Ruth Smeets Kinderen 28 mei 2026, 15:03

Leestijd: 6 minuten

Moeder (40) is blij dat de meivakantie voorbij is: ‘Ik slingerde voortdurend tussen mijn werk en de kinderen’

Schoolvakanties betekenen niet automatisch ook vakantie voor werkende ouders. Dat weet Freke Reimer (40) maar al te goed. Terwijl haar zoons (11 en 9) meivakantie hadden, stond haar werk juist op ontploffen. Daardoor had ze het gevoel overal tekort te schieten.

“De meivakantie was hard werken. Ik ben blij dat het voorbij is. Thuis schakelde ik continu tussen moeder en ondernemer zijn. Terwijl mijn kinderen vrij waren, kreeg ik appjes van collega’s die midden in de drukte van Koningsdag en Bevrijdingsdag zaten. Door mijn werk in de festivalindustrie zijn dat juist piekdagen voor ons bedrijf en ons team.

Op Koningsdag struinde ik met mijn zoons over de vrijmarkt. Terwijl zij keken naar speelgoed en kleedjes vol spullen, was ik in mijn hoofd bezig met de opstart van zes koningsdagfestivals. Daar stonden mijn collega’s keihard te werken.

Nergens écht aanwezig

Zoals dat gaat met kinderen op de vrijmarkt, waren ze er tegen de middag wel klaar mee. Dus gingen we naar huis. Datzelfde gebeurde op Bevrijdingsdag. Op een gegeven moment dacht ik: ik ben eigenlijk nergens écht aanwezig. Niet volledig bij mijn kinderen, niet volledig bij mijn werk, niet bij mijn team en ook niet bij mezelf.

Ik besefte: dit is gewoon niet te doen. En toch deed ik het. Iemand moet immers de boel draaiende houden. Intussen keek ik reikhalzend uit naar het moment dat ze weer naar school zouden gaan. De meivakantie kwam gewoon echt niet uit.

Schuldgevoel

Daar voel ik me schuldig over. Vooral naar mijn kinderen. Zij hebben niet gevraagd om een moeder die een bedrijf runt in een sector die piekt wanneer de rest van Nederland vrij is. Ik voelde me slecht als ik mijn laptop openklapte, terwijl zij intussen meer schermtijd kregen dan ik eigenlijk wil. Of als ik maar half luisterde, omdat mijn hoofd nog bij een planning, klant of festival zat.

Tegelijk voelde ik me ook schuldig richting mijn team. Iedereen werkte zich drie slagen in de rondte, terwijl ik thuis was. En ergens daaronder zat ook schuldgevoel naar mezelf. Omdat ik blijkbaar nog steeds vind dat ik alles goed moet doen: een aanwezige moeder zijn, een scherpe ondernemer, een fijne partner en ook nog iemand die fris op een festivalterrein verschijnt. Dat past niet allemaal in één week. Zelfs niet met een goede planning.

Permanente stoelendans

‘Hoe doe jij dat toch allemaal?’ vragen mensen weleens. Lief bedoeld, maar ik vind het een ingewikkelde vraag. Het suggereert dat ik een soort geheim systeem heb. Alsof ik om vijf uur ’s ochtends opsta, mediteer, een groene smoothie drink, mijn kinderen liefdevol naar school breng en daarna moeiteloos een bedrijf run.

De werkelijkheid is veel rommeliger. Ik doe het niet allemaal. Er valt altijd iets om. Soms is dat werk, soms zijn het de kinderen, soms mijn vriendinnen en soms ben ik het zelf. Ik improviseer veel en geloof niet in balans als iets statisch. Het is eerder een permanente stoelendans waarbij er altijd één stoel te weinig is.

Het is als een stoelendans, waarbij er altijd één stoel te weinig is.

Dubbele standaard

Wanneer ik mensen vertel dat ik het ook niet allemaal red, reageren ze meestal opgelucht. Vooral vrouwen. Alsof ze denken: gelukkig, zij heeft het dus ook niet allemaal strak geregeld. Soms krijg ik berichten van moeders die schrijven: ‘Dankjewel dat je dit zegt, want ik dacht dat ik de enige was.’ Dat raakt me. Blijkbaar lopen veel vrouwen rond met het idee dat iedereen het beter doet dan zij.

Ook krijg ik weleens oordelen. Meestal niet direct, maar subtiel, met opmerkingen als: ‘Je kiest hier toch zelf voor?’ Of: ‘Dan moet je misschien minder werken.’ Dat klinkt logisch, maar het is te makkelijk. Mannen met een drukke baan krijgen zelden te horen dat ze misschien minder moeten werken om een betere vader te zijn. Precies daar zit voor mij de pijn.

