Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen 30 mei 2026, 11:01

Leestijd: 3 minuten

Evi (16): ‘Ik snap niet dat ik niet op vakantie mag met mijn vriendinnen’

Voor Evi voelde het als hét plan van de zomer. Een weekje weg met haar vriendinnen naar een jongerencamping in Zeeland: samen zwemmen, laat opblijven, muziek luisteren, lachen om niks en eindelijk een beetje vrijheid voelen. Maar waar haar vriendinnen inmiddels al outfits aan het regelen zijn, krijgt Evi thuis maar één antwoord: nee.

In de rubriek Puberverhaal delen pubers eerlijk hun struggles in het leven. Van zorgen thuis tot onzekerheden, vriendschappen en mentale gezondheid, om andere jongeren en ouders meer inzicht te geven.

“Wij wilden deze zomer met een groepje vriendinnen een week naar Zeeland. Gewoon naar een jongerencamping, niks geks. Een beetje chillen op het strand, ’s avonds over de boulevard lopen, misschien een keer uitgaan, gewoon wat tieners doen in de zomervakantie.

Iedereen was enthousiast. We hadden al gekeken naar huisjes, campingplekken en wie wat mee zou nemen. Het leek me zó leuk. Echt zo’n vakantie waar je later nog om kunt lachen. Dus ik dacht eigenlijk ook niet dat mijn ouders moeilijk zouden doen. Nou, dus wel.

Te veel vrijheid

Toen ik erover begon, waren ze meteen negatief. Veel te jong, veel te veel vrijheid en ‘we weten hoe dat gaat op zulke campings’. Dat soort opmerkingen. Mijn moeder begon direct over alcohol, jongens en dat er van alles kan gebeuren. Mijn vader zei letterlijk: ‘Zolang jij onder ons dak woont, ga jij niet zonder volwassenen op vakantie.’ Einde discussie.

Ik was echt zó boos. Niet eens alleen omdat ik niet mag, maar ook omdat het voelt alsof ze me totaal niet vertrouwen. Alsof ze denken dat ik compleet onverantwoordelijk ben zodra ik een camping op loop. Terwijl ik echt niet gek ben. Ik weet heus wel wat wel en niet slim is. En het ergste? Al mijn vriendinnen mogen wel, echt allemaal.

Overal buitenvallen 

Dus straks stuurt iedereen foto’s vanuit Zeeland terwijl ik thuis zit. Dat idee alleen al maakt me chagrijnig. Mijn ouders doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ik niet mag, maar voor mij voelt het alsof ik overal buiten val. Alsof ik degene ben met de strengste ouders van Nederland.

Ik heb echt geprobeerd normaal met ze te praten. Dat we afspraken konden maken en dat ik altijd bereikbaar zou zijn, maar het maakte totaal geen verschil. Ze hadden hun mening al klaar voordat ik überhaupt iets had uitgelegd. Wat ik ook vervelend vind, is dat ze blijven zeggen: ‘Later snap je ons wel.’ Maar waarom moet alles altijd pas later? Waarom mag ik niet gewoon nu dingen meemaken? Ik ben 16, geen klein kind meer.

Niet alles verbieden 

Natuurlijk snap ik dat er dingen mis kunnen gaan op vakantie, maar er kan ook iets gebeuren als ik hier in het dorp op de fiets stap. Je kunt toch niet alles verbieden omdat er risico’s bestaan?

Ik had me zó op deze vakantie verheugd. Gewoon een week zonder ouders, zonder regels en met vriendinnen herinneringen maken. Dat klinkt misschien overdreven, maar voor mij voelt dit echt als een groot ding. Iedereen praat er al maanden over. En nu moet ik telkens zeggen: ‘Ik mag niet.’ Dat is echt vernederend.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.