Lotte van Zijl Persoonlijke verhalen vandaag, 09:02

Leestijd: 5 minuten

Nina voedt haar zoon op in Italië én Nederland: ‘Dit verschil tussen beide landen valt me op’

Nina Nannini (52) werd geboren in de Italiaanse Apennijnen, tussen Florence en Rimini, maar groeide op in Nederland. Haar man (51) is geboren en getogen in Italië. Samen woonden ze jarenlang in Rotterdam. Maar met de komst van hun zoon (7) verlangde vooral Nina terug naar de natuur. Daarom pendelt het gezin nu eens in de twee maanden tussen de miljoenenstad Rotterdam en het Italiaanse platteland.

Opvoeden tussen twee culturen: hoe doe je dat? Voor ouders die zelf opgroeiden in het buitenland, is opvoeden in Nederland vaak een zoektocht.

Waarom Nina Rotterdam verruilde voor het Italiaanse platteland

“Het idee om ons leven tussen Nederland en Italië te verdelen, ontstond vanuit een verlangen naar ruimte en een ander ritme. Ik ben geboren in de Apennijnen tussen Florence en Rimini, maar grotendeels opgegroeid in Nederland. Het gebied waar ik vandaan kom is groen, de mensen zijn gastvrij en er is veel ruimte om jezelf te zijn. In Nederland vond ik het soms wel erg druk. Ik wilde daarom ontdekken hoe het zou zijn om deze stap te zetten. Mijn partner is in Italië geboren en opgegroeid en kende het leven daar natuurlijk al. Inmiddels wonen we op het Italiaanse platteland en ben ik voor mijn werk ongeveer eens in de twee maanden een paar dagen in Nederland.

Ons dagelijks leven in Italië heeft een heel ander ritme dan in Rotterdam. Een Italiaanse schooldag duurt van 8.00 tot 14.00 uur. Daarna lunchen we samen, maken we huiswerk en is er tijd voor ontspanning. We eten pas rond 20.00 uur, waardoor er overdag en in de vroege avond veel tijd is om te wandelen, te fietsen of te voetballen. In het weekend zoeken we vaak de natuur op. Naar buiten gaan is hier echt een manier om te ontprikkelen: in plaats van verkeer, winkels en mensen is er vooral groen, ruimte en rust. Ik merk dat dat ons alle drie erg goed doet.

Nina ziet 2 verschillende opvoedstijlen in Nederland en Italië

Onze zoon groeit tweetalig op en dat gaat eigenlijk heel natuurlijk. Ik spreek consequent Nederlands met hem en mijn man Italiaans. Omdat ik zelf ook tweetalig ben opgegroeid, voelt het voor mij vanzelfsprekend. Mijn belangrijkste advies aan andere ouders die hun kind tweetalig willen opvoeden, is om vooral veel te praten en te lezen. Richt je op woordenschat en laat grammatica en dergelijke aan de leerkrachten over. Dan blijft tweetalig zijn vooral iets leuks.

Onze zoon krijgt bovendien van beide culturen iets mee. In Nederland krijgen kinderen vaak al jong verantwoordelijkheid en zelfstandigheid. Die vrijheid, het vertrouwen en het zelf dingen mogen doen, waardeer ik enorm. In Italië worden kinderen langer verzorgd en gepamperd. Daar staat veel warmte en zorgzaamheid tegenover. Familie speelt een grote rol, emoties krijgen ruimte en samen eten is belangrijk. Een bord voor de televisie heb ik bijvoorbeeld nog nooit gehad.

Nederlandse kinderen krijgen volgens Nina eerder zelfstandigheid

Ook is er in Italië meer ruimte voor verschillende keuzes in het leven. De prestatiedruk en nadruk op studeren zijn groter, maar niet iedereen hoeft dokter of ingenieur te worden. Een elektricien of bakker is net zo waardevol en geniet ook aanzien. Juist die combinatie van waarden vind ik mooi: de Nederlandse nadruk op zelfstandigheid en verantwoordelijkheid, gecombineerd met de Italiaanse warmte, betrokkenheid en aandacht voor elkaar.

