Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen 10 mei 2026, 09:08

Leestijd: 5 minuten

Tessa (31) verloor haar moeder toen ze 16 was: ‘Ik mis de gesprekken die ik nu pas met haar had willen voeren’

Ze was zestien toen haar moeder overleed. Jaren later merkt Tessa dat het gemis niet alleen zit in haar afwezigheid, maar vooral in alles wat ze haar nu zou willen vragen. “Ik mis niet alleen mijn moeder,” zegt ze, “maar ook de gesprekken die pas later in je leven komen. De dingen waar je als kind nog niet mee bezig bent, maar waar je als volwassene juist zo naar verlangt.

Nu zou ik haar willen vragen hoe het voor haar was om samen te wonen. Hoe zij relaties ervaarde. Hoe zij omging met volwassen worden, met twijfels, met het vinden van zichzelf. En juist dat stuk, de mens achter ‘moeder’, dat ben ik kwijt. Niet de herinnering aan haar, maar de laag eronder. De vragen die pas komen als je zelf midden in het leven staat.”

Voelen

“Dat besef kwam niet meteen. In het begin ben ik vooral doorgegaan. Veel afleiding zoeken, niet te veel stilstaan. Achteraf zie ik dat dat ook een manier was om niet te voelen. Ik kon erover praten alsof het over iets praktisch ging, niet over mijn moeder. Pas jaren later lukte dat niet meer en ben ik echt naar binnen gaan keren. Ik denk dat je sommige pijn pas kunt voelen op het moment dat je er sterk genoeg voor bent

En juist daar veranderde de verhouding tot mijn moeder. Hoe gek het ook klinkt, ik voelde haar weer dichterbij. En tegelijk kwamen er nieuwe vragen. Niet meer de vragen van een kind, maar van een volwassene. Over keuzes, over liefde, over wie zij was los van mij. En op dat moment besefte ik: ik kan het haar niet meer horen vertellen. Niet in haar woorden, niet in haar stem. En dat is een ander soort gemis. Niet alleen iemand missen, maar ook de mogelijkheid om iemand steeds opnieuw te leren kennen, terwijl je zelf ook blijft veranderen.”

Verhalen uit de zorg

“Tijdens mijn werk als verpleegkundige zag ik hoe dat gemis zich ook bij anderen afspeelt. Ik herinner me een avond dat ik twee meisjes huilend een kamer uit zag komen. Ik ben naar binnen gegaan en ben bij hun moeder gaan zitten. Ze was bang om haar kinderen achter te laten. Dat raakte me, omdat ik dat gevoel ook zo bij mijn eigen moeder had gezien tijdens haar ziekte. Ik vroeg haar niet alleen naar het medische, maar ook: hoe gaat het nu écht met u? Ze vertelde over haar angsten, over haar kinderen en over wat ze hoopte dat er van hen zou worden.

We spraken lang die avond. En ik gaf haar het advies om haar verhalen en herinneringen vast te leggen voor haar kinderen, zodat ze haar later nog konden blijven horen. Dat gesprek is me altijd bijgebleven, omdat ik daar voelde wat echt betekenis heeft, voorbij het behandelplan. Jaren later besefte ik: dit moment is uiteindelijk het begin geweest van wat ik nu doe.”

Inwisselen van dromen

“Tijdens mijn werk op de spoedeisende hulp botste mijn manier van kijken soms met de realiteit van het werk. Er was een jongen van zeventien, alleen in Nederland, met zijn schouder uit de kom. Hij had veel pijn en sprak de taal niet. Ik probeerde hem te begrijpen.

De situatie escaleerde toen hij mee moest met de immigratiedienst. Hij wilde niet mee en ging kapot van de pijn. Het moment waarop hij hardhandig en met geweld door de politie werd meegenomen, staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik voelde me machteloos en wilde dat het stopte, maar niemand luisterde. Kort daarna kreeg ik de vraag of dit werk wel bij me paste. Dat kwam binnen, juist omdat het mijn droom was geweest. Maar ergens wist ik ook: ik wil niet verharden. Ik wil gevoelig blijven en tijd nemen voor mensen.”

Dat werd een kantelpunt. “Ik heb toen besloten dat ik iets anders wilde doen. Niet omdat ik de zorg niet waardeer, integendeel, maar omdat ik merkte dat mijn manier van kijken ergens anders beter tot zijn recht komt. Ik ben altijd al geïnteresseerd geweest in het verhaal achter iemand. Niet alleen wat er gebeurt, maar wat iemand gevormd heeft.”

Eén vraag

“Daaruit ontstond uiteindelijk mijn idee voor Geborgen Verhalen. Wat ik zelf ben kwijtgeraakt, wil ik voor anderen bewaren. Ik wilde het ook eenvoudig maken om een levensverhaal vast te leggen. Dat je niet hoeft te schrijven of te bedenken waar je moet beginnen, maar gewoon kunt vertellen. Dat iemands stem blijft bestaan en een verhaal echt gehoord wordt, zodat het niet verdwijnt in de tijd.

We gaan er vaak vanuit dat we nog tijd hebben. Dat we later nog wel vragen stellen. Maar wat ik juist wil doorbreken, is dat dit alleen iets is voor ‘later’. Het gaat niet alleen om herinneren na verlies, maar juist om verbinding in het nu. We praten veel met elkaar, maar vaak blijven we aan de oppervlakte. Terwijl juist die diepere laag is wat je echt dichter bij elkaar brengt en wat je later niet wilt missen. We hebben duizenden foto’s op onze telefoon, maar wat verloren gaat, is de context, de stem, de ziel erachter.”

“Ik ben daar zelf ook anders naar gaan kijken. Als ik nu terugdenk aan mijn moeder, hoor ik haar stem soms nog wel in mijn hoofd. Maar zelfs dat verandert. Details vervagen. Wat blijft is het gevoel, maar niet altijd de vorm. En daarom zou ik haar nu willen vragen: ‘Wanneer voelde jij je het meest jezelf? Niet als moeder, maar als mens.’” Omdat ik denk dat ik haar daar nu pas echt in zou kunnen begrijpen.”

Tot slot is er ook een vraag die Tessa anderen wil meegeven: Wat wil je dat ik nooit vergeet? “Omdat die vraag meteen naar de kern gaat. Niet van wat iemand heeft gedaan, maar van wat iemand wil doorgeven. We denken vaak dat we iemand kennen, maar meestal kennen we alleen de rol die iemand voor ons heeft. En ik denk dat het grootste verlies is dat je die andere laag nooit meer kunt ontdekken, als het te laat is.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.