Ruth Smeets Kinderen vandaag, 09:01

Leestijd: 8 minuten

Gezin verkocht alles voor een nieuw leven in Spanje: ‘Het voelde als nu of nooit’

Melissa (37) en Rob (44) Wolters hadden al langer de droom om ooit in het buitenland te wonen. Toen ze een video zagen van een gezin dat naar de Costa Blanca verhuisde, begon het opnieuw te kriebelen. Een paar maanden later verkochten ze alles in Nederland voor een nieuw leven in Spanje.

In de rubriek Ons leven in het buitenland vertellen ouders over hun keuze om Nederland achter zich te laten en met hun kinderen een nieuw bestaan op te bouwen in het buitenland.

Hoe het begon

“Het kriebelde altijd al om naar het buitenland te verhuizen, maar we wisten nooit echt waarheen. Dan komt het moment ook niet. In het voorjaar van 2024 speelde het weer op. Rob had op YouTube iets gezien over een gezin dat naar het noorden van de Costa Blanca verhuisde. Dat zag er leuk uit en trok onze aandacht.

We lazen ons in en kwamen er al snel achter dat we ergens tussen Altea en Dénia moesten zijn vanwege de werkgelegenheid, de natuur, het klimaat en de voorzieningen voor onze meiden. Daarna zijn we die kant op gegaan en hebben we verschillende plaatsen bekeken.

Uiteindelijk kozen we vooral op gevoel. Jávea paste het beste bij wat wij belangrijk vinden: mooie strandjes, een fijn microklimaat, een combinatie van kust, groen en bergen, goede scholen en een gunstige ligging tussen twee grote steden en vliegvelden.

Waarom het voelde als nu of nooit

In juni 2024 hakten we de knoop door. We vertelden het onze familie en vrienden en belden de makelaar om alles in gang te zetten. Als wij iets in ons hoofd hebben, gaan we er ook meteen voor. De meiden waren veertien, twaalf en negen toen we emigreerden. Mede vanwege hun leeftijd voelde het als nu of nooit. Ze waren alle drie enthousiast en durfden deze stap aan. Niets hield ons meer tegen.

Op 5 februari 2025 reden Rob, Celine en ons hondje naar Spanje. Twee dagen later vlogen Lesley, Julin en ik erachteraan. We hadden alles in Nederland verkocht en gingen op weg naar ons nieuwe leven.

Opnieuw beginnen

Je bouwt letterlijk je leven opnieuw op. In het begin zoek je naar dagelijkse routines, moet je een inkomen opbouwen en nieuwe vaste plekken vinden. Je regelt een dokter en tandarts, zoekt uit welke supermarkten je fijn vindt en went aan andere producten.

De grootste uitdaging is om je routines terug te vinden, een sociale kring op te bouwen en geld te verdienen. Je moet op een nieuwe plek het wiel opnieuw uitvinden.

Rob is aannemer en voor hem is het nog steeds zoeken hoe alles in Spanje werkt. Dat blijft een uitdaging. Je moet je aanpassen aan een nieuw land en ontdekken hoe alles is geregeld. Dat kost tijd, maar elke dag word je een stukje wijzer en voelt alles vertrouwder.

In het diepe op een Spaanse school

De taal was een van de grootste struikelblokken. We hadden in Nederland al wat geoefend, maar je leert een taal pas echt wanneer je die dagelijks gebruikt. De meiden werden op school in het diepe gegooid. Ze hoorden iedereen om hen heen praten, maar begrepen eigenlijk niets. Dat was heel lastig.

Gelukkig is Spaans goed te leren en hebben de meiden een talenknobbel. Rob heeft dat minder, maar hij is veel minder bang om te praten. Met handen en voeten en een combinatie van Spaans en Engels komt hij er altijd wel uit.

