Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 7 minuten

Danja (51) bleef bewust fulltime werken met 2 dochters: ‘Ik heb me nooit schuldig gevoeld’

Danja Lekkerkerk (51) heeft nooit getwijfeld aan haar keuze om fulltime te blijven werken. Niet omdat ze het moederschap onbelangrijk vindt, juist omdat ze het belangrijk vindt. “Ik word ontzettend blij van werken. En ik geloof dat een gelukkige moeder ook een belangrijke energie in een gezin brengt.”

“Toch voelen veel werkende moeders zich schuldig. Dat komt voor een groot deel doordat intensief ouderschap steeds meer de norm is geworden. We willen overal bij zijn, onze kinderen veel aandacht geven en voortdurend bewust bezig zijn met hun ontwikkeling. Als je dan fulltime werkt, voelt het al snel alsof je ergens tekortschiet.

Ook de maatschappij helpt niet mee. Het zit nog steeds zo in de maatschappij dat moeders voor de kinderen zorgen. Een moeder krijgt de vraag: ‘Hoe combineer je je baan met je gezin?’ Die vraag wordt veel minder snel aan een vader gesteld. Ook vanuit je omgeving kunnen verwachtingen komen. Misschien hebben je ouders vroeger andere keuzes gemaakt, of zijn vriendinnen bewust minder gaan werken. Ik heb daar altijd mijn eigen keuzes tegenover gezet.

Mijn keuze voor fulltime werken

Toen onze jongste dochter een half jaar oud was, ging mijn man voor drie jaar in Brussel werken. Ik vond dat veel te dichtbij om mijn baan op te geven. We besloten dat hij doordeweeks in Brussel zou werken en ik met de kinderen in Nederland zou blijven. In het weekend kwam hij naar huis of gingen wij naar Brussel.

Vanaf de eerste dag hadden we een oppas aan huis. Dat was toen nog best bijzonder, maar voor ons werkte het perfect. We hebben jarenlang met vaste oppassen gewerkt. Vaak hadden we twee oppassen: een wat jongere en een wat oudere. De jongere ging eropuit met de kinderen, de oudere deed meer thuis. Ze kookten ook regelmatig.

Toen mijn man in Afghanistan zat, aten de oppassen doordeweeks altijd mee. Daarna legde ik de kinderen in bed. Achteraf, nu mijn dochters zestien en negentien zijn, weet ik dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Ik ben ontzettend blij dat ik door mijn financiële zelfstandigheid mijn eigen keuzes kan maken.

Kwaliteit boven kwantiteit

Ik heb altijd geloofd in kwaliteit boven kwantiteit. Als ik thuis was, was ik er ook echt voor de kinderen. Ik hielp met huiswerk en maakte tijd voor ze. Aan het begin van ieder schooljaar plande ik de belangrijke momenten op school in mijn zakelijke agenda. Daar plande ik mijn werk omheen.

Tijdens de diploma-uitreiking van mijn oudste dochter kreeg iedere leerling een persoonlijk praatje van de mentor. Bij mijn dochter benoemde de mentor expliciet de sterke band die zij met mij had. Mijn dochter had dat eerder met haar gedeeld. Ik voelde me enorm trots. Niet alleen omdat ik werd genoemd, maar ook omdat ik de enige moeder was die in de praatjes voorkwam, terwijl er achter mij drie moeders zaten die zich eerder kritisch over mij hadden uitgelaten, ook richting mijn dochter. Dat moment bevestigde voor mij wat ik diep vanbinnen al wist: mijn dochter voelde onze band. Zij had niet het gevoel dat ik er te weinig voor haar was.

Samen herinneringen maken

Vanaf dat de kinderen heel jong waren, maakten we ieder jaar een verre, avontuurlijke reis. Niet per se met andere kinderen op een camping, maar echt als gezin op pad. Wij hebben genoeg aan elkaar. Daardoor hebben we zulke mooie herinneringen gemaakt. We hebben altijd veel samen gedaan: dagjes weg, musea, de dierentuin, skiën en doe-vakanties.

