Mijn autistische zoon zag enorm op tegen brugklaskamp, maar bij de bus gebeurde iets onverwacht moois

Onze zoon met autisme ging voor het eerst op brugklaskamp. Drie dagen van huis, met een klas die hij nog maar net kent. Meneertje zag dat aanvankelijk totaal niet zitten. Na een stevige onderhandeling kwamen we eruit: drie dagen kamp in ruil voor een nieuwe game op zijn laptop.

Op een bewolkte maandag vertrok onze bink voor drie dagen op pad! De middelbare school waar hij sinds kort op zit, organiseerde een introductiekamp voor alle brugklassen. Hoewel meneertje het eerst totaal niet zag zitten, hielp een stevige onderhandeling hem over de streep. Een nieuwe game op zijn laptop voor drie dagen kamp. Hierna hebben we hem geholpen zijn koffer inpakken. Zijn slaapzak paste er gelukkig in. Met als handbagage een rugtas vol snacks voor onderweg: eierkoeken, chips en zijn lunch van vier pannenkoeken.

Vanmorgen was het dus zover. Hoewel hij gisteravond van de zenuwen flink overprikkeld raakte, vertrokken we vanmorgen vroeg richting school. Eenmaal daar was het vooral wachten. Toen meneertje naar zijn klas mocht lopen, zag ik hem op een jongen met rossig haar afstappen. Bij wijze van groet plempte meneertje zijn pet op het hoofd van die jongen, waarna ze stonden te ginnegappen. Niet veel later slenterden ze achter elkaar aan richting de bussen. Daar ging hij, met zijn zo herkenbare blauwe pet op.

Ook in de bus gingen de jongens naast elkaar zitten. Ondanks de donkere ramen zag ik onze bink naar ons zwaaien. Naast ons verscheen een man die ook zwaaide en een foto probeerde te maken.
“Wat dom! Dat gaat natuurlijk helemaal niet door die geblindeerde ramen,” hoorde ik hem mompelen. Ik kon het niet laten en vroeg:

“Als ik vragen mag, is die jongen met dat rossige haar uw zoon?”
De man keek verrast op.
“Jazeker! En is die knaap met die blauwe pet van jullie?”
“Jazeker!” reageerde paps net zo trots.

We raakten aan de praat en de vader vertelde al snel dat zijn zoon ADHD heeft. Even later hoorde ik geklop tegen het raam: er werd een stapel Uno-kaarten tegen het glas gedrukt en meneertje zwaaide blij met zijn zaklamp. Glimlachend stak ik mijn duimen omhoog. Zijn enthousiasme stelde me gerust. Hij leek op zijn gemak en de spanning nog de baas. Niet veel later zwaaiden we de bus uit.

Pas achteraf besefte ik, een ADHD’er en een autist samen. Wat is zo’n ‘neuro-divergente klik’ toch onverwacht mooi! Kinderen met autisme en ADHD vinden elkaar kennelijk automatisch. Waar zijn klasgenoot de energie heeft om het ijs te breken, brengt meneertje zijn eigen humor en logica in. Hopelijk vullen ze elkaar naadloos aan.

Op naar drie dagen avontuur én nieuwe vriendschappen!

Reacties