Grote tegenvaller

De grootste uitdaging bleek het Valenciaans. We wisten dat die taal hier in de regio wordt gesproken, maar we hadden niet verwacht dat het zóveel zou zijn. De meiden gingen alle drie naar een openbare Spaanse school. Daar bleek al snel dat ongeveer tachtig procent van de lessen in het Valenciaans wordt gegeven. Met hun basis-Spaans konden ze zich redelijk uitdrukken, maar door het Valenciaans, dat meer op Frans lijkt, werd het erg lastig en verwarrend.

Daardoor ging ook hun Spaans eronder lijden. Daar hebben we ons echt op verkeken. We begrepen niet goed waarom buitenlandse kinderen niet eerst op het Spaans mochten focussen. Ze moesten beide talen tegelijkertijd leren.

De overstap naar een privéschool

De meiden kregen thuis extra privéles en op de middelbare school aanvullende lessen, maar het bleef moeizaam. We hoorden van veel andere Nederlanders dat hun kinderen worstelen met hetzelfde probleem.

Daarom lieten we Lesley per 1 december naar een privéschool gaan. De andere meiden volgen in september. Daar krijgen ze alleen Engels en Spaans. Voor Lesley werkt dat veel beter. We hopen dat het voor de andere meiden straks ook fijner zal zijn.

Op de privéschool zijn de klassen kleiner en is het onderwijs individueler, praktijkgerichter en moderner. Ze krijgen bijvoorbeeld ondernemerschap in plaats van geschiedenis en mogen meer kiezen welke vakken ze willen volgen. Ook is er veel aandacht voor kunst, iets waar onze meiden dol op zijn.

Minder prestatiedruk op de basisschool

Op de Spaanse basisschool gaat het heel gemoedelijk. Leraren geven kinderen nog knuffels en er wordt veel in de praktijk geleerd. Ze zitten minder achter een bureau met boeken of een iPad en werken meer praktijkgericht.

Ook wordt er veel buiten gedaan. Kinderen leren bijvoorbeeld wiskunde op het schoolplein of maken daar muziek. Verder kennen ze hier geen Citotoetsen. Daardoor is de basisschool minder prestatiegericht. Er wordt meer gekeken naar gedrag en inzet. Een kind wordt vooral beoordeeld op de vraag of het zijn best doet.

Op de middelbare school is het strenger. De meiden vinden de leraren soms wat ouderwets. Wel vinden we het fijn dat Spanje geen niveaus kent, zoals vmbo en havo. Alle kinderen zitten bij elkaar. Daardoor lijkt het alsof er minder druk is.

Kinderen horen erbij

Ik zeg altijd dat Spanje me doet denken aan het Nederland van vroeger, toen ik klein was. De opvoeding gaat hier iets meer op de ouderwetse manier. Ouders zijn de baas en respect voor ouders is heel belangrijk.

In Nederland is de opvoeding veel zachter geworden en hebben kinderen een grotere stem gekregen. Op sommige vlakken is dat goed, maar soms vind ik het ook erg betuttelend. Dat zie je hier minder. Tegelijkertijd mogen kinderen in Spanje echt kind zijn. Ze kunnen over een terras rennen, in een restaurant spelen, laat opblijven bij de volwassenen en gezellig meegenieten van het leven. Kinderen horen er echt bij. In Nederland is het toch meer de bedoeling dat kinderen in een restaurant netjes stilzitten en dat andere mensen geen last van hen hebben. Hier is iedereen juist dol op kinderen. Mensen helpen je eerder dan dat ze je een scheve blik geven.

Belangrijke inzichten

Nederlandse ouders zouden wat mij betreft meer mogen genieten en de teugels soms wat mogen laten vieren. Neem je kinderen lekker mee naar een feestje, maak je niet druk als het later wordt en laat ze rondrennen. In Nederland houden we erg van schema’s en planningen. Dat legt veel druk op ouders.

Tegelijkertijd zijn de regels rondom respect voor ouders in Spanje strakker. Dat vind ik mooi. Daar mogen we in Nederland soms weer iets meer van terugzien. Ik denk dat de Spaanse en Nederlandse manier van opvoeden samen een mooie mix zouden vormen.

