Lucas Westerbeek Columns 17 mei 2026bijgewerkt: 18 mei 2026, 09:20

Leestijd: 6 minuten

Leerling Karim (17) beschuldigd van diefstal in hotel: docent twijfelt geen moment

Ik ben op weg naar een feestje voor het afscheid van een paar collega’s. Als ik de auto parkeer voor de deur van de feestlocatie, gaat m’n telefoon: de stagebegeleider van Karim. “We hebben nogal wat problemen”, vertelt hij. “Er is een aantal spullen ontvreemd uit een hotelkamer. We hebben het deurslot uitgelezen en Karim is als laatste van het personeel in de kamer geweest. We kunnen zien met welk pasje de kamer is geopend.”

Karim is een jongen, die zich niet zo goed laat kennen. Iedere dinsdag zit hij bij mij in de klas op de praktijkschool en iedere donderdag volgt hij op het ROC de opleiding Installatietechniek. Hij wil elektricien worden.

Een kort gesprekje

De rest van de week loopt hij stage in een hotel. Karim vertelt nooit iets over zichzelf. We hebben met onze leerlingen altijd loopbaangesprekken, maar hij heeft daar geen zin in. Een paar weken geleden vroeg ik hem om na de les nog even te blijven. De dag ervoor stuurde ik hem een berichtje. “Karim, laten we morgen om 13.00 uur nog even praten. Een kort gesprekje.”

“Zeker niet”, stuurde hij als antwoord. “Waarom niet?” “Ik hoef geen gesprek.” “Dat hoort erbij Karim, praten over je stage en over je opleiding, over plannen voor volgend jaar.” “Top ik wil het nog steeds niet.”

Hij zet zijn pet niet af

In de klas geeft hij meestal geen antwoord als ik hem iets vraag. Hij kijkt me niet aan en doet afwerend. Hij wil z’n petje meestal niet afzetten en houdt z’n jas aan. Ik vind het moeilijk om met dat gedrag om te gaan. Ik heb hem wel eens de klas uitgestuurd, naar de directeur, omdat hij pertinent weigerde z’n pet af te zetten.

Na de lessen wilde hij het voorval ook niet met me bespreken en liep de school uit. Ik had er een onaangenaam gevoel over en ik besloot Karims vader te bellen om te overleggen. Hij woont samen met z’n vader en moeder. De vader van Karim is een vriendelijke, rustige man. Tijdens een rapportgesprek had ik hem al ontmoet.

Trots op zijn zoon

Hij is trots op z’n zoon, maar weet ook dat hij moeilijk contact maakt. “Hij vertelt mij ook nooit iets. Hij zit vaak achter z’n computer, maar bezorgt ook pizza’s ’s avonds. Hij verdient al wel z’n eigen geld.”

Ik bespreek Karims gedrag in de klas. Dat hij z’n pet niet wil afzetten. Z’n jas niet wil uitdoen. Geen antwoord geeft op mijn vragen. Geen loopbaangesprek wil voeren. Z’n vader zegt dat hij wel met hem zal praten. Dat Karim een goede jongen is. Maar dat hij 17 is en niet onbeleefd, maar gesloten, hij laat z’n emoties niet zien. Een puber. Hij vertelt dat ze altijd samen ontbijten. Iedere ochtend maakt hij een cappuccino voor z’n zoon en dan gaat Karim de deur uit, naar school of naar stage.

Geen behoefte om mijn persoonlijke leven te delen

Op mijn zeventiende had ik ook nooit de behoefte om mijn persoonlijke leven te delen. En al helemaal niet met m’n docenten. Ik had het ook niet geleerd thuis. Zelfs aan m’n ouders vertelde ik nooit wat. Toen ik bleef zitten in de derde klas van de middelbare school, kwamen ze daar pas achter aan het einde van het schooljaar, toen mijn mentor ze belde.

Ik had ze nooit verteld dat het niet lekker liep op school. Ik leerde pas over mezelf te vertellen toen ik m’n geliefde tegenkwam. Zij stelde me vragen en nam geen genoegen met mijn ontwijkende antwoorden. Toen ik volwassen was, kwam ik er pas achter, dat het prettig is om je open op te stellen, je emoties en je kwetsbaarheid te tonen en je innerlijke leven met elkaar te delen.

Hulp vragen

In de klas besluit ik Amina, een klasgenoot van Karim, om hulp te vragen. Ze loopt stage als onderwijsassistent in het speciaal onderwijs, ze is heel rustig, vriendelijk en begripvol. Ze is op haar stage gewend om met leerlingen om te gaan, maar ze is ook geliefd bij haar eigen klasgenoten. Dat zie ik in de klas en tijdens de pauzes op school.

Als ik met haar overleg, om te vragen of ze naast Karim wil zitten in de klas en af en toe een praatje met hem wil maken, zegt ze dat ze het een goed plan vindt en dat ze natuurlijk graag naast hem wil gaan zitten. Aan het begin van het schooljaar hebben Karim en ik samen gezocht naar een stageplek bij een elektricien, maar dat is niet gelukt. Geen enkele elektricien was bereid hem een stageplek te geven. Ze hadden geen zin in een student op niveau 1, want een assistent zonder enige ervaring begeleiden zou te veel tijd kosten.

Klein onderhoud

Uiteindelijk was Karim blij met de plek die we vonden: hij kon stage lopen in een hotel bij hem op de hoek, bij de technische dienst. Hij mocht daar niet alleen elektraklusjes doen, zoals kabels trekken, maar ook klein onderhoud aan de hotelkamers uitvoeren. De stagebegeleider in het hotel vertelde me tijdens het eerste evaluatiegesprek, een paar weken later, dat Karim altijd op tijd is, maar dat ze hem eerst moesten leren dat je je in een hotel beleefd en gastvrij moet gedragen.

’s Ochtends bij binnenkomst niet zomaar de receptie voorbijlopen, maar de medewerkers groeten. Gasten vriendelijk groeten als je ze tegenkomt in een gang. Dat gaat langzamerhand steeds beter.

Een mes en een spelcomputer gestolen

“Wat is er gestolen?” vraag ik aan de stagebegeleider. “Een mes en een spelcomputer.” “Denk je dat Karim het gedaan heeft?” vraag ik hem. “Ik heb een uitgebreid gesprek met Karim gehad. Hij ontkent alles. Hij moest in de kamer zijn voor een kleine reparatie aan de afvoer van een wasbak. Hij heeft het mes wel zien liggen, hij heeft het ook vastgehouden, maar daarna weer terug gelegd.”

De stagebegeleider vertelt dat de hotelmanager Karim’s stage per direct wil beëindigen en de gast meteen de onkosten vergoed heeft, zo’n 500 euro. “Karim is wat stug en onbenaderbaar”, antwoord ik. “Maar hij liegt nooit. Hij is juist altijd eerlijk, onomwonden eerlijk eigenlijk.”

Misschien heeft de hotelgast het wel verzonnen

“Het is een vervelende kwestie. Maar zolang er geen bewijs is, is Karim wat mij betreft onschuldig en mag hij blijven”, zegt z’n stagebegeleider. “En misschien heeft die hotelgast het wel verzonnen, toen hij zag dat er iemand aan z’n mes had gezeten?” Voordat ik bij het feestje van m’n collega’s naar binnen loop, bel ik Karim zelf nog even.

Hij pakt meteen z’n telefoon op en vertelt me dat hij het niet gedaan heeft. Hij weet dat hij niet aan spullen van hotelgasten mag zitten, maar het was een mooi, groot mes, en hij wilde het alleen even bekijken en vasthouden. Hij heeft het niet meegenomen en die spelcomputer stond gewoon bij de tv. Daar had hij niet aan gezeten.

Karim zet z’n pet af

Een week later sta ik aan de deur van mijn lokaal om de leerlingen te ontvangen. Karim loopt langs me heen zonder te groeten. Als we gaan beginnen met de les, vraag ik Karim om z’n pet af te doen. Hij reageert niet op me. Amina stoot hem met haar elleboog aan en maakt een beweging met haar hoofd. Karim zet z’n pet af en legt hem voor zich op tafel. Amina kijkt me lachend aan en ik steek m’n duim op.

Buitenspeelgoed aangeraden door onze redactie

Micro Step € 164,00 bij bol.com Bekijk product →

Woom Fiets € 658,99 bij bol.com Bekijk product →

Nijdam Rolschaatsen € 49,99 bij bol.com Bekijk product →

Pop-Up Voetbaldoelen Set van 2 – Kinderen – Voetbaldoeltjes – Opvouwbaar – 120 x 90 cm – 2 stuks – Zwart € 39,95 bij bol.com Bekijk product →

VirtuFit Basketbalpaal € 79,95 bij bol.com Bekijk product →

LifeGoods Bolderkar Opvouwbaar – 94L – 70KG Draagkracht – 90x50x58CM – Draaibare wielen – Inklapbare bolderwagen € 51,99 bij bol.com Bekijk product →

Verbonden expert

Lucas Westerbeek

Docent, mentor en stagebegeleider op een praktijkschool

Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands in de ‘betere buurten’ van de grote stad. Een groot verschil met waar hij: als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool. Lucas is al meer dan 30 jaar samen met documentairemaakster Silvia Bromet en heeft twee zoons van 26 en 22. »

• Vijf jaar later stond Dennis (22) ineens weer voor mijn deur: dezelfde grijns, dezelfde energie
• Iedereen maakte zich zorgen om Miran (17), tot hij stopte met vechten tegen school
• Jamil (21) kwam niet naar zijn diploma-uitreiking, maar zijn vader kreeg een staande ovatie

Geschreven door Lucas Westerbeek

Lucas Westerbeek stond jarenlang voor de klas als docent Nederlands op scholen in de 'betere buurten' van de grote stad. Een wereld van verschil met zijn huidige werk als mentor en stagebegeleider op een praktijkschool, voor jongeren tussen de 12 en 18 jaar. Het zijn vooral de verhalen van zijn leerlingen die hem de afgelopen jaren zijn gaan bezighouden. Ontroerend, rauw en soms hartverscheurend: Lucas schrijft ze op, omdat ze gehoord moeten worden.