Wat Nina in Italië juist meer ziet: ‘Mensen kijken naar elkaar om’

Voor onze zoon heeft de verhuizing naar het platteland een grote verandering betekend. Hij heeft hier veel ruimte en natuur om zich heen. Buiten zijn betekent niet alleen spelen, maar ook echt tot rust komen. Tegelijkertijd mist hij iets wat in Rotterdam vanzelfsprekender was: kinderen die dichtbij wonen.

In Nederland had hij meer vriendjes in de buurt en kon hij gemakkelijker even gaan spelen of op de fiets ergens heen gaan. Hier ligt alles verder uit elkaar en moeten we er vaker bewust op uit met de auto. Als hij in Nederland is, mist hij de vriendjes in Italië en andersom. Wanneer we hem vragen waar hij het liefst zou wonen, maakt het hem dan ook niet zoveel uit. Zolang hij maar dicht bij zijn vriendjes is.

Ook op het gebied van zelfstandigheid merken we duidelijke verschillen. In Nederland kunnen kinderen dankzij de veilige fietspaden vaak al jong zelfstandig naar school, sport of vrienden. In Italië worden ze vaker opgehaald en gebracht door hun ouders of grootouders. Zelfs met vies worden zijn Nederlanders een stuk makkelijker.

Regen, modder en natte voetbalkleren horen er gewoon bij. In Italië staan moeders na een voetbalwedstrijd soms klaar om de haren van hun zoontjes te föhnen. In het zwembad lijkt het soms wel een kapsalon. Tegelijkertijd krijgt onze zoon in Italië iets mee wat ik minstens zo waardevol vind: de vanzelfsprekende betrokkenheid van andere mensen.

Dat hebben we zelf heel sterk ervaren toen mijn man een ernstig ongeluk kreeg. Natuurlijk konden we rekenen op familie, maar ook de buurvrouw en mensen uit het dorp leefden intens met ons mee. Mijn koelkast puilde uit van het eten dat mensen brachten. Dat soort zorgzaamheid is uiteindelijk een van de dingen die ons het meest heeft geraakt. Onze zoon ziet dat mensen naar elkaar omkijken, dat je spontaan bij elkaar binnenloopt en dat samen eten en samen zijn belangrijk zijn.

Opvoeden tussen Nederland en Italië zorgt ook voor dilemma’s

Het leven tussen twee landen is zoeken naar een balans. In Italië spreek je niet altijd maanden van tevoren iets af, maar kijk je meer naar hoe je je die dag voelt en waar je zin in hebt. Voor volwassenen kan dat heerlijk ontspannen zijn, maar kinderen houden juist vaak van duidelijkheid. Bedtijd kan daardoor voor discussie zorgen. Als onze zoon alle buurtkinderen buiten hoort spelen terwijl hij naar bed moet, begrijpt hij natuurlijk niet waarom zijn dag erop zit.

Toch zouden we de verhuizing niet zomaar terugdraaien. Het is een avontuur dat tijd en energie kost, maar ons als gezin ook dichter bij elkaar heeft gebracht. Aan andere ouders die een vergelijkbare stap overwegen, zou ik vooral adviseren om je goed te verdiepen in de plek waar je naartoe wilt. Kijk naar scholen, sport en activiteiten voor kinderen. Niet alles zal alleen maar leuk zijn, maar juist de combinatie van uitdagingen en mooie momenten maakt het leven tussen twee landen zo bijzonder.”

Geschreven door Lotte van Zijl

Lotte van Zijl (1998) is freelance redacteur met een media- en communicatiediploma op zak en een onweerstaanbare liefde voor verhalen die mensen raken, of dit nu over psyche, lifestyle, reizen of een ander onderwerp gaat. Voor J/M Ouders spreekt ze ouders die de opvoeding net even anders doen en experts die ouders weer een stukje houvast en informatie geven. Ze houdt van zon, surfen en nieuwe culturen ontdekken en reist daarom met haar laptop in haar backpack de wereld over - van Rotterdam en Portugal tot Indonesië en Nieuw-Zeeland.

Reacties