Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 09:04

Leestijd: 4 minuten

Kimberley (38): ‘Mijn rustige zoon moet naast drukke kinderen zitten, maar daardoor kelderen zijn cijfers’

Kimberley (38) maakt zich zorgen over haar zoon (10). Omdat hij rustig en behulpzaam is, zet de juf hem de laatste tijd steeds naast kinderen die moeite hebben om stil te zitten. Volgens school heeft hij een positieve invloed op zijn klasgenoten, maar inmiddels kan hij zich zelf nauwelijks meer concentreren en gaan zijn schoolresultaten hard achteruit.

“Mijn zoon zit in groep 7 en is altijd een rustig kind geweest. Hij houdt van lezen, werkt graag zelfstandig en is niet iemand die voortdurend aandacht vraagt. Op school kreeg hij jarenlang complimentjes omdat hij zo netjes werkte en goed kon luisteren. Ik was daar natuurlijk trots op, maar ik had nooit gedacht dat juist die eigenschappen een probleem zouden worden.

Sinds dit schooljaar zit hij bijna voortdurend naast kinderen die veel onrust veroorzaken in de klas. De juf heeft verschillende leerlingen die moeite hebben met concentreren en stilzitten. Mijn zoon wordt regelmatig naast een van hen gezet, omdat hij volgens haar zo’n kalmerende invloed heeft. Ze zegt dat hij geduldig is en andere kinderen helpt om rustig te blijven.

Geen hulpjuf

In het begin vond ik dat eigenlijk wel een compliment, want het is toch mooi als je kind anderen kan helpen? Maar na een paar weken begon mijn zoon te klagen. Hij vertelde dat zijn buurman voortdurend tegen hem praatte, aan zijn spullen zat en hem vragen stelde terwijl hij zelf aan het werk was. Soms moest hij steeds opnieuw beginnen omdat hij de uitleg van de juf niet goed had gehoord.

Ik zei dat hij dat tegen de juf moest vertellen. Dat had hij al gedaan, maar volgens hem zei ze dat hij zich gewoon op zijn eigen werk moest concentreren. Dat vond ik nogal gemakkelijk. Hoe moet een kind zich concentreren als degene naast hem voortdurend geluid maakt en aan zijn spullen zit?

Zijn cijfers gingen achteruit

Na de eerste toetsen schrok ik. Mijn zoon had altijd goede resultaten gehaald, maar ineens kreeg hij onvoldoendes voor rekenen en spelling. Ook zijn begrijpend lezen was achteruitgegaan. Toen ik vroeg hoe dat kwam, begon hij te huilen. Hij zei dat hij in de klas bijna niets meer kon volgen en dat hij soms zijn werk niet afkreeg, omdat hij steeds werd afgeleid.

Ik heb meteen een gesprek aangevraagd met de juf. Ze vertelde opnieuw hoe fijn het was dat mijn zoon zo’n positieve invloed had op andere kinderen. Ik zei dat ik dat best begreep, maar dat hij zelf ook recht had op een rustige plek om te leren. Ze vond dat hij moest oefenen om zich minder te laten afleiden en volgens haar zou hij daar later veel aan hebben.

Waarom moet hij zich aanpassen?

Dat antwoord maakte me behoorlijk boos. Natuurlijk moeten kinderen leren omgaan met afleiding, maar waarom moet mijn zoon iedere dag degene zijn die de onrust opvangt? Hij is tien jaar, geen onderwijsassistent. Het is toch niet zijn verantwoordelijkheid om klasgenoten rustig te houden?

Wat me vooral dwarszit, is dat hij zelf nauwelijks aandacht vraagt. Omdat hij niet stoort en niet klaagt, lijkt iedereen ervan uit te gaan dat het goed met hem gaat. Ondertussen komt hij steeds vaker moe en gefrustreerd thuis. Hij zegt dat hij school niet meer leuk vindt en dat hij zich dom voelt, omdat zijn cijfers zo slecht zijn geworden.

Ook rustige kinderen verdienen aandacht

Mijn man en ik hebben inmiddels een tweede gesprek aangevraagd, dit keer met de intern begeleider erbij. We willen dat onze zoon een plek krijgt waar hij zich beter kan concentreren en dat er serieus wordt gekeken naar zijn achteruitgang. Ik verwacht echt niet dat de klas altijd muisstil is, maar ik vind wel dat school moet zorgen voor omstandigheden waarin ieder kind kan leren.

Vorige week zei mijn zoon iets wat me ontzettend raakte. Hij vroeg waarom hij altijd naast de drukke kinderen moest zitten, terwijl hij zelf nooit iets verkeerd deed. Ik wist niet goed wat ik moest antwoorden, want eigenlijk had hij gewoon gelijk. Ik ben blij dat mijn zoon behulpzaam en rustig is, maar ik wil niet dat hij daarvoor de prijs betaalt. Hij verdient net zoveel aandacht en ondersteuning als ieder ander kind in die klas, ook als hij niet degene is die het hardst roept.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.

Reacties