Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 11:01

Leestijd: 4 minuten

Noah (15): ‘Ik snap niet dat mijn ouders me zo hard pushen, ik kan toch ook gewoon een jaar overdoen?’

Voor veel ouders is blijven zitten iets wat koste wat kost voorkomen moet worden. Voor Noah (15) ligt dat heel anders. Hij doet zijn best op school, maar als hij dit jaar niet overgaat naar de vierde klas, dan ziet hij daar eerlijk gezegd niet zo’n groot probleem in. Zijn ouders denken daar heel anders over en dat zorgt thuis regelmatig voor spanning.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid, om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Mijn ouders zijn al het hele jaar bezig met mijn school. Het lijkt soms alsof zij meer stress hebben over mijn cijfers dan ikzelf. Natuurlijk wil ik gewoon overgaan, dat wil iedereen wel, maar ik lig er echt niet wakker van als het uiteindelijk niet lukt. Ik ga waarschijnlijk met hakken over de sloot over naar de vierde, als ik overga tenminste. Sommige vakken gaan prima, andere gewoon niet. Dat is toch ook niet zo gek? Niet iedereen kan overal goed in zijn.

Continu verantwoording afleggen

Maar bij mijn ouders lijkt het alsof alles afhangt van dat ene rapport. Zodra er een cijfer online komt, krijg ik direct vragen. Hoe kwam dit cijfer? Had je wel genoeg geleerd? Heb je de stof wel begrepen? Wat ga je doen om het volgende keer beter te maken? Soms heb ik het idee dat ik continu verantwoording moet afleggen.

Ze hebben zelfs bijles voor me geregeld. Twee avonden per week. Terwijl ik daar zelf niet eens om had gevraagd. Ik snap heus wel dat ze willen helpen, maar het voelt soms alsof ze vinden dat ik een project ben dat verbeterd moet worden. Alsof ik nooit gewoon goed genoeg ben zoals ik nu ben.

Ramp

Wat ik misschien nog wel het meest frustrerend vind, is dat mijn ouders blijven zitten zien als een soort ramp. Alsof je leven dan meteen mislukt is. Terwijl ik dat helemaal niet zo zie. Als ik een jaar over moet doen, dan doe ik dat toch gewoon? Dan heb ik meer tijd om de stof goed te leren en haal ik misschien volgend jaar betere cijfers. Ik zie daar echt niet het grote drama van in.

Mijn ouders beginnen dan meteen over achterstanden, vertragingen en dat ik later aan een studie begin, maar ik ben vijftien jaar oud. Het is toch niet alsof ik op mijn veertigste nog last heb van een extra jaar op de middelbare school? Ik ken genoeg mensen die zijn blijven zitten en die uiteindelijk prima terecht zijn gekomen.

Nooit genoeg

Soms heb ik ook het gevoel dat het nooit genoeg is. Als ik een voldoende haal voor een vak waar ik echt moeite mee heb, ben ik daar trots op. Dan heb ik hard geleerd en is het gelukt. Maar thuis gaat het dan vaak direct over waarom het geen hoger cijfer is geworden. Alsof die voldoende niet telt omdat het geen acht is.

Daardoor wordt school soms veel zwaarder dan nodig is. Niet eens door de lessen zelf, maar door alles wat erbij komt kijken. Ik merk dat ik voor toetsen soms meer zenuwachtig ben voor de reactie van mijn ouders dan voor het cijfer zelf. Dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling.

Niet het einde van de wereld

Het gekke is dat ik echt niet lui ben. Mensen denken vaak dat als je zegt dat je een jaar overdoen niet erg vindt, dat je geen zin hebt om te werken, maar dat is helemaal niet zo. Ik maak mijn huiswerk, ik ga naar school en ik probeer mijn cijfers op peil te houden. Alleen zie ik niet in waarom alles perfect moet gaan.

Mijn ouders bedoelen het vast goed, dat geloof ik echt wel. Ze willen dat ik later veel mogelijkheden heb en dat ik succesvol word. Maar soms zou ik willen dat ze iets meer naar mij luisterden in plaats van alleen naar mijn rapport. Ik ben meer dan die cijfers. En als ik uiteindelijk toch blijf zitten, dan is dat misschien jammer, maar het is echt niet het einde van de wereld. Ik zou willen dat mijn ouders dat ook eens konden geloven.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.