Lisette Gerbrands Persoonlijke verhalen vandaag, 09:04

Leestijd: 6 minuten

Moeder van thuiszitter Morris (12): ‘Mijn zoon wilde liever dood dan nog één dag naar school’

Als Bianca (42) terugkijkt op de basisschooltijd van haar zoon Morris (12) voelt ze de pijn nog steeds. Jarenlang waren er signalen en probeerde haar zoon Morris probeerde iedere schooldag mee te draaien, maar ondertussen liep hij langzaam leeg.

”Eigenlijk hebben we tijdens bijna zijn hele basisschooltijd gezien hoeveel energie school hem kostte. Na school kon hij nooit meer afspreken met een vriendje of sporten. Daar had hij simpelweg geen energie meer voor. Zelfs in het weekend moest hij herstellen.”

Waarom Morris in groep 6 volledig vastliep

In groep 6 kwamen de eerste grote alarmsignalen. Morris werd steeds onrustiger, somberder en zag enorm op tegen school. “De prikkels, de vermoeidheid daarna. Het werd hem gewoon te veel. Op een dag zei hij: ‘Ik wil liever dood dan zo verder leven.’ Dan breek je als ouder. Er volgden therapie, medicatie en uiteindelijk deeltijdonderwijs. Dat bleek een opluchting. Voor het eerst zagen we hem weer groeien. Niet alleen qua zelfvertrouwen, maar ook sociaal-emotioneel. Hij had een juf die hem écht aanvoelde en begreep wat hij nodig had. Toch bleef één ding onveranderd: hij hield geen energie over om gewoon kind te zijn.”

Autisme maakte de klas voor Morris een ‘kippenhok’

In groep 8 veranderde alles opnieuw. De klas kreeg een andere samenstelling, er kwam een nieuwe leerkracht en de druk nam toe. “Toetsen, schoolkamp, de overstap naar de middelbare school. Voor Morris waren dat geen gewone dingen, maar enorme stressfactoren. Hij raakte steeds vermoeider, sliep nauwelijks nog en voelde zich steeds onveiliger.

We stimuleerden hem nog om te blijven proberen. Hij wilde dat zelf ook. Maar vaak moest ik hem na een half uur alweer ophalen omdat hij volledig overprikkeld raakte en paniekaanvallen kreeg. De nachten werden net zo zwaar als de dagen. Hij durfde niet meer alleen op zijn slaapkamer te zijn. Ik zat uren naast zijn bed totdat hij eindelijk in slaap viel.

Ook vaardigheden die ooit vanzelfsprekend waren, verdwenen. Hij kon zichzelf niet meer wassen, zijn tanden poetsen of zich aankleden. Hij verloor zoveel zelfstandigheid. Toen hebben we gezegd: genoeg is genoeg. Morris bleef thuis.”

Als Bianca nu terugkijkt, ziet ze dat Morris al veel eerder niet meer bezig was met ontwikkelen. “Hij was alleen nog maar bezig de dag door te komen. De drukte in de klas putte hem volledig uit. Hij noemde school een kippenhok. Kinderen die schreeuwden, gilden of zomaar door elkaar heen praatten. Voor hem was dat onbegrijpelijk. Maar het waren niet alleen de geluiden.

De wisseling van leerkrachten, andere lokalen, gymlessen met slechte akoestiek, de chaos op het schoolplein, uitstapjes die totaal niet aansloten bij wat hij aankon. En als kinderen respectloos deden tegen een leerkracht, was hij daar echt van ontdaan. Alles samen kostte hem zoveel energie dat leren allang niet meer centraal stond.”

Na het thuiszitten volgde geen rust maar een diepe crash

“Toen Morris uiteindelijk thuis kwam te zitten, volgde geen rust, maar een diepe crash. Hij had last van verlatingsangst, depressieve gevoelens, angst en nachtmerries. Ook had hij lichamelijke klachten. Buikpijn, hoofdpijn, diarree. Hij lag soms apathisch op de bank en kwam al doodmoe uit bed. Ik besloot te stoppen met werken. Wat hij nodig had was niet nóg een behandeling of nóg meer verwachtingen.

Hij had liefdevolle nabijheid nodig. Geen oordeel. Geen druk. Onze wereld werd klein. We deden iedere dag vrijwel hetzelfde. Binnen zijn, een klein rondje met de hond, vaste tijden, vaste structuur. Morris hield altijd al van voorspelbaarheid, maar nu werd die behoefte heel rigide.”

Hoe Stichting Mama Vita Bianca weer perspectief gaf

“De zwaarste momenten voor mij waren de avonden waarop ik naast zijn bed zat. Ik verloor sociale contacten en een groot deel van mijn eigen leven. Ik sprak bijna niemand meer. Door de gebroken nachten en de constante zorg had ik daar ook nauwelijks energie voor. Het gevoel van onbegrip maakte het nog zwaarder. Als ik mijn verhaal vertelde, voelde ik me vaak niet begrepen.

