Mijn 11-jarige zoon gaf mij schaakles, maar één onverwacht moment maakte de middag onvergetelijk

Normaal gesproken ben ik degene die de instructies uitdeelt in huis. Van een spoedcursus vaatwasser uitruimen tot de wekelijkse herinnering om de gymkleren uit de schooltas te halen; als moeder ben je nu eenmaal de mentor. Maar op een heerlijke, lome zomermiddag in de tuin werden de rollen spontaan omgedraaid.

Zoonlief (11jr) heeft sinds vorig jaar schaakles op school. Het was een van de activiteiten bij het overblijven waar hij destijds met glunderende ogen naartoe ging. Zo groot was het succes, dat er speciaal voor thuis een glimmende, nieuwe schaakdoos werd aangeschaft. En als je het eenmaal onder de knie hebt, moet je natuurlijk oefenen. Meneertje besloot dan ook dat het hoog tijd was om de mams te transformeren tot zijn leerling.

De toon werd meteen gezet toen we aanschoven aan de tuintafel. Met een uiterst serieuze blik keek mijn kersverse leermeester me aan. Blijkbaar zag hij de lichte paniek al in mijn ogen, want hij streek direct over zijn hart: “Mam, omdat je nog een beginneling bent, mag je spieken op het briefje hoe de schaakstukken lopen.”

“Danki Amor, vind ik attent van je” En ik trok het spiekbriefje dankbaar dichtbij … alsof dat mijn redding zou zijn.

Wat volgde was een pittig potje hersenkraken. Waar ik dacht een geniale, tactische zet te doen, werd ik genadeloos afgestraft. Gedurende het spel werd ik meerdere keren schaakmat gezet, althans volgens mijn kleine expert. Mijn meester-schaker bleek gelukkig gezegend met een eindeloos geduld (ha! Zo moeder, zo zoon zal ik maar zeggen): na elke nederlaag kreeg ik direct 101 tips over hoe ik die catastrofe had kunnen voorkomen. Ppfff, best pittig om al die paardensprongen en diagonale lopers te onthouden terwijl er een lekker briesje door de tuin waait.

Aan het einde van de middag volgde de ultieme plottwist. Mijn leermeester keek naar het bord, knikte goedkeurend en verklaarde trots dat ik had gewonnen. Ik keek naar de overgebleven stukken, keek naar hem, en snapte er eerlijk gezegd geen pepernoot van. Maar een overwinning is een overwinning, dus die stak ik snel in mijn zak!

Met een grote glimlach klapte hij het bord dicht. “Volgende week weer mam!” Eens kijken wat ik er dán van bak, en of er überhaupt iets is blijven hangen van mijn eerste officiële masterclass.