Maar quality time zit voor mij ook in de kleine dingen. We aten altijd ’s avonds samen aan tafel en bespraken van alles. Behalve op vrijdag, dan aten we meestal friet op de bank. Dat is inmiddels een echte traditie waar niemand vanaf wil. Toen de kinderen jong waren, las ik voor voordat ze gingen slapen en daarna kletsten we nog even. Juist die kleine gesprekken zijn me bijgebleven.

We zijn altijd heel open geweest in onze communicatie. We delen hoe we ons voelen en helpen elkaar om situaties beter te maken. Mijn dochters geven aan dat ze veel meer met ons delen dan hun leeftijdsgenoten met hun ouders. Dat vind ik een enorm compliment.

Ook als ze ouder worden

Nu mijn dochters ouder zijn, merk ik dat ze je misschien wel meer nodig hebben dan toen ze klein waren. Ze kunnen altijd op ons terugvallen en dat doen ze ook regelmatig. De rol verandert alleen. Waar je vroeger helpt met huiswerk, ben je nu soms meer een soort psycholoog. Ik vind het belangrijk dat kinderen weten dat je er voor ze bent. Dat hoeft niet te betekenen dat je ieder uur van de dag beschikbaar bent. Wel dat ze weten dat ze op je kunnen rekenen als ze je nodig hebben.

Ik geloof ook dat ik mijn kinderen iets meegeef door zelf te werken. Onderzoek van onder andere Harvard laat zien dat kinderen van werkende moeders verschillende positieve effecten kunnen ervaren. Dochters hebben bijvoorbeeld meer kans om zelf te werken en een leidinggevende positie te bereiken. Zonen helpen later gemiddeld meer mee in het huishouden. Mijn dochters zeggen regelmatig dat ik hun rolmodel ben en dat ze het later op dezelfde manier gaan doen. Dat vind ik heel bijzonder. Ik wil ze meegeven dat je goed voor anderen kunt zorgen én voor jezelf mag kiezen.

Je hoeft niet alles zelf te doen

Mijn man vond het belangrijk dat ik fulltime bleef werken. Hij zag dat ik daar blij van werd en vond mijn carrière en financiële zelfstandigheid belangrijk. Ik weet inmiddels heel goed waar ik energie van krijg en waar ik geen energie van krijg. Daar maak ik keuzes in. Koken doe ik bijvoorbeeld niet. Ik vind het vreselijk. Mijn man kookt bijna altijd. Ik doe ook geen boodschappen en verzin niet wat we eten.

Ik dacht vroeger altijd: mijn kinderen onthouden later wel of je leuke dingen met ze hebt gedaan en niet of de ramen perfect schoon waren. Ik vond het wel belangrijk dat ons huis gezellig was en dat we de dingen goed vierden. Verjaardagen, Sinterklaas en Kerst: daar maken we altijd iets van. Maar de tuin is bijvoorbeeld redelijk onderhoudsvrij.

Op mijn werk probeer ik hetzelfde te doen: focussen op impact maken en niet de hele dag druk zijn met onbenulligheden. Toen ik directeur werd, kon ik een goed team om me heen samenstellen. Ik wist goede mensen aan te trekken en kon vervolgens ook goed loslaten.

Vergeet jezelf niet

Als ik andere ambitieuze, werkende moeders iets wil meegeven, is het vooral: vergeet jezelf niet. Ik vind het belangrijk om leuke dingen met vriendinnen te doen, mooie kleding te kopen, aandacht te besteden aan mijn uiterlijk en fit te blijven. Dingen waar ik energie van krijg. Als je jezelf helemaal wegcijfert in werk en gezin, is het volgens mij niet vol te houden.

Ik ben ervan overtuigd dat je fulltime kunt werken en tegelijkertijd een gelukkig gezin kunt hebben. Je hoeft niet overal bij te zijn en je hoeft niet alles zelf te doen. Kijk naar wat voor jullie gezin werkt. Stel prioriteiten en zorg dat je er bent op de momenten die ertoe doen. Mijn dochters zijn nu zestien en negentien en onze band is ijzersterk. Voor mij is dat het bewijs dat je jezelf als moeder niet hoeft weg te cijferen voor je gezin. Je kunt voor anderen zorgen én voor jezelf kiezen. Je kunt ambitieus en onafhankelijk zijn, hard werken en tegelijkertijd ontzettend veel van je gezin houden.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties