Ruth Smeets Ouders vandaag, 09:02

Leestijd: 3 minuten

Lonneke (44) is eerste vrouwelijke voorzitter in 100 jaar: ‘Wat doet dat wijf daar op het podium?’

Toen Lonneke Mulder (44) voorzitter werd van de voetbalclub in het dorp, doorbrak ze een patroon: in de honderdjarige geschiedenis van de club ging nooit eerder een vrouw haar voor. Dat levert trotse blikken op, maar ook vervelende opmerkingen. Hoe is het om als moeder én vrouwelijke voorzitter je plek in te nemen in een wereld die nog vaak als mannelijk wordt gezien?

“Ik zat al in het bestuur van de voetbalclub en was verantwoordelijk voor de kantine. Bij gebrek aan een voorzitter hadden we de voorzitterstaken onderling verdeeld. Op een gegeven moment zei de penningmeester dat ik eigenlijk de meeste van die taken deed. Die taken vond ik ook leuker dan het regelen van de kantine. Zo schoof ik bijna twee jaar geleden door naar de voorzittersrol.

Stereotyperende opmerkingen

‘Weet jij wel wat buitenspel is?’ vroeg iemand me kort daarna. Die vraag viel me meteen op, want hij is niet relevant. Als voorzitter ga ik niet over het voetbal, maar over het reilen en zeilen binnen de club. Zijn er bijvoorbeeld voldoende vrijwilligers? En hoe gaat het contact met de gemeente?

Bovendien is de vraag over buitenspel stereotyperend, want mijn mannelijke voorgangers hebben hem nog nooit gekregen. Mijn reactie is vaak een tegenvraag: ‘Maakt het mij een betere voorzitter als ik weet wat buitenspel is? Of zijn andere eigenschappen belangrijker?’

Wat je meemaakt als vrouwelijke voorzitter

Tijdens ons 100-jarig jubileumfeest deed ik een openingswoordje. Daarna hoorde ik: ‘Wat doet dat wijf daar op het podium?’ Zo’n opmerking doet even zeer, want ik was een jaar bezig met de voorbereidingen van het feest. Ik zet me vrijwillig in voor een vereniging en hoor dan zoiets. Dat is niet leuk.

Het gebeurt ook weleens dat beslissingen van het bestuur die ik communiceer, niet direct worden aangenomen. Mensen gaan erover in discussie of willen zelf een beslissing nemen. Of ze vinden een beslissing ‘betuttelend’, een woord dat vaker voor vrouwen wordt gebruikt.

Toch heb ik niet het gevoel dat ik mij vaker moet bewijzen dan een man. Ik wijs mensen wel op hun opmerkingen, omdat ze vaak niet doorhebben dat iets stereotyperend is. Ze bedoelen het meestal niet verkeerd.

Blik op vrouwelijk leiderschap

Mijn zoons krijgen mijn frustratie vaak mee door de gesprekken die we thuis hebben. ‘Stop er toch mee, mama’, zeggen ze dan. Maar dan antwoord ik dat het meestal leuk is en dat je niet meteen kunt weglopen als het even moeilijk wordt. Mensen moeten wennen aan verandering, dus moeten we ze wat tijd geven.

Ik hoop dat mijn rol verandert hoe kinderen kijken naar vrouwen en leiderschap. Niet alleen mijn eigen kinderen, want die zien het al, maar juist alle jonge meiden die rondlopen op de voetbalclub. Als het damesteam traint op een avond waarop ons bestuur vergadert, zie ik ze allemaal trots naar binnen kijken. Dat doet me goed.

Voor de meiden: ondanks

Ondanks alles heb ik er geen moeite mee om ‘de vrouwelijke voorzitter’ te zijn. Ik heb hiermee een patroon doorbroken en daar ben ik trots op. Ik ben de eerste vrouwelijke voorzitter in de 100-jarige geschiedenis van deze voetbalclub. Dat is toch mooi?

Om dat proces te versnellen, focussen wij ons extra op het dames- en meidenvoetbal. Bijvoorbeeld met een meidencommissieclinicsa clincs en goede kleding. Hierdoor kunnen we de ontwikkeling van het meiden- en damesvoetbal versnellen.

En als er een meisje rondloopt dat later voorzitter wil worden, hoop ik dat zij geen stereotyperende of vrouwonvriendelijke opmerkingen meer hoort. Dat ze gewoon haar ding kan doen en geen dikke huid hoeft te kweken. Dat het niet uitmaakt of je een man of een vrouw bent.”

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.

Reacties