Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:03

Leestijd: 7 minuten

Arts Malou (35) beviel na 28 weken van een tweeling: ‘Ik wist niet of onze jongens het zouden redden’

Malou Luchtenberg (35) en IJsbrand Kroondijk (36) werden onverwacht ouders van een eeneiige tweeling toen Malou 28 weken en twee dagen zwanger was. Hun zoons Bram en Mats brachten de eerste zeven weken door op de Neonatale Intensive Care Unit (NICU). Het was de start van hun ouderschap, vol zorgen, ziekenhuisbezoeken en kleine mijlpalen. Inmiddels zijn de jongens thuis en ruim een half jaar oud, maar de vroeggeboorte werkt nog altijd door.

“Het ging allemaal heel snel. Mijn vliezen waren gebroken en na een paar uur in het ziekenhuis leek de bevalling op gang te komen. De hartslagregistratie van een van de jongens was niet goed, dus kreeg ik midden in de nacht een spoedkeizersnede.

Omdat ik zelf als arts in opleiding tot kinderarts in het ziekenhuis werk, wist ik enigszins wat ons te wachten stond. Ik had vaak op de OK gestaan bij de opvang van pasgeborenen. Dat hielp. De omgeving was vertrouwd en ik kon me aan de situatie overgeven. Ik wilde de zorgverleners zo goed mogelijk hun werk laten doen, zodat onze jongens veilig geboren konden worden. Dat een deel van hen mijn collega’s waren, maakte het extra intiem. Het voelde kwetsbaar en tegelijkertijd heel waardevol.

Een onbekende start

Hoewel ik de omgeving kende, was het moederschap voor mij compleet nieuw. Je probeert je tijdens je zwangerschap voor te stellen hoe het is om moeder te worden, maar eigenlijk heb je geen idee. En dan gebeurt het ook nog eens zo plotseling en veel eerder dan verwacht. Het gevoel dat we ouders waren, groeide beetje bij beetje. Toen ik na een paar dagen uit het ziekenhuis werd ontslagen, gingen we iedere dag op en neer naar de NICU. Dat was intensief, omdat ik zelf nog herstelde van mijn keizersnede.

Bram en Mats lagen in een couveuse en kregen ademhalingsondersteuning met luchtdruk en extra zuurstof. Ze kregen voeding via een sonde en medicatie via een infuus. Ondertussen kolfde ik veel, zodat we hen volledig met moedermelk konden voeden. Dat kostte energie, maar gaf me ook een fijn gevoel. Het was een van de weinige dingen die ik als moeder zelf voor hen kon doen.

Ook het buidelen was belangrijk. Urenlang lagen we met onze kinderen huid-op-huid op onze borst. Dat waren bijzondere momenten, al waren ze soms minder ontspannend door de alarmen van de monitoren. Als arts wist ik dat dit bij de vroeggeboorte kon horen, maar ik merkte al snel dat iets weten heel anders is dan het als ouder ervaren.

We waren voor het eerst ouders en hadden geen idee hoe het normaal gesproken voelde. Onze start als gezin was verre van normaal, maar de ziekenhuisperiode was tegelijkertijd onze nieuwe norm geworden. Terugkijkend zei IJsbrand laatst iets wat ik heel treffend vond: ‘Het voelt alsof we iets gemist hebben wat er nu niet meer is en voor ons nooit geweest is.’ Hij doelde op die bijzondere eerste momenten als nieuw gezin, waarover je anderen hoort vertellen. Toch zijn we ook dankbaar voor de periode in het ziekenhuis, omdat we ons realiseren dat het anders had kunnen aflopen.

Op zoek naar houvast

Na ruim een week gingen onze jongens achteruit. Door hun onrijpe longen kregen ze problemen met de zuurstofopname in hun bloed, ondanks de extra zuurstof die ze kregen. Meerdere keren werd overwogen om hen te intuberen: via een buisje in de luchtpijp zou hun ademhaling verder ondersteund kunnen worden. Het was een spannende periode waarin ik mijn rol als arts miste. Dat dacht ik tenminste. Later realiseerde ik me dat ik vooral op zoek was naar houvast in een periode waarin ik me machteloos en afhankelijk voelde. We wisten niet zeker of onze jongens het zouden redden. Mijn medische kennis kon me op dat vlak niet verder helpen.