Wat moeders kunnen leren van vaders

Veel vaders lijken werk en gezin praktischer te bekijken. Als ze werken, dan werken ze. Als ze thuis zijn, zijn ze thuis. Loopt dat een keer niet perfect, dan is dat jammer, maar ze krijgen er geen identiteitscrisis van.

Bij moeders hangt er vaak een extra laag overheen. We vragen ons niet alleen af of alles goed geregeld is, maar ook of we wel aanwezig genoeg zijn. Zullen de kinderen later vinden dat we er genoeg waren? Zijn we geen slechte moeders als we ons werk belangrijk vinden?

Ik zeg niet dat we als vrouwen minder moeten voelen. Dat zou zonde zijn. Maar we hoeven onszelf ook niet steeds voor de rechtbank te slepen. Wat dat betreft kunnen we veel leren van vaders. Niet alles hoeft een moreel oordeel over ons moederschap te worden. Een drukke week is soms gewoon een drukke week.

Verwachtingen van het moederschap

Vroeger dacht ik dat ik een moeder zou worden die heel strikt zou zijn met schermtijd. In de basis ben ik dat ook, maar in drukke weken laat ik de teugels makkelijker vieren dan ik vooraf had bedacht.

Mijn kinderen zitten op een vrije school, een schoolsysteem dat draait om ouderparticipatie. Er wordt veel betrokkenheid verwacht. Een jaar lang was ik met veel liefde en aandacht klassenouder. Waarom ik dat losliet? Ik kon het er op een gegeven moment niet meer bij hebben.

Ik ben geen moeder die alles zelf knutselt en bakt. Ik heb weleens een knutselproject besteld op Etsy en iets lekkers gehaald bij de bakker, in plaats van daaraan zelf nog een avond te besteden. Vroeger had ik dat nooit van mezelf verwacht.

Inmiddels denk ik: misschien is dit ook gewoon moederschap. Niet alles hoeft perfect, maar ik blijf kijken waar mijn liefde, aandacht en energie het hardst nodig zijn. En soms is dat nu eenmaal niet bij een geknutselde kabouter van vilt.

Stress tijdens schoolvakanties

Schoolvakanties zijn voor werkende ouders niet automatisch ook vakantie. Voor veel ouders zijn het vooral logistieke projecten met emotionele bijvangst. Werk loopt gewoon door. Zeker in mijn geval: de meivakantie valt precies in de aanloop naar het festivalseizoen. Alles draait dan juist op volle kracht.

Thuis verwachten de kinderen natuurlijk ook iets. Zij denken: mama is thuis, dus we gaan wat leuks doen. Het is lastig uitleggen dat ik met mijn hoofd soms nog bij een klant zit. Of bij een team op locatie. Of bij een probleem dat nú moet worden opgelost.

Ik zou willen dat we schoolvakanties minder romantiseren. Voor werkende ouders is het vaak onmogelijk om al die vakanties te vullen met gezellige quality time. Natuurlijk moet je als ouder ook vrij nemen. En ja, er zijn vakanties in het jaar die wél voelen als opladen en genieten. Maar een basisschoolkind heeft al snel rond de zeventig vrije doordeweekse dagen per jaar. Laten we niet van werkende ouders verwachten dat al die dagen gezellig, ontspannen en goed geregeld zijn.

Normale gevoelens

Ik hoop dat andere moeders door mijn verhaal voelen: zie je wel, ik ben niet gek. Want dat schuldgevoel, dat geslinger tussen werk en kinderen, dat idee dat je aan alle kanten tekortschiet: het ligt niet alleen aan jou. Het systeem is soms gewoon onhandig ingericht. En wij doen intussen alsof het een persoonlijk planningsprobleem is.

Moeders mogen best wat milder naar zichzelf kijken. Je mag zien dat je ambitieus mag zijn én mag worstelen. Dat je van je kinderen kunt houden én blij kunt zijn dat de vakantie voorbij is. Dat maakt je geen slechte moeder. Het maakt je mens.”

Buitenspeelgoed aangeraden door onze redactie

Micro Step € 164,00 bij bol.com Bekijk product →

Woom Fiets € 658,99 bij bol.com Bekijk product →

Nijdam Rolschaatsen € 49,99 bij bol.com Bekijk product →

Pop-Up Voetbaldoelen Set van 2 – Kinderen – Voetbaldoeltjes – Opvouwbaar – 120 x 90 cm – 2 stuks – Zwart € 39,95 bij bol.com Bekijk product →

VirtuFit Basketbalpaal € 79,95 bij bol.com Bekijk product →

LifeGoods Bolderkar Opvouwbaar – 94L – 70KG Draagkracht – 90x50x58CM – Draaibare wielen – Inklapbare bolderwagen € 51,99 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.