Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 4 minuten

Corlien (35) over opgroeien in een pleeggezin: ’Ik ben de moeder geworden die ik zelf zo nodig had’

Corlien (35) groeide op als pleegkind, werd meerdere keren uit huis geplaatst en bracht haar jeugd door binnen de jeugdzorg. Jarenlang geloofde ze dat ze ongewenst was. Nu kijkt ze anders naar haar verleden. Niet omdat de pijn verdwenen is, maar omdat ze heeft geleerd dat haar waarde nooit heeft afgehangen van de liefde die ze als kind tekortkwam. Haar grootste drijfveer? Haar eigen zoon iets geven wat zij zelf nooit heeft gekend: onvoorwaardelijke veiligheid.

Born unwanted. Later, a foster child. Het zijn woorden die Corlien jarenlang als een waarheid met zich meedroeg. “Als kind dacht ik: als je eigen ouders niet van je houden, dan moet er wel iets mis zijn met jou. Dat werd mijn overtuiging. Ik geloofde dat ik niet goed genoeg was.” Dat gevoel bepaalde haar jeugd én een groot deel van haar volwassen leven. Ze voelde zich afgewezen door beide ouders en trok daar als kind een logische, maar pijnlijke conclusie uit. “Ik vergeleek het vaak met het dierenrijk. Als een jong wordt verstoten, zal er wel iets mis mee zijn. Zo keek ik ook naar mezelf. Die overtuiging ging diep. Zelfs zo diep dat ik jarenlang dacht dat de wereld beter af zou zijn zonder mij. Ik was bang dat ik mijn zoon hetzelfde zou aandoen als wat mij was overkomen. Ik dacht dat ik hem juist zou beschermen door er niet meer te zijn.”

Geen ouders zijn

Pas na een lange zoektocht, waarin traumatherapie en lichaamsgericht werk een belangrijke rol speelden, veranderde haar blik. “Door me zelf te verdiepen in trauma en me daarin te specialiseren als ervaringsdeskundige en autodidact, én met behulp van Acceptance and Commitment Therapy (ACT) van een coach die ik via mijn online netwerk als ervaringsdeskundige vond, begon mijn herstel. Daardoor kon ik stap voor stap werken aan een duurzaam herstel. Ik ontdekte dat mijn ouders zelf enorm beschadigd waren. Ze konden mij niet geven wat ze zelf nooit hadden gekregen. Dat besef veranderde alles. Niet omdat daarmee ineens alles goed was. Maar ik zag dat hun onvermogen niets zei over mijn waarde.”

Inmiddels heeft Corlien met één ouder al jarenlang geen contact en met de ander alleen af en toe online. “Ik heb de verwachting losgelaten dat zij alsnog de ouders worden die ik nodig had. Dat geeft rust.”

Niet veilig

Als baby werd Corlien uit huis geplaatst. Haar eerste pleeggezin leek een nieuwe start, maar achter de voordeur was het allesbehalve veilig. Pas toen ze op school vertelde wat haar pleegbroer haar aandeed, merkte ze aan de reacties van anderen dat dit niet normaal was. “Ik vertelde het aan de vertrouwenspersoon. Twee dagen later werd ik uit huis geplaatst.”

Niet degene die haar misbruikte moest vertrekken, maar zij. Wat volgde waren crisispleeggezinnen, instellingen en opnieuw situaties waarin ze werd mishandeld en seksueel misbruikt. “Ik vertelde wat er gebeurde, maar volwassenen geloofden me niet. Er werd gezegd dat ik aandacht zocht of loog. Dat had grote gevolgen. Ik ging denken dat ik het zelf had uitgelokt. Dat ik blijkbaar iets uitstraalde waardoor dit steeds gebeurde. Ik begon mezelf te beschadigen en verloor langzaam ieder gevoel van eigenwaarde.”

Verlangen naar liefde

Wanneer kinderen opgroeien zonder veilige hechting, zegt Corlien, inmiddels gediplomeerd ervaringsdeskundige, blijven ze vaak zoeken naar verbinding. “Je wilt zo graag gezien worden dat je mensen vertrouwt die eigenlijk helemaal niet veilig zijn.” Zelf kwam ze daardoor later opnieuw in ongezonde relaties terecht. “Ik dacht dat liefde betekende dat je jezelf wegcijfert. Dat kende ik niet anders.” Pas veel later ontdekte ze hoe trauma doorwerkt. “Ik had nooit geleerd waar mijn grenzen lagen. Of dat mijn intuïtie betrouwbaar was.” Volgens Corlien maakt dat veel jongeren uit de jeugdzorg extra kwetsbaar. “Je leert overleven, maar niet hoe gezonde relaties eruitzien.”

Niemand kwam me redden

Vaak wordt gezegd dat één betrokken volwassene het verschil kan maken in het leven van een kind. Voor Corlien ligt dat ingewikkelder. “Ik wou dat ik kon zeggen dat er iemand was. Maar eerlijk gezegd heb ik die persoon niet gehad.” Natuurlijk waren er mensen die aardig voor haar waren of hun best deden. “Maar niemand bleef onvoorwaardelijk.”

Als kind droomde ze weg bij films als Annie en Matilda. “Ik hoopte altijd dat er ook voor mij iemand zou komen. Die redding kwam niet. Uiteindelijk ontdekte ik dat ik mezelf moest redden. Dat klinkt hard, maar er zit ook kracht in. Ik heb het patroon kunnen doorbreken.”

De moeder die zij miste

Tegenwoordig is Corlien moeder van een zoon. “Ik ben niet perfect. Ik maak fouten, net als iedere ouder. Maar er is één groot verschil met mijn eigen jeugd. Ik neem verantwoordelijkheid als ik fouten maak. Mijn zoon hoeft nooit te twijfelen aan mijn liefde. Juist dat zie ik als de kern van opvoeden. Kinderen hoeven geen perfecte ouders. Ze hebben ouders nodig die beschikbaar zijn, verantwoordelijkheid nemen en laten zien dat liefde niet afhankelijk is van gedrag. Na alles wat ik heb meegemaakt, is dat uiteindelijk wat ik mijn eigen zoon het liefst wil meegeven. Dat hij altijd weet: wat er ook gebeurt, jij bent goed zoals je bent. En je hoeft nooit te twijfelen of je geliefd bent.”

Musthave volgens de redactie:

Met de steeds warmere zomers is een airco voor veel gezinnen geen overbodige luxe. Deze compacte mobiele airco zonder afvoerslang zorgt snel voor verkoeling en blaast krachtige, koude lucht. Gebruikers zijn bovendien erg tevreden: het apparaat krijgt op bol een gemiddelde beoordeling van 4,5 uit 5 sterren.

Mobiele airco zonder afvoer-mobiele airco zonder slang-3-in-1 mini-afvoerloze draagbare airconditioner-mobiele airco voor slaapkamer-3 windsnelheden, grote watertank, luchtkoeler voor slaapkamer, thuiskantoor-wit € 43,59 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.