Ik was zelf ook behoorlijk depressief en vroeg me soms af hoe ons leven ooit weer opgebouwd moest worden. Na enkele maanden kwam voorzichtig ruimte voor herstel. Niet alleen voor Morris, maar ook voor mij. Via via kwam ik terecht bij Stichting Mama Vita. Daar gebeurde iets. Ik besloot mijn kwetsbaarheid om te zetten in kracht. Inmiddels ben ik regiomoeder en organiseer ik maandelijks bijeenkomsten voor moeders van kinderen met autisme. Ik durf echt te zeggen dat dit mijn redding is geweest. Iedere maand vrouwen samenbrengen die elkaar zonder uitleg begrijpen, is ontzettend waardevol.”

Wie Morris is achter zijn autismediagnose

“Wie Morris alleen kent van zijn diagnoses, mist de jongen die hij werkelijk is. Hij heeft een geweldige droge humor, maakt de scherpste woordgrappen en kan daarna zó hard om zichzelf lachen. Ook zijn serieuze kant verrast me steeds weer. Hij denkt na over ethische dilemma’s die hij bijvoorbeeld in het nieuws ziet en wil daar dan uitgebreid met ons over praten. Dat vind ik echt bewonderenswaardig.”

Zelf vindt Morris het lastig om te vertellen wat mensen niet in zijn dossier terugvinden. Maar als hem wordt gevraagd waar hij zichzelf mag zijn, hoeft hij niet lang na te denken. “Thuis, bij papa en mama,” zegt hij. “En ook bij oma José. Daar mag ik gewoon Morris zijn. Oma doet altijd erg haar best om mij te begrijpen. Ze praat met een zachte stem en dat vind ik fijn. O ja… en ze neemt ook altijd iets lekkers voor me mee.”

Waarom Bianca pleit voor ander onderwijs voor kinderen met autisme

Na alles wat ze hebben meegemaakt, kijkt Bianca anders naar onderwijs. “Ik heb enorm veel respect voor leerkrachten. Echt. Maar het systeem vraagt iets wat eigenlijk niet mogelijk is. Ik hoorde regelmatig: ‘Ik heb al vaker kinderen met autisme in de klas gehad.’ Alsof dat voldoende is. Maar ieder kind met autisme is anders. Alleen kennis over autisme is niet genoeg.”

Volgens haar ontbreekt vooral tijd. “Leerkrachten krijgen kinderen met intensieve ondersteuningsbehoeften, maar hebben te weinig ruimte om een kind écht te leren kennen. Voor Morris is emotionele veiligheid de basis. Hij voelt zich niet zomaar veilig bij iemand. Hij heeft iemand nodig die een band met hem opbouwt, zijn signalen leert herkennen en begrijpt wanneer hij over zijn grenzen gaat.”

Daarom droomt Bianca van ander onderwijs. “Kleine groepen van drie of vier kinderen. Meer ruimte voor sociaal-emotionele ontwikkeling. Minder prestatiedruk. En vooral: samenwerken met ouders. Want inclusie betekent niet dat ieder kind overal aan mee móét doen. Voor Morris betekent inclusie juist dat iemand vraagt: ‘Wat heb jij nodig?’ En dat daar vervolgens ook écht naar wordt gehandeld.

Ik hoop dat steeds meer mensen gaan begrijpen dat thuiszitten lang niet altijd een keuze is. Soms is thuisblijven niet opgeven. Soms is het juist de eerste stap richting herstel. Morris is inmiddels 1,5 jaar thuis en nu pas langzaam aan het opbloeien. Dat gaat met hele kleine stapjes en met vallen en opstaan. We hebben nog een lange weg te gaan maar één ding is zeker, samen staan we sterk.”

Musthave volgens de redactie:

Dreame is een van de grootste merken als het gaat om robotstofzuigers. Een van de populairste robotstofzuigers van dit merk heeft een flinke korting bij Bol. Het apparaat heeft erg goede reviews, namelijk een 4,7 uit 5 sterren.

Dreame L10s Ultra Gen 2 – Robotstofzuiger met Dweilfunctie – Groter bereik – Krachtige Tapijtreiniging – Geschikt voor huisdierharen € 319,00 bij bol.com Bekijk product →

Geschreven door Lisette Gerbrands

Als moeder van twee zoons van 7 en 3 jaar ziet Lisette (1985) dagelijks hoe groot de afstand kan zijn tussen theorie en praktijk. Die ervaring neemt ze mee in haar werk, waarin journalistieke nieuwsgierigheid en herkenbare verhalen samenkomen. Met haar achtergrond in Communicatie schrijft ze vanuit Den Bosch verhalen die laten zien dat er niet één juiste aanpak bestaat. Ze biedt ouders herkenning, nuance en perspectief in een fase van het leven waarin vragen vaak belangrijker zijn dan antwoorden.