Gemis naar Nederland

Voor sommige mensen in onze omgeving was ons vertrek een verrassing. We hadden het in Nederland goed voor elkaar, dus waarom zouden we weggaan? Anderen zagen het wel aankomen en vonden het echt bij ons passen.

Gelukkig kunnen we tegenwoordig beeldbellen. Ook denk ik dat het gemis voor ons minder groot is, omdat wij druk bezig zijn met het opbouwen van een nieuw leven. Voor de mensen die achterblijven, ontstaat er echt een gat.

We hebben hier al veel nieuwe vrienden gemaakt. Er wonen veel Nederlanders, waardoor we snel een sociale kring opbouwden. En wanneer familie naar Spanje komt, voelt het samenzijn intenser en waardevoller. Daarna kunnen we er weer een tijdje tegenaan.

Een dinsdagavond aan zee

Natuurlijk hebben we hier ook gewoon school, werk en het huishouden. Maar daaromheen voelt het soms nog steeds als vakantie. Na school picknicken we op het strand, zwemmen de meiden met vriendinnen in ons zwembad of maken we een hike.

We zitten gerust op een dinsdagavond spontaan met vrienden op een terras aan zee, terwijl de kinderen nog even het water ingaan. Onze kwaliteit van leven voelt hier hoger. We ervaren ook stress, maar door de omgeving en het zonnetje laten we dingen makkelijker los.

Twijfels horen bij emigreren

Mentaal doet emigreren veel. Dat is moeilijk uit te leggen aan iemand die het niet heeft meegemaakt. Soms komen er twijfels. Zeker als moeder wil ik het beste voor mijn kinderen.

Voor de meiden was het spannend om vriendinnen te vinden en te beginnen op een nieuwe school. Gaandeweg ontdekten we wat wel en niet werkt en wat het beste bij ons en de kinderen past. We leerden om het tijd te geven. Dan valt elk stukje steeds meer op zijn plek.

Wat vrijheid echt betekent

Tegen gezinnen die dromen van een leven in het buitenland zou ik zeggen: gewoon doen. Zet die eerste stap, anders blijft het bij dromen. Vaak is er meer mogelijk dan je denkt. En in het ergste geval bevalt het niet en ga je weer terug. Dan ben je altijd een avontuur rijker en hoef je nooit te denken: wat als?

We spraken met de meiden af dat we teruggaan als één van ons niet meer gelukkig is in Spanje of als het niet meer bij ons past. Niemand verplicht ons om hier voor altijd te blijven. Juist dat is vrijheid. De wereld is groot en mooi, en Nederland loopt niet weg.”

Een leven in het buitenland klinkt vaak als een droom, maar er komt veel bij kijken. J/M Ouders sprak emigratie-expert Karin Wouters over wat zo’n grote verandering doet met kinderen.

Musthave volgens de redactie:

Met de steeds warmere zomers is een airco voor veel gezinnen geen overbodige luxe. Deze compacte mobiele airco zonder afvoerslang zorgt snel voor verkoeling en blaast krachtige, koude lucht. Gebruikers zijn bovendien erg tevreden: het apparaat krijgt op bol een gemiddelde beoordeling van 4,5 uit 5 sterren.

Mobiele airco zonder afvoer-mobiele airco zonder slang-3-in-1 mini-afvoerloze draagbare airconditioner-mobiele airco voor slaapkamer-3 windsnelheden, grote watertank, luchtkoeler voor slaapkamer, thuiskantoor-wit € 43,59 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Ruth Smeets

Ruth Smeets is freelance journalist met een voorliefde voor verhalen over gezond eten en mentale gezondheid. Ze schrijft onder meer over over voedingstrends en het ontwikkelen van een positieve relatie met eten. Voor J/M Ouders maakt ze de rubriek ‘Het eetdagboek van…’, waarin ze ouders bevraagt over eetgewoontes en tafelrituelen. Ruth woont in Frankrijk, waar ze haar dagen vult met schrijven, wandelen en (hoe kan het ook anders?) koken en bakken voor geliefden, het liefst tot het hele huis ruikt naar zelfgebakken bananenbrood of een zacht pruttelende stoof.