Jongen (11) telt dagen af naar mijlpaal: vriendin blijft voor het eerst eten

Toen meneertje (11) afgelopen vrijdag vermoeid aanschoof na zijn schoolreisje, had hij nog maar één prangende vraag: “Mam, is het al dinsdag?” Zo hard werd er afgeteld naar deze middag. Er stond namelijk een grote mijlpaal op de agenda. Voor de tweede keer kwam de girlfriend over de vloer, maar dit keer was extra speciaal: ze bleef voor het eerst eten!

Op uitdrukkelijk verzoek van de jonge romanticus zelf werd er lasagnetta op het menu gezet. Je moet er wat voor over hebben voor de liefde, toch?

De middag begon traditiegetrouw met drinken en natuurlijk chips. Er werd eerst samen gelezen. Gedeelde passie, zullen we maar zeggen. Daarna verhuisde de gezelligheid naar de woonkamer voor een fanatiek potje Tetris Dual. Bij SkipBo mocht ik gezellig aanschuiven, omdat het met z’n drieën leuker is. Zelfs het prehistorische Ganzenbord werd afgestoft. We bleven maar ‘doodgaan’ en opnieuw beginnen; het werd ‘Eternity Ganzenbord’.

Uiteindelijk moesten we pauzeren, want de lasagnetta riep. De paps had het maandag al klaargemaakt, dus ik hoefde de schaal alleen nog in de oven te schuiven. In de tussentijd ging de jeugd los op MarioKart. Terwijl ik in de keuken stond, trilde mijn telefoon. Een discreet appje: “Mam, kun je stiekem naar boven komen en een foto van ons maken… aub?”

Geruisloos sloop ik de trap op. Daar zaten ze, schouder aan schouder vol in de race. Tot mijn verbazing vroeg ze of ik meedeed. Vooruit, hoe meer zielen …

Toen de paps thuiskwam, dachten we te kunnen aanschuiven. Bijna dan… In al mijn culinaire enthousiasme had ik de oven niet lang genoeg voorverwarmd. De buitenkant zag er prachtig uit, maar de kern was nog koud. Oeps! Ovenschaal in de verlenging. De jongelui daarentegen vonden de extra wachttijd totaal niet erg. Eenmaal op tafel lieten we het ons goed smaken. Die meid heeft een heerlijk gezonde eetlust.

Rond zevenen zou ze opgehaald worden, maar omdat een reactie van haar moeder uitbleef, stelde ik voor om nóg een spelletje te doen. Toen haar moeder haar eventueel op de fiets wilde halen, reageerde meneertje ietwat beledigd: “Maar mam, ik vind het helemaal niet erg om haar naar huis te brengen hoor … heb ik vorige keer toch ook gedaan?!”

Kijk eens aan, een echte heer! Dus bracht onze eigen jonge cavalier rond kwart over zeven zijn dame keurig netjes thuis. Bij thuiskomst vroeg ik hem wat hij nou het allerleukste vond. Hij slaakte een diepe, voldane zucht: “Gewoon alles!”