Na zorgvuldig overleg werd een plan opgesteld dat op hun situatie was afgestemd. Daarna konden we alleen maar wachten en vertrouwen houden. Intubatie bleek uiteindelijk niet nodig en met het ingezette beleid gingen Bram en Mats beetje bij beetje vooruit. We vonden steun bij elkaar en bij de zorgverleners, onder wie mijn collega’s. We leerden de kleine mijlpalen steeds meer te waarderen. Een van de mooiste momenten was toen Mats tijdens het buidelen voor het eerst een paar slokken uit mijn borst dronk. Dat was magisch.

Na zeven weken mochten we de NICU verlaten. Dat was een belangrijke mijlpaal, maar ook een moeilijk moment. We namen afscheid van de plek en de mensen die voor ons gezin een eerste thuis waren geworden. Daarna volgden nog vier weken in een regionaal ziekenhuis. Er was tijd nodig om de ademhalingsondersteuning af te bouwen. Samen met de zorgverleners werkten we toe naar een stabiele situatie thuis.

Naar huis, maar de zorg gaat door

Vlak voor mijn uitgerekende datum mochten we eindelijk naar huis. De jongens hadden nog niet genoeg kracht om al hun voedingen zelf te drinken en gingen daarom met een sonde naar huis. We waren blij dat we eindelijk thuis waren, maar de zorg was nog niet voorbij. Er volgden controles en onderzoeken en we kregen fysiotherapie aan huis. Ook het voeden bleef intensief. Ik legde de jongens aan de borst, gaf ze daarna een fles en wat ze niet opdronken, ging via de sonde. Daarna moest ik ook nog kolven.

Uiteindelijk is het niet gelukt om de jongens volledig uit de borst te laten drinken. Soms vind ik dat jammer, maar tegelijkertijd koester ik dat ze dankzij het kolven ruim een half jaar volledig moedermelk hebben gekregen.

We kregen regelmatig de vraag of Bram en Mats gevolgen zouden overhouden aan hun vroeggeboorte. Hun kwetsbare longen zouden een gevoelig punt kunnen blijven, zeker in het begin, zeiden we dan. Maar hoe dat zich zou ontwikkelen, moesten we afwachten. Een paar maanden later brachten we een week in het ziekenhuis door, omdat Mats een longontsteking kreeg. Hij had opnieuw ademhalingsondersteuning en een sonde nodig. Gelukkig bleef zijn situatie stabiel en hoefde hij niet naar de intensive care. Toch maakt dat de winter, met alle virussen die rondgaan, spannend.

Tegelijkertijd proberen we zo normaal mogelijk te leven. Bram en Mats gaan naar de opvang en we kunnen steeds meer van hen genieten. Ze maken meer contact, lachen veel en laten steeds duidelijker hun eigen karakter zien.

Wat de toekomst brengt en of ze gevolgen van hun vroeggeboorte zullen ondervinden, weten we niet. We zijn positief en proberen het stap voor stap te bekijken. We hebben ook geleerd om hulp aan te nemen. In de eerste weken was er thuis nauwelijks energie om te koken, schoon te maken of de was te doen. Het was ontzettend fijn dat familie en vrienden in de buurt ons daarbij wilden helpen.

Samen blijven praten

De steun van onze omgeving betekende veel meer dan praktische hulp. Al snel maakten we een groepsapp voor familie en vrienden: ‘De Vrienden van Bram en Mats’. We deelden updates, foto’s en filmpjes. Het begon als een praktische oplossing voor de vele berichten die we kregen, maar groeide uit tot veel meer. Door updates te schrijven, stonden we zelf bewust stil bij alles wat er op ons afkwam. Tegelijkertijd konden onze dierbaren met ons meeleven.

Toen we in de spannendste periode een paar dagen geen update hadden gestuurd, kregen we van alle kanten berichten met de vraag hoe het ging. We voelden ons door al die betrokken mensen echt gedragen.

Aan andere ouders die nu met hun kind of kinderen op de NICU liggen, zou ik vooral willen meegeven: blijf met elkaar praten. Iedereen beleeft zo’n periode op zijn eigen manier. Spreek uit wat je voelt en nodig hebt, en accepteer dat je het niet hetzelfde hoeft te ervaren. De updates die IJsbrand en ik in de groepsapp stuurden, hielpen ons om elkaars perspectief beter te begrijpen. Ook nu praten we nog veel over wat we hebben meegemaakt. De tijd gaat snel en in alle hectiek vergeet je gemakkelijk dingen. We hebben onze updates gebundeld in een fotoboek dat we er regelmatig bij pakken. Het is fijn om iets tastbaars te hebben van een periode die we nooit hadden verwacht, maar die voor altijd onderdeel zal zijn van ons gezin.”

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.

Reacties