Pedagoog: ‘Toen mijn zoon bijna vier werd, maakte ik een keuze die niet iedereen begreep’
Anniek is getrouwd met Jeroen en moeder van drie kinderen. Als pedagoog én moeder van een hooggevoelig gezin weet ze hoe belangrijk rust en stabiliteit kunnen zijn. Toen haar oudste zoon naar de basisschool ging, maakte ze een keuze die haar leven een andere richting gaf: ze stopte tijdelijk met werken om thuis de basis te versterken.
“Maar… wat ga je dan doen?” Het is een vraag die ik vaker kreeg dan ik had verwacht toen ik vertelde dat ik ging stoppen met werken. Het moment waarop die keuze begon, was eigenlijk heel praktisch. Mijn oudste zoon werd bijna vier en dus kwam de vraag: hoe gaan we dat straks doen met opvang? Voor school, tussen de middag en na school.
Voor veel ouders is het een logistieke puzzel. Voor mij voelde het als iets groters. Ik zag mijn gevoelige jongetje al voor me. Van opvang naar school en weer terug naar opvang. Lange dagen. Op dat moment was er nog geen continurooster en het idee dat hij zulke dagen moest maken voelde voor mij niet goed.
De vraag die ik nooit serieus had overwogen
Dus begonnen we te zoeken. Naar een gastouder, naar oplossingen, naar manieren om het te laten werken. Maar een gastouder vinden bleek nog niet zo makkelijk. En ergens in dat proces kwam er een gedachte voorbij die ik tot dan toe eigenlijk nooit serieus had overwogen.
Waarom mijn werk in de jeugdhulp niet meer paste
Wat als ik zou stoppen met werken? Ik was opgeleid als pedagoog en werkte in de jeugdhulpverlening. Toch merkte ik dat ik al een tijdje zoekende was. Het werk zelf vond ik mooi, maar de hoeveelheid administratie en alles wat vastgelegd moest worden begon me steeds meer tegen te staan. Het gaf me niet meer de voldoening die ik had gehoopt.
De gedachte om thuis te blijven begon langzaam meer ruimte te krijgen. Steeds vaker stelde ik mezelf dezelfde vraag: wat is eigenlijk het fijnst voor onze kinderen? Na heel wat gesprekken en berekeningen hakten we uiteindelijk de knoop door. Ik nam ontslag.
Twee jaar thuis: wat leverde het ons op?
Ruim twee jaar was ik fulltime thuis. Ik zorgde voor rust en stabiliteit in huis. Voor onze kinderen, maar eigenlijk voor ons allemaal. Want ook voor mijn man, met een stressvolle baan, gaf het ruimte als thuis de basis stevig en rustig was.
En ja, misschien heeft mijn carrière in die periode even stilgestaan, maar voor mij voelde het niet als stilstaan. Het gaf me juist de ruimte om opnieuw te ontdekken wat bij mij past en waar ik blij van word. In een tijd waarin vrouwen alles kunnen worden wat ze willen, voelde mijn keuze voor sommigen misschien als een stap terug.
Wat mijn kinderen daar twaalf jaar later nog van zeggen
Nu zijn mijn kinderen 14 en 12. En nog steeds zeggen ze af en toe hoe fijn ze het vonden dat ik altijd thuis was als ze uit school kwamen. Dat ze niet naar de BSO hoefden. Dat er gewoon iemand was. Voor mij voelde het juist als een stap precies de goede kant op. Een stap die me uiteindelijk bracht bij werk waarin ik nu anderen mag begeleiden naar meer rust en verbinding met zichzelf.