Vera Guldemeester Persoonlijke verhalen vandaag, 13:02

Leestijd: 3 minuten

Opgebiecht: ‘Ik weet dat mijn buurvrouw stiekem een ander heeft, maar ik doe alsof ik van niets weet’

Voor Didi (39) is haar straat inmiddels een plek geworden waar ze, zonder dat ze dat per se wil, steeds meer meekrijgt dan haar lief is. Ze is overdag thuis met haar twee jonge kinderen en ziet daardoor dingen die anderen waarschijnlijk helemaal niet zouden opvallen. En vooral: die ene man die steeds terugkomt bij haar buurvrouw.

“Het begon een paar maanden geleden. Ik zag een onbekende man uit de voordeur van de buurvrouw glippen. In eerste instantie dacht ik nog: zal wel een vriend of familielid zijn. Maar vanaf dat moment zag ik hem steeds vaker. En het viel op dat het altijd was als haar eigen man niet thuis was.

Naar binnen glippen 

De keer dat voor mij alles duidelijk werd, vergeet ik niet meer. Ik kwam terug van boodschappen doen met de kinderen en het was heel rustig in de straat. De voordeur van de buurvrouw stond op een kier. Nog voordat ik goed kon bedenken wat ik zag, kwam diezelfde man aanrijden, keek even om zich heen en glipte daarna snel naar binnen.

Dat moment bleef hangen. Niet omdat het per se zo schokkend was, maar omdat je op zo’n moment ineens denkt: oké, hier is meer aan de hand.

Geen rustige relatie

Mijn buurvrouw en haar man hebben sowieso geen rustige relatie. Je hoort ze hier regelmatig door de muren heen. Ruzies en geschreeuw, echt alles komt voorbij. Dus ergens past dit ook wel in dat plaatje, hoe gek dat ook klinkt.

Ik heb er bewust voor gekozen om niets te zeggen. Niet tegen mijn buurvrouw en ook niet tegen mijn man. Ik heb er echt wel over nagedacht, of ik iets moest doen of dat ik me ermee moest bemoeien. Maar uiteindelijk dacht ik: dit is niet mijn leven. Ik weet niet precies wat er speelt, ik weet niet wat er afgesproken is. Misschien weet haar man het allang, misschien zit het anders dan ik denk. Je kunt van alles invullen, maar zeker weten doe je het niet.

De straat gewoon laten zoals hij is

En ik wil ook niet dat de sfeer in de straat anders wordt. Het is hier verder gewoon fijn. De kinderen spelen buiten, je maakt een praatje en iedereen doet normaal tegen elkaar. Als ik me hiermee zou gaan bemoeien en het blijkt niet te kloppen, of het komt verkeerd over, dan heb je ineens gedoe met iemand die letterlijk naast je woont. En ik wil gewoon dat het rustig blijft.

Toch kan ik het niet helemaal loslaten. Soms zie ik hem weer naar binnen gaan of hoor ik ze ruzie maken en dan denk ik er toch weer aan, maar ik probeer het los te laten. Het is niet mijn relatie, niet mijn probleem. Alleen voelt het soms wel vreemd dat je iets weet en vervolgens gewoon doet alsof je het niet weet.”

* Om privacy-redenen is er een schuilnaam gebruikt. De echte naam is bekend bij de redactie.

Meer Opgebiecht verhalen lezen?

• Opgebiecht… Ik kan niet wachten totdat mijn zoon het huis uitgaat 
• Opgebiecht… De kinderbijslag gebruik ik voor mezelf  
• Opgebiecht… ‘Mijn man denkt dat ik iedere maand 1000 euro spaar, maar ik maak alles op’
• Opgebiecht… ‘Ik maak het huiswerk en de werkstukken van mijn zoon (14)’

Geschreven door Vera Guldemeester

Vera (1989) heeft de studie Media, Informatie en Communicatie gedaan en is in 2012 afgestudeerd in de richting ‘Tijdschriften’. Sindsdien is ze (eind)redacteur voor diverse bekende (online) magazines, waaronder JM Ouders. Haar passies? Reizen, eten, interieur, edelstenen, keramiek en natuurlijk opvoeden. Ze is dan ook ervaringsdeskundige en moeder van twee kinderen van negen en vier jaar. Voor J/M Ouders verdiept ze zich in persoonlijke verhalen, rubrieken als ‘Had ik maar nooit’, ‘Opgebiecht’, dilemma’s en nog veel meer.