ze zelf inmiddels vooral heeft losgelaten, is vergelijken. “Er is geen beter of slechter ouderschap. Geen ‘groener gras’ aan de andere kant.” Iedere situatie kent zijn eigen realiteit, zegt ze. “Soms is het roeien met de riemen die je hebt. Soms iets omarmen wat je niet hebt gekozen. Maar uiteindelijk probeert iedereen dezelfde richting op te bewegen: de weg met zoveel mogelijk liefde voor je kind.”

En precies daar zit voor haar de kern. “Dat is uiteindelijk wat blijft. Niet de perfecte verdeling, maar de manier waarop je het doet, met alles wat je hebt.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.