Lotte van Zijl Persoonlijke verhalen vandaag, 09:05

Leestijd: 5 minuten

Na drie camperwinters emigreerde Linda en haar gezin naar Spanje: ‘We hebben nog geen seconde spijt’

Na drie winters waarin ze met een camper in Spanje overwinterden, wisten Linda Mooijenkind en haar man het zeker: ze wilden emigreren. Binnen zes maanden lieten ze Nederland achter zich en begonnen ze samen met hun twee zoons Milo (8) en Revi (4) aan een nieuw avontuur. Hun motto? We kunnen altijd weer terug. Maar van teruggaan is voorlopig geen sprake: het gezin heeft nog geen seconde spijt gehad.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Van huis in Leiden naar camperleven in Spanje

“Bij de start van de pandemie verkochten we ons huis in Leiden en schaften we een camper aan. Samen met onze zoon van toen twee jaar oud reisden we vier maanden door Spanje en Portugal. Dat beviel zó goed. Onze tweejarige zoon Milo was de hele dag buiten aan het ravotten, met andere kinderen aan het spelen of bij andere campers aan het kijken. Hij is allesbehalve verlegen en liep gewoon overal naar binnen. Hij vond het echt heel leuk. Elke dag een andere omgeving, veel buiten, veel strand: ik ben ervan overtuigd dat hij hierdoor heel sociaal is geworden.

Door zo klein te leven realiseerden we ons dat we eigenlijk heel weinig nodig hadden. Wakker worden in de camper aan het strand is het fijnste wat er is. Maar wanneer de zon niet schijnt, ontstaan de uitdagingen: dan zit je toch met z’n drieën in een kleine ruimte waar je niet veel kunt. Op dat soort dagen zijn overdekte winkelcentra gelukkig een uitkomst.

Met het gezin overwinteren

De twee winters daarna vertrokken we opnieuw naar de Spaanse kust, totdat onze zoon vijf jaar oud werd en dus leerplichtig was. Tegen het einde van de pandemie waren we weer in Spanje en zagen we hoe het levendige leven terugkeerde. Alles was open. De zon scheen. En zowel wij als onze kinderen genoten enorm van het buiten zijn. Toen begon het te kriebelen: willen we hier écht wonen?

In Nederland hadden we een klein huis met een kleine tuin en verveelden onze kinderen zich vaak. Het speelde ook mee dat we ons niet meer helemaal konden vinden in de Nederlandse mentaliteit en dat het er steeds duurder en drukker werd. In Spanje krijg je meer huis en tuin voor je geld.

De knoop doorhakken en gáán

In juni 2023 verkochten we daarom ons nieuwe, net verbouwde huis in Roelofarendsveen en in december emigreerden we definitief naar Spanje. Het helpt dat mijn man en ik allebei zzp’er zijn. Ik ben Virtual Assistant (VA) en kan overal ter wereld werken. Mijn man verzorgt animatie op campings in Nederland en België. Momenteel is hij iets soortgelijks aan het opzetten in Spanje.

Heel eerlijk? Ik zag mezelf echt nooit emigreren. Mijn man ook niet. Maar impulsief zijn we wel. Daarom duurde het vanaf de keuze om te emigreren tot het moment van vertrek zo’n zes maanden. Het helpt dat we het allebei niet eng vinden om zo’n beslissing te nemen. Ons motto was: ‘We kunnen altijd weer terug.’ Maar we hebben nog geen seconde spijt gehad. Voor de kinderen waren de vreemde taal en het feit dat opa, oma en familie niet meer dichtbij waren wel even wennen.

Voor wie ook zo’n stap wil maken: huur misschien eerst een woning voordat je meteen iets koopt. Wij hadden ons nauwelijks verdiept in de omgeving waar we een huis kochten: boven op een berg, midden in een natuurpark. Heel leuk, maar ook ver van alle voorzieningen voor de kinderen. Daarom gaan we nu verhuizen. Emigreren brengt bovendien veel stress en regelwerk met zich mee: je inschrijven bij de gemeente, je rijbewijs overzetten, residentie aanvragen en in mijn geval mijn bedrijf overzetten naar Spanje.

Waar we eerst moesten wennen aan de Spaanse mentaliteit – alles gaat langzamer en omslachtiger – kunnen we er nu juist om lachen als we weer langs drie instanties moeten om iets simpels te regelen.

Hoe ervaren jullie het Spaanse schoolsysteem?

Inmiddels wonen we hier drie jaar. Onze zoons gaan allebei naar een Spaanse school in het dorp. Twee weken nadat we aankwamen ging onze oudste naar school en hij heeft daar nog nooit over geklaagd. Hij spreekt nu vloeiend Spaans en Valenciaans, heeft vriendjes en sport. Onze jongste gaat sinds dit jaar ook naar school. Hier gaan kinderen vanaf drie jaar al vijf dagen per week naar school. Dat vond ik eerst wat veel, maar hij vindt het heel leuk en het is goed voor zijn ontwikkeling. De leerplicht begint pas vanaf zes jaar, dus we kunnen hem af en toe ook gewoon thuishouden.

Ik vind het fijn dat ze veel organiseren voor de kinderen: iedere feestdag wordt uitgebreid gevierd – en dat zijn er behoorlijk wat in Spanje. Ook is er minder prestatiedruk op school. Cito-toetsen kennen ze hier niet en onze oudste zoon heeft, behalve een dictee, nog nooit een toets gehad. Wel krijgen ze vanaf vijf jaar vrij veel huiswerk mee. De druk ligt vergeleken met Nederland dus een stukje hoger.

‘Gewoon doen’

Wij hebben onze draai en ons ritme hier dus gevonden en ervaren meer rust dan in Nederland. Op Instagram zijn onze avonturen te volgen. Het gemis van familie is groot, maar de tijd die we nu samen doorbrengen is zoveel waardevoller en minder vluchtig. Ook emigreren? Denk niet te veel in problemen. Als het je droom is: gewoon doen. Juist met kinderen, want die zijn flexibel, pakken een nieuwe taal snel op en maken overal vriendjes.”

Geschreven door Lotte van Zijl

Lotte van Zijl (1998) is freelance redacteur met een media- en communicatiediploma op zak en een onweerstaanbare liefde voor verhalen die mensen raken, of dit nu over psyche, lifestyle, reizen of een ander onderwerp gaat. Voor J/M Ouders spreekt ze ouders die de opvoeding net even anders doen en experts die ouders weer een stukje houvast en informatie geven. Ze houdt van zon, surfen en nieuwe culturen ontdekken en reist daarom met haar laptop in haar backpack de wereld over - van Rotterdam en Portugal tot Indonesië en Nieuw-